güle güle Turkey

Van Eliskirt naar Agri verliep het  in sneltreinvaart, licht hellend bergaf en de wind van achteren ; op goed anderhalf uur hadden we de afstand van 42 km overbrugd.  Dan volgde een golvend parcours door de eindeloze graanvelden en een vrij drukke weg, maar we reden op de parallelweg in aanleg , alle vrachtwagenchauffeurs wuifden ons toe door het stof dat ze maakten.  We sliepen in het kleine stadje Tasliçay, waar géén Lokanta was, doch wel een Ögretmenevi, dus hebben maar eens aan badkamerkoken gedaan … Agnes maakte een grote pan “menemen” een typisch Turks gerecht dat met brood gegeten wordt.  ’s Anderendaags reden we naar Dogubayazit, doch voor we de laatste stad van Turkije bereikten moesten we eerst nog over een bergpas van 2025 m en in de afdaling ontmoetten we de Iraanse fietstrekker Joywed, die zijn zwaarbeladen fiets de berg opduwde.  Hij nodigde ons prompt uit om in Tabriz (Iran) contact op te nemen met zijn zus Moghrog die er dokter is. (zie Tabriz).  Op de middag bereikten we Dogubayazit en hadden het geluk eens warm te kunnen eten op de middag in een baanrestaurant, 5  km voor het centrum.  Toen we het centrum binnenreden dachten we even dat we reeds in India zaten … toeterende auto’s, mensen wirwar lopend tussen het drukke verkeer, venters met allerlei koopwaar op bizarre karretjes, kleine steegjes, veel verkoop van zoetigheden op straat en in bestelwagens …  (het is vandaag immers de voorlaatste dag van de Ramazan in Turkije) …  en lange wachtrijen aan de bankautomaten (en er zijn er héél véél in de stad) omdat de mensen maar tot 300 TL (ong. 100 €) konden afhalen.   Wij namen onze intrek op de 4° verdieping in een zéér confortabele kamer in de Ögretmenevi  in het centrum van de stad.  Vanop ons terras zagen we de Mount Ararat,  met zijn 5.137 m de hoogste berg van Turkije, schitteren in de avondzon.  We  deden nog een wasje met een wasautomaat, inclusief droogkast, zodat we proper Iran konden binnenrijden. Op 16 juli waren we  vroeg uit de veren en om 6.30 uur reden we de stad reeds uit voor onze laatste etappe in Turkije, nog 35 km tot aan de grens.  Op goed 10 km voor de grens ontmoetten we 2 sympathieke Duitse studenten uit Stuttgart die terugkeerden naar huis.   Ze waren half maart naar Shangai (China) gevlogen, fietsten vandaar heel China en de Stan-landen door en verlieten zopas Iran.  We hadden een tof gesprek en wisselden aan elkaar gegevens  uit van Iran en Turkije.  Iets over negen stonden we aan de grens, kilometerslange file van vrachtwagens, maar we hadden geen problemen en goed een half uur later stonden we op Iraanse bodem … plots was het 11:30 uur, we zullen aan het uur moeten wennen.

de grens nadert

de grens nadert

2 Duitse vrienden uit Stuttgart op terugweg

2 Duitse vrienden uit Stuttgart op terugweg

na politiecontrole : welcome in Iran

na politiecontrole : welcome in Iran

nu is het nog leesbaar

nu is het nog leesbaar

Dit bericht is geplaatst in dagboek, Indiareis 2015. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *