wachten invullen … visum ophalen …

Na aankomst in Trabzon zijn we onmiddellijk naar het Iraans Consulaat getrokken, maar gezien we nog geen toelatingscode hadden ontvangen konden we er niets  gaan doen. Twee dagen later, en na lang wachten kregen we uiteindelijk onze toelatingscode voor Iran, maar we moesten nog 1 à 3 dagen wachten eer die code op het Consulaat in Trabzon toekwam.  Om die wachttijd op te vullen zijn we dan eventjes op en af geweest naar Ankara met de nachtbus om onze Yellow Tigers te gaan aanmoedigen. 

DSCN1825

Onze  tijgers overklasten de Turken in alle onderdelen en wonnen vlot met 3 – 0.  ’s Anderendaags was een off-day tegen Italië, maar de 3de wedstrijd tegen de USA zagen we rechtstreeks op de Turkse TV en was aangenaam om naar te kijken.  Het nachtje in Ankara sliepen we nog eens in Deeps Hostel, waar we weer enkele wereldreizigers tegenkwamen : een Nederlander, 2 Britten en een Iraanse die ons in haar land uitnodigde. Guido kon nog eens een uitgebreid ontbijt nemen.

DSCN1832

’s Maandag  om 8.45 uur stonden we aan voor de deur van het Consulaat.  We moesten een aantal papieren invullen, fotokopies maken en 50 € /pers. gaan storten op de bank in het Centrum.  Om 11.45 uur was de klus geklaard en stonden we terug op het Consulaat om ons lang verwachte Visum te ontvangen.  Alle documenten werden gecheckt en in orde bevonden, maar dan ….. de medewerker zei met een glimlach : you can come back Friday before 16.30 uur.  Wij hoorden het in Keulen donderen, drongen nog even aan maar voelden dat er niets aan te doen was.  Dus zoals Kristof zei : vriendelijk blijven en blijven lachen, maar met hangende pootjes terug naar hotel BENLI. Wij hebben dan beslist om 200 km verder te fietsen tot Bayburt en met de bus terug te keren om ons Visum op te halen.  Vandaag 10 juli om 8u30 zaten we al in mini-otokar naar Trabzon en om 11u45 stonden we in het Consulaat.  Helaas, men zei ons “you will come back on 4 p.m. and before 4.30 p.m.” Zucht … pfff … vriendelijk blijven en blijven lachen !  In ’t geniep een pintje gaan drinken, door de hoofdwinkelstraat geslenterd en een “Menemen” gaan eten op een 3° verdieping waar we méér dan één uur gezeten hebben en de mensen konden observeren.  Om stipt 16 u stonden we terug in het Consulaat en 2′ later stonden we buiten met ons Visum.  Oef, eindelijk gelukt.  Om 18 u bus van Ulusoy genomen naar Bayburt, waar we om 21u45 zijn aangekomen … het is niet te geloven, maar kort voor 20 u zorgen al die bussen dat ze in een Otogar staan om het avondeten te kunnen nuttigen, de passagiers moeten maar wachten voor men verder rijdt !!!  ook dat is Turkije in de Ramazan.

Dit bericht is geplaatst in dagboek, Indiareis 2015. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *