Ramazan in Turkije … een aparte beleving !

De Ramadan, hier noemen ze dat de Ramazan, beleven in Turkije is een zéér apart gevoel.  De Ramazan begon op 18 juni 2015, de dag dat we uit Ankara vertrokken zijn.  Van bij de eerste uren kon je al geen çay meer krijgen, enkel in benzinestations met een restaurant was dat mogelijk.  Piknikken onderweg moesten we een beetje verborgen doen en zeker NIET naast een Moskee gaan zitten.  Tijdens de dag kon je ook nergens in een restaurant (Lokanta) of kebab-zaak terecht, behalve in de grote steden en langs de kustweg waar heel wat minder praktiserende moslims zijn.  Tijdens de Ramazan worden de gelovigen extra véél opgeroepen tot het gebed (zie foto-tabel onderaan van de stad Bayburt).  In principe galmt de 1° oproep reeds tussen 2:30 en 3:00 uur ’s morgens door de micro’s.  Echt leuk als je zo midden in de nacht uit je slaap gewekt wordt … maar de aller belangrijkste oproep is die van ’s avonds bij zonondergang, wanneer ze mogen gaan eten.  Dat tijdstip verschilt in het hele land : tussen de 1° provincie en de laatste provincie is er 1:30 uur verschil. We maakten de hele ceremonie rond het avondeten van nabij mee in de stad Trabzon : ’s morgens ligt het Ataturk-plein er verlaten bij, maar in de loop van de dag loopt het plein vol met mensen die zitten te niksen en tegen 17 uur vindt je haast geen bank of stoel nog vrij.  Heel opvallend is dat de terrastafels volzitten met mensen zonder een drankje voor hun neus (dat moet je bij ons maar eens proberen !).  Tegen 18 uur worden alle beschikbare stoelen en tafels uitgehaald en ontstaan er honderden terrassen op pleinen en in de straten.  Tegen 19.50 uur zijn bijna alle plaatsen  in de restaurants volzet, meestal hebben de mensen intussen beslist wat ze gaan eten en wordt de soep reeds opgediend met overvloedig veel brood, MAAR nog niet aangeroerd.  Plots klinkt een kanonschot over de stad en beginnen de Imans hun bede door de micro’s te krijsen … of een poging tot zingen te doen.  DAT is het signaal dat de moslims mogen beginnen te eten.  Sommigen bidden eerst, dan snel een glas water drinken en dan wordt het eten naar binnen geschrokt, eten duurt amper een kwartiertje.  Tegen ten laatste 20:30 uur zijn de restaurants leeggelopen en worden de tijdelijke terrassen terug opgedoekt.  Dan trekken de Turken naar de theehuizen om er çay te drinken en gezelschapsspelen te spelen zoals Rummikub, Back Gamon en Schaken , vaak tot laat in de nacht !  De voorlaatste dag van de Ramazan zullen we niet licht vergeten.  We kwamen in de vroege namiddag aan in Dogubayazit, de laatste stad van Turkije.  Het was er zo druk dat we even dachten dat we reeds in een Indische stad zaten : druk verkeer, getoeter alle kanten, stootkarren, duizenden mensen die door elkaar lopen en Imams die de hele namiddag gebeden galmden door de micro’s.  Pas na 22 uur werd het stil in de straten, tot 2:30 uur van de laatste dag : ik werd er even wakker van maar ben het intussen reeds gewoon.  Ik viel terug in slaap tot onze wekker afliep om 5:15 u.

 

Dit bericht is geplaatst in dagboek, Indiareis 2015. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *