leuke ontmoetingen (6)

Dinsdag 7 juli vertrokken we uit Trabzon op zeeniveau naar de Zigana-pass méér dan 2000 m hoog.  De eerste 30 km tot Maç ka (350 m hoog)waren vrij gemakkelijk,maar nadien kwam het zware klimwerk.  Even buiten Maçka wilden we ons wat moed indrinken met een lekkere çay en belandden aldus in het Park Hotel in Maçka.  Hier werden we aangesproken door een Nederlandse Turk die in Amsterdam  geboren was.  Het werd een leuke babbel en hij wou niet in onze schoenen staan want de volgende 30 kms zouden loodzwaar worden : regelmatig stukken kilometerslang van 7 à 8 % en stukken van 10 % en méér. Intussen was er veel mist komen opzetten en konden we niet genieten van de panoramische landschappen.  In Hamiskoy, z’n 15 km voor de Zigana-tunnel stopten we in een kleine barretje voor een warme çay.  De temperatuur bedroeg nog amper 12° en het was beginnen miezelen.  Voor de bar zaten 2 oude mannen.  Toen ze hoorden dat we van België kwamen begon de oudste prompt te vertellen over zijn mijnwerkersloopbaan in Charleroi.  Op 15 jarige leeftijd kwam hij naar België en ging werken in de steenkoolmijnen rond Charleroi.  Door de sluiting van de mijn verloor hij zijn job, en na 17 jaar keerde hij terug naar zijn geboortedorp op de Zigana-pass, hij was toen 33 jaar. Intussen is de kranige man van 82 jaar, in goede gezondheid en spreekt hij nog vrij goed frans.  Hij geniet nog steeds van zijn Belgisch Mijnwerkerspensioen.  Hij heeft nog steeds familie in Charleroi wonen en belt hen haast dagelijks.  Het valt op, nu we in armere streken belanden, dat we steeds meer mensen tegenkomen die als gastarbeider gewerkt hebben in West-Europa.  Op te merken valt dat in deze streken minder arbeidsgelegenheid is  en de mensen hun boterham elders gingen verdienen. Gisterenmiddag  (11 juli) kwam ons een Turk goeiendag zeggen net voor een pass van méér dan 2.400 m hoog en zei dat hij fier was nu Oostenrijks Staatsburger te zijn.  Op de top kwam hij nog eens kijken of we goed bovengeraakt waren. Vandaag werden we 30 km voor ons eindpunt aangesproken door een Parijzenaar die met zijn familie op vakantie kwam naar Agri (gelegen 130 km voor de Iraanse grens).  Hij had met zijn auto dezelfde richting door Europa gevolgd als wij en kon het amper geloven dat we tot hier gefietst waren.  We hebben intussen bijna 5.300 km op onze teller staan en naderen de Iraanse Grens.

DSCN1858 DSCN1859

Dit bericht is geplaatst in Indiareis 2015, Leuke ontmoetingen. Bookmark de permalink.

1 Response to leuke ontmoetingen (6)

  1. Vermincksel Erik schreef:

    Het zijn die ontmoetingen die jullie reis meer kleur geven. Je ziet, hoort, ruikt en voelt dingen die je een indruk geven van de mensen, het land, de cultuur, daar waar het toch om draait hé ? Ook al gaat het eens wat minder, je trekt je toch op aan deze leuke en bijzondere ontmoetingen. Je bent met zijn tweetjes waardoor de verveling geen plaats krijgt, jullie het avontuur intenser beleeft, elkaar steunt bij moeilijke momenten. Dank zij deze ingrediënten ben ik er zeker van dat jullie fietsavontuur zal slagen. Geniet er nog van mijn fietsgenoten en tot binnenkort.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *