het begin van de Ramadan

We hebben Ankara verlaten op de eerste dag van de Ramadan, hier heet dat Ramazan.  Gezien de ontbijtbar niet open was hebben we maar ontbeten in de keuken van het hostel.  Een grote stad buitenrijden is altijd een beetje zoeken naar een rustige uitweg naar het platteland.  De stadsgrens in de richting van de luchthaven lag op 35 km van het Centrum.  Na een lange afdaling door een echt berglandschap slapen we in het kleine stadje Kaleçik. ’s Anderendaags verlaten we het stadje langs een viervaksweg waar amper 30 auto’s per uur op rijden. We rijden richting Cankiri  en op 50 km van Iskilip houden we het voor bekeken en slaan we voor de 2° maal onze tent op in de wijde natuur.  De dag na onze wildcamping was een zéér zware rit, maar ook een geluksdag : we kregen gratis brood, cay, fruit, taartjes en op de koop toe een ijsje.  Marc schrijft wel op zijn blog dat hij weinig hinder heeft van de ramadan, wij hier in het binnenland voelen dat des te meer : brood kan je pas in de late namiddag kopen,  nergens kunnen we cay drinken tijdens de dag en de locanti’s (eethuisjes) gaan op pas open vlak voor zonsondergang.  Bij het ontbijt in Corum vroegen we extra brood, maar dat was niet mogelijk omdat de bakkers gesloten waren, dus zijn we tijdens de dag op bedelstaf geweest en kregen we pannenkoekenbrood, dat we ’s middags opaten op het terras van een gesloten restaurant met konfituurkes en chocopotjes uit onze voorraad.  Na een gemakkelijke marathonrit van 93 km slapen en genieten we in het wondermooie stadje  Amasya, het mooiste stadje waar we tot nu toe kwamen  in Turkije.  Vele konak, charmante traditionele Ottomaanse houten huisjes, zijn er intact gebleven ; sommigen hangen letterlijk over de rivier.  In een steile rotswand boven de stad liggen enkele  rots-graven uit de 4de eeuw v. Chr.  Bovendien is de hele stadssite ’s avonds feeëriek verlicht.  Kortom een stadje om een dag in te verpozen, wat we dan ook deden : genieten van  een goed bed, een stevig ontbijt, de rotsgraven bezocht, helemaal “zen” worden.  Sinds 21 juni is het hier echt zomer geworden.

 

Dit bericht is geplaatst in dagboek, Indiareis 2015. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *