Welcome in my country !

soepel over een lange steile helling van méér dan 10% ... gids verbaasd

soepel over een lange steile helling van méér dan 10% … gids verbaasd

afscheid van de gids aan de highway

afscheid van de gids aan de highway

onderweg ...

onderweg …

Aan de grens niets dan lof voor de Turkse en Iraanse grenspolitie.  Onze visums waren amper gecontroleerd of daar stonden reeds de eerste geldwisselaars : WELCOME IN MY COUNTRY … good rate good rate, dollars ? euros ? en dan zien wat ze ons aanbieden.  Door de eerste Iraanse stad Bazargan, brede lanen, druk verkeer, veel geaccidenteerde auto’s en vrachtwagens, grote en moderne gebouwen, huizen met stalen gebinten, haast onbereikbare voetpaden voor fietsers vanwege een brede open riool voor het voetpad en slechts af en toe een opritje waar meestal een auto voor geparkeerd staat, moeilijk te ontcijferen wegaanduidingen want alles is in Farsi (oud-Persisch) geschreven !  En dan hop naar Maku, gelegen in een immense kloof … de stad ligt langgerekt en gewrongen in een bijzondere smalle kloof van hooguit 500 m breed.  In het park werden uitgenodigd op een thee.  In het hotelletje leerden we de eerste cijfers in Farsi.  ’s Anderen-daags terug vroeg weg om de warmte een beetje te ontlopen.  Op een binnenweg komende van Shot werden we van de baan geplukt door een theatcher-gids die bevreest was dat we een zware helling van méér dan 10 % niet zouden kunnen oprijden en hij gidste ons langs de kortste weg naar de highway, terwijl we een weg door het binnenland hadden gepland.  De Iraniërs zijn zeer vriendelijk maar soms ook iets wat te opdringerig en dat stoort ons een beetje.  Na 90 km bereikten we Qara Ziya’ Eddin, waar we eerst het hotelletje  opzochten dat niet meer bleek te bestaan.  Dan terug naar het park waar we om de haverklap werden aangeklampt door de plaatselijke bevolking die wou weten van welk land we waren, wat we van Iran vonden, hoe oud we waren, enz… tot de parkwachter vond dat het welletjes was en de mensen wegstuurde zodat we wat rust hadden.  Na enige tijd kwam er een jongeman zeggen dat restaurant “Azerbaijan” open was en met een smoesje troonde hij ons mee naar zijn huis enkele straten verder (zie leuke ontmoetingen (8)).  De dag nadien, Holyday in Iran omdat de Ramazan afgelopen is, vonden we geen overnachting in het zielige stadje Khashk Saray en pootten we onze tent neer in een boomgaard even buiten de stad.   ’s Anderendaags was de 2° Holyday na de Ramazan en fietsten naar Marrand.  Bij het binnenrijden van de stad reed een man van “Warm Showers” ons tegemoet en begeleidde ons tot in het centrum.  Op de holydays is het verkeer ontzettend druk in Iran en na de beklimming van onze eerste Iraanse bergpas van 1787 m belandden we in Sufiyan, waar we nog geen 5 min. stonden vooraleer we werden opgepikt door Karim om in zijn woning in Shabestar te komen overnachten (zie leuke ontmoetingen (8)).  De korte rit naar TABRIZ was hectisch druk met veel voorbij razende vrachtwagens die vaak een pikzwarte  dump achterlieten … van pollutie gesproken !  Vanaf de stadsgrens was het nog dik 10 km tot het centrum langs highways en parken.

Dit bericht is geplaatst in dagboek, Indiareis 2015. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *