de terugkeer

Op het einde van een lange reis komt de dag dat je beslist terug naar huis te keren, de dag waar je familie en vrienden naar uitkijken om je terug in hun armen te kunnen sluiten, een dag die je zolang mogelijk stil houd.  Ons Indisch visum liep tot 27 januari 2016 en gezien er in India niet overal  een goede internetverbinding is en ik onzeker was, had ik begin november onze terugvlucht reeds geboekt om er zeker van te zijn dat we voor 27 januari het land konden verlaten.  Normaliter vlogen we met vlucht 9W-550 van Jetairways op 20 januari 2016 van Hyderabad naar Abu Dhabi en op 21 januari met vlucht EY-57 van Abu Dhabi naar Zaventem.  Het heeft helaas niet mogen zijn.  Gezondheidsproblemen noopten ons vervroegd terug te keren.
Op dinsdag 17 november om 6.30 uur  vertrokken we per taxi naar Dehli.  De taxirit was een unieke ervaring ; reeds in Agra begrepen we dat de driver de weg naar Delhi niet goed kende en er een omwegje van méér dan 75 km maakte om de Yamina Highway te kunnen nemen.  Deze betalende autosnelweg is pas sinds 3 jaar open, maar er rijden amper auto’s op.   Bij het binnenrijden van Delhi, op z’n 35 km van de luchthaven, kwam onze taxi terecht in gigantische verkeersopstoppingen … highways met 6 tot 8 rijstroken, bumper tegen bumper …  en stelden we vast dat de taxidriver de luchthaven helemaal niet wist liggen en voortdurend aan naast rijdende wagens de weg naar de luchthaven vroeg.  Plots werd hij van de weg geplukt door de highway-politie omdat onze fietsen op het dak lagen gebonden, iets wat blijkbaar verboden is op de highways rond Delhi.  Na het betalen van een fikse boete (lees smeergeld) zonder enig ontvangstbewijs, mochten we onze weg verderzetten en dank zij de GPS van Agnes konden we de driver, die zelfs de aanwijzingsborden niet kon lezen, begeleiden naar de luchthaven.  Na lang zoeken bereikten we om 22 uur het hotel dat we vlakbij de luchthaven (op 6 km van T3) geboekt hadden.
’s Anderendaags moesten we uitchecken om 12 uur en we dachten dat we het gemakkelijkste naar  de luchthaven konden gaan.  Daar aangekomen waren we echt ontgoocheld dat we het luchthavengebouw niet mochten betreden.  In Delhi mag je immers pas het luchthavengebouw pas betreden  vanaf 6 uur voor de eigen vlucht, maar we hadden een nachtvlucht en rond de luchthaven was geen enkele bar of restaurant te bespeuren waar we onze wachttijd konden vullen.
In de vooravond mochten we, na strenge controle door militairen, het luchthavengebouw betreden, maar ook daar geen bars of restaurants die naam waardig om onze tijd verder op te vullen.  Het inchecken verliep vlot en na het betalen van 12 kg overgewicht mochten we met de fietsen, verpakt in een stevige plastiek, naar de scan voor een laatste controle.  Alles Ok, we zien wel hoe ze in Zaventem terechtkomen.
Thuis aangekomen waren de kinderen en onze familie zéér blij met onze onvoorziene terugkeer.  Al bij al vallen de gezondheidsproblemen best mee en was de oorzaak een totale uitputting van het lichaam.  Dus als afsluiter kunnen we besluiten : geniet van alle mooie dingen die je onderweg tegenkomt, we zouden deze reis zeker opnieuw willen herbeginnen, maar op onze leeftijd is het zéér belangrijk naar je lichaam te luisteren.

fietsen op het dak van de jeep gebonden

fietsen op het dak van de jeep gebonden

wachten op de luchthaven

wachten op de luchthaven

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *