Agri, de streek van de West-Europese Turken

De tocht van Trabzon over de Zigana-pass naar Bayburt en verder naar Askale was een héél mooi traject maar ook héél héél zwaar. Richting Erzurum belandden we op de D100, een kaarsrechte en saaie weg van méér dan 30 km voor we een serieuze klim hadden richting Panseler.  In de afdaling stopten we in een groot baanrestaurant en werden er aangesproken door 2 Fransen die met hun familie met de auto van Parijs naar Agri reden voor hun jaarlijkse vakantie.  Wij sliepen die avond in PANSELER.  De rit van Panseler via Horasan naar Eleskirt was bijzonder mooi maar héél zwaar : twee bergpassen over van resp. 2300 m en 2100 m, maar onbeschrijfelijk mooie rotsformaties en kloven.  Onderweg belandden we op een werf voor het onderhoud van de banen, waar we een gesprek hadden met een Duitse Turk die er 8 maanden werkte en in de winter terugkeerde naar vrouw en kinderen die in Mersin (tegen Antalya) wonen.  Hij heeft een zoon die in Frankfurt woont en een dochter die in Dortmund woont.  In de afdeling van de 1° bergpas ontmoetten we een Iraanse fietstrekker die zijn zwaar beladen fiets de berg opduwde.  Hij wilde mij absoluut helpen en zei me dat wij bij zijn zuster in Tabriz (Iran) kunnen gaan slapen ; hij gaf mij het tel.nr van zijn zuster en kriebelde een tekstje in mijn notaboekje.  Op het einde van de dag belandden we in ELESKIRT, waar we werden aangesproken in het Frans, Engels, Duits én Nederlands.  Ja, ja, uit dit stadje zijn héél véél Turken naar West-Europa getrokken op zoek naar werk en geluk ; elk jaar keren ze terug Eleskirt samen met vrouw en kinderen om hun familie op te zoeken.  Ze komen uit alle hoeken van Frankrijk, Duitsland, Oostenrijk, Nederland en zelfs uit België.  Aan de 2 Fransen die we daags tevoren hadden ontmoet vroegen we de weg naar onze verblijfplaats.  Aan een grote voedingswinkel werd Anjes aangesproken door Nederlanders.  Toen we naar het restaurant trokken werden we aangesproken door een man uit Arras die zei dat hij ons gisteren had zien rijden vlakbij de luchthaven van Erzurum en dat hij ons vandaag zien rijden had over de 2° bergpas ; met eerbied sprak hij over de prestatie die we leverden.  Een andere Fransman nodigde ons uit op de çay na het avondeten.  De jaarlijkse terugkeer van deze West-Europese Turken (lees rijkere Turken) heeft alvast tot gevolg dat de prijzen in restaurants en çay-huizen voor deze buitenlanders systematisch worden verhoogd  en daar zijn ook wij het slachtoffer van.  Ondertussen zijn we in Tasliçay beland, een arm stadje,  voor onze voorlaatste nacht in Turkije.  We zitten op 100 km van de Iraanse grens.

méér Westerse wagens in Eleskirt

méér Westerse wagens in Eleskirt

Dit bericht is geplaatst in dagboek, Indiareis 2015. Bookmark de permalink.

1 Response to Agri, de streek van de West-Europese Turken

  1. Dag Agnès, Guido ik volg jullie remis. Ikzelf doe in juli en augustus de fantastische Benjaminse route Brussel-Séville. Je kan me volgen op : jovandenbrande.wordpress,com

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *