gezondheidsproblemen

De laatste week kreeg ik steeds meer pijn in de borststreek en werd het ook hinderlijk bij het fietsen.  Anderzijds was ik de laatste dagen ook niet echt meer te genieten : zenuwachtig, onzeker, ambetant, onredelijk, wantrouwig, ongerust, angstig … dus besloot ik in Guna, een vrij grote stad op onze weg, een dokter te raadplegen.  Ik vroeg aan de hoteldirectie een dokter die toch wat Engels kende en na enkele telefoontjes bracht de hotelmanager me bij één van de beste dokters van de stad.  Na een eerste onderzoek verwees hij me door naar een laboratorium om enkele testen af te nemen.  Hoewel het zondag was, zat de wachtzaal afgeladen vol en verdrongen de patiënten zich voor de balie om zo snel mogelijk geholpen te worden.  De hotelmanager kreeg het geregeld dat ik snel aan de beurt kwam, en na een bloedafname en een echografie kon ik naar het hotel terugkeren.
In de late namiddag moesten we terug  naar de dokter om de resultaten te bespreken.  Het was niet alarmerend, doch voor alle zekerheid stuurde hij mij door naar een groter ziekenhuis in Bhopal voor verdere onderzoeken.   Gezien de reputatie en de gebrekkige hygiëne in de Indische ziekenhuizen besliste Agnes dat we beter konden naar huis gaan.  Ze nam contact met Ethias-assistance, stuurde het medisch dossier door en nog geen uur later kregen we bericht dat ze ons gingen repatriëren.  Alles werd geregeld vanuit Shanghai, maar we zaten op bijna 600 km van Delhi en moesten zelf nog voor taxivervoer zorgen.  Volgens de hotelmanager was er in Guna een taxidriver die regelmatig naar de Mahatma Ghandi Airport in Delhi reed en dus bestelden we de taxirit voor dinsdag om 6 uur ’s morgens.

IMG_0746

Dit bericht is geplaatst in dagboek, Indiareis 2015. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *