naar de Heilige stad Mashhad …

Het is ongelooflijk, maar de laatste dagen worden we hier langs alle kanten gefilmd en gefotografeerd.  De Iraniërs zijn dol op foto’s en willen best graag poseren met één van ons beiden  en ze maken ook veel selfies met ons en onze fietsen.  In Sharman Bid zaten we intussen alweer 1.571 m boven de zeespiegel en was het vrij fris (z’n 19° C), maar vanuit de Rode Kruis-post hadden we een mooie afdaling naar Ashkhaneh met de wind in de rug, nadien ging het op en af, en na een steile klim van 5 km doken we pijlsnel de mooie stad Bojnurd binnen, rechte lanen en vele grote mooie parken.  Net toen we voor een duur hotel stonden kwam een jonge Iranees ons vragen of we bij hem thuis wilden komen overnachten.  We volgden hem naar de rand van de stad en we hadden net onze fietsen in zijn garage gestald toen een hevig onweer losbarstte boven de stad : donder en bliksem met hevige regenval … een kleine meisje danste even verderop in de straat omdat ze zo blij was dat het eindelijk eens regende, maar wij hadden weer eens geluk.  We kregen er een lekkere spaghetti aangeboden en communiceerden de hele avond met Google Translate Perzisch – Nederlands.  ’s Anderendaags verlieten we vroeg ons gastgezin en reden naar een stadspark om te ontbijten, maar we  moesten gaan schuilen in een kinderhuisje in de speeltuin want intussen goot het weer pijpenstelen.  In Shirvan werden we in een hotel verwend door een Iranese bediende die vele jaren in Duitsland gewerkt had. Toen we die ochtend op zoek gingen naar brood, werden we in een kantoortje binnengeroepen en werden we uitvoerig geïnterviewd door een plaatselijke krant.  Niemand van de redactie kende Engels en het interview kwam tot stand met Google Translate Perzisch-Engels.  Het artikel zou te lezen zijn op hun website www.shahdrisirvan.com/picter ??? Na de thee, de gebakjes en het lekkere fruitsap reden we naar Qouchan met wind op kop, maar de dag erna vlogen we met een stevige rugwind  naar Chenaran.  Onderweg haalde een jonge Duitstalige Zwitser ons in, hij fietst naar Singapore en reed in het zog van 3 Iraanse fietsers die hij de dag ervoor ontmoet had.  De 3 Iraanse fietsers maakten deel uit van een grotere groep fietsers die van Esfahan op pelgrimstocht naar Mashhad reden, toch al een afstand van méér dan 1.400 km.  We ontmoetten de fietsgroep toen ze ontbeten op een rustplaats.  Eén van hen was leraar Engels en hij vertelde ons dat héél véél Islam-gelovigen dezer dagen  naar Mashhad komen om er de verjaardag van de geboorte van Imam Reza, de 8ste Imam van de Islam, te vieren.  Die geboorteviering valt op 26 augustus en op de vooravond en de dag zelf dan kan je overal gratis eten en drinken krijgen.  Op weg naar Mashhad waren er die dag Iraniërs die ons achterna reden om ons gebakjes te kunnen aanbieden.  Die namiddag kregen we nog gebakjes en zelfs een volledige maaltijd aangeboden, maar we ondervonden ook dat  de pelgrimsfeesten zoveel volk naar Mashhad lokte dat er haast geen bed meer vrij was, maar na een lange zoektocht hebben we toch een dak boven ons hoofd gevonden in het Centrum van de stad in de Imam Reza street, op zowat 2 km van de Holy Shrine, het pelgrimscentrum van Iran, waar jaarlijks ongeveer 20 miljoen Islamieten naar toe komen.  Mashhad is een verplichte stop voor ons om er ons Turkmeens Visum op te halen, wat intussen gelukt is.  We rusten nu enkele dagen uit want er resten ons slechts 190km tot de grens van Turkmenistan en ons transit-visum is slechts geldig tussen 3 en 7 september : 5 dagen om 450 km te overbruggen door een woestijngebied.

Dit bericht is geplaatst in dagboek, Indiareis 2015. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *