Yes we did it … visum Tajikistan

Maandag in de vroege ochtend reden we met Luc Segers naar de Tajiekse Ambassade in het zuiden van de stad.  Geen sinecure, want om er te geraken moesten we méér dan 400 m klimmen naar de bovenstad Or-an, gelegen tegen het hoogste punt van Ankara.  Na een uurtje zwoegen door de bijzonder steile straten van Ankara, bereikten we even voor 10 uur de Tajiekse Ambassade.   Een bediende meldde ons dat de Ambassadeur nog niet was aangekomen en vroeg om binnen een ½ uur terug te komen.  Na ¾ uur, wij terug naar de Ambassade, maar weer was de Ambassadeur nog niet aangekomen en moesten we na een ½ uur terugkomen.  Tegen 11.30 uur stonden we terug vruchteloos voor de Ambassade, maar deze keer werden we ontvangen door de Consul, die zei dat we onze documenten mochten achterlaten aan het loket en het visum mochten oppikken om 16 uur, nadat we de visumkosten betaald hadden in de Ziraat-bank in het Centrum van Or-an.  Om de wachttijd te doden gingen we eten halen in een warenhuis, rustten wat uit op de trappen voor het warenhuis en reden we naar het hoogste punt van Ankara (1300 m) voor een foto.  Tegen 16 uur stonden we andermaal in de Ambassade.  Na minutieus schrijf- en plakwerk door de Consul  kregen na bijna één uur ongeduldig wachten eeeindelijk ons paspoort terug met het  Visum van Tajikistan.  We sprongen op onze fiets en aan hoge snelheid donderden we naar beneden naar het Centrum van Ankara.  Helaas was het spitsuur reeds begonnen en gezien de Turken rijden als echte zotten, zonder respect voor fietsers of voetgangers was het extra opletten geblazen.  Opgelucht kwamen we terug in ons Hostel aan. Yes we did it !!!! 

 

Dit bericht is geplaatst in dagboek, Indiareis 2015. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *