leuke ontmoetingen (19)

Toen we een pintje gingen drinken in een hotel in Kalai-Khumb hadden we een boeiend  gesprek met een Kosovaar die op flanken van de hellingen in de afdeling van de Khaburabot-pass (3252,8 m hoog) meewerkt aan de ontmijning van clusterbommen, een internationaal project opgezet door Noorwegen en de USA.  De Kosovaar vertelde uitvoerig over leven en werken met Tajieken, die weinig begrijpen van de Westerse mentaliteit.

In Deh werden we in het café opgewacht door Chosroesj, een 16-jarige koewachter en vriend des huizes.  We mochten er slapen in de slaaphoek van Zamira en haar echtgenoot.  Zamira kent een aardig woordje Engels, dat ze gedurende zes maanden leerde aan de Universiteit van Khorog.  Ze bouwt haar café uit tot een homestay en gedurende de zomer komen er vooral véél Duitsers langs die dan mogen slapen op het overdekte terras.  Zamira is 28 jaar, ondernemend, gehuwd met Curaj, 34 jaar, die 9 jaar in Moskou werkte.  Ze hebben samen een dochtertje van 1 jaar en over 3 weken komen ze hier in het verbouwde café wonen.  Voor ons lijkt hier nog weken werk aan de winkel voor de woning klaar is, maar Tajieken storen zich daar niet aan en leven sober en zonder veel comfort.  Zamira is de jongste van een groot gezin en heeft 5 zusters en één broer.  Ze leeft van de inkomsten van haar café (waar enkel cay en brood geserveerd wordt) maar als bijkomend inkomen houdt ze er een koe met kalfje op na.  Chosroesj is een nakomertje is zijn gezin en gaat bijna alle dagen wandelen met de koe van Zamira.  Zamira legt ons ook uit dat kinderen tussen 3 en 6 jaar alleen komen spelen in de school ; schoolplicht is van 7 tot 18 jaar (11 leerjaren).  De scholen beginnen over het algemeen om 9 uur en eindigen om 14 uur.  Terwijl wij binnen mochten slapen, sliepen Zamira, Curaj en Chosroesj buiten op een ligbank onder een dik deken ; maar om 6.30 uur was Chosroesj al uit bed en liep hij te voet naar school.

In Bakhrushan werden we staande gehouden door een leraar die met een dik pak schriften, te voet op weg was naar zijn school.  Zijn school is een oud gebouw uit de Russische periode.  Hij vertelde ons dat de kinderen er afwisselend in voormiddag en de namiddag les krijgen omdat ze over onvoldoende lokalen beschikken om aan alle kinderen gelijktijdig les te geven.  Zodoende zien we alle dagen op alle uren van de dag schoolkinderen over straat lopen.  Hij vroeg uitleg over het taalonderwijs in België en vertelde dat Engels zich méér en méér opdringt als tweede taal.

Tussen Kalai-Khumb en Khurog kwamen we tijdens twee opeenvolgende dagen een Engelse en een Duitse fietstrekker tegen.  Ze kwamen beiden uit Kirgizië over de Pamir.  De eerste reed naar Dushanbe, terwijl de tweede terugreed naar Osh via het Tajiekse binnenland.

Dit bericht is geplaatst in Indiareis 2015, Leuke ontmoetingen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *