Turkse groenten voor Istanbul

BURSA, de 4° stad van Turkije met méér dan 2 miljoen inw. reden we binnen in de regen op een vrijdagnamiddag om 16 u in volle spits.  Nog nooit hebben we in z’n knotsgekke drukte gereden tussen  crazy-chauffeurs  ; bovendien is het een stad met enorme niveauverschillen.  We verlieten de stad ’s zondag op de dag van de Turkse Parlementsverkiezingen en konden ongestoord langs de grootste lanen wegrijden naar de provinciestadjes YENISEHIR en SÖGÜT, langs vier-vakswegen waar amper verkeer op reed. Sögüt, een klein stadje met een zéér grote karamiek- en granietfabriek, een bedevaartsoord, een grote kazerne en een nieuw hospitaal, kortom veel werkgelegenheid, toerisme, veel mooie sportvelden in kunstgras, mooie brede en propere straten … resultaat van de rijkdom van de fabriek.  Van Sögüt van Sariçakaya reden we langs een erg mooie weg, en na een afdaling van méér dan 500 m hoogteverschil reden we in de vallei van een rode rivier en door CALTI, wellicht het grootste plastiek-tunnelen-dorp van Turkije : de vallei ligt bezaaid met duizenden en duizenden mooi verzorgde plastieken tunnels met de teelt van tomaten en kleine komkommers en met tussenin nog krulsla.  In INHAVAR, een gemeente met amper 1100 inw. reden we voorbij een modern ziekenhuis.  In MAHALGAZI (1800 inw.) is er elke dag een grote groenteveiling en worden die groenten alle dagen uitsluitend naar Istanbul vervoerd.  In SARICAKAYA, een stadje met amper 4000 inw. konden we slapen in het gemeentelijk hotel voor amper 30 TL, maar we moesten tot 18 uur wachten op de sleutel en hadden intussen een leuke babbel met de plaatselijke bevolking, dronken wel 10 cay’s, maar intussen was er een zéér zwaar onweder losgebroken met 2 u durende stortregens … kolkend water stroomde door de stad en sleurde alles mee onderweg.  ’s Anderendaags hadden we weer af te rekenen met een zéér zwaar onweer en moesten we 3 uur schuilen in een gastvrij huisje, waar de gastheer ons cay en koekjes aanbood bij een warme stoof.  Na een wondermooie rit naar  BEYPAZARI, de wortelstad van Turkije (60% van de totale wortelproductie komt uit deze streek) kregen we een privérondleiding van een dame uit Ankara, die er op bezoek was met haar zoon en hun AFS-student uit Stuttgart.  Ze reed met ons naar het hoogste punt van de stad waar we een prachtig zicht hadden op rotsen in de vorm van een dinosaurus rug.  Afgelopen vrijdag, 12 juni hadden we weer pech : op het spitsuur en  in de gietende regen reden we ANKARA binnen, nog méér crazy dan Bursa, een miljoenenstad met grote lanen van 4- en 5-baanvakken en met tientallen in- en uitritten, en chauffeurs die je nog inhalen 20 m voor een inrit en je eenvoudig de pas afsnijden.  Tussen de stadsgrens van Ankara en het Centrum lag 37 km, maar de beloning was groot, want in hartje Centrum sliepen we in DEEPS HOSTEL waar we hartelijk ontvangen werden door Stephanie & Nicolas, het Franse koppeltje dat we ontmoetten in Sofia (in de regen) en Luc Segers, de fietser uit Sint-Niklaas, met wie we door Wenen reden.  Intussen hebben we 4.050 kms in onze benen en na die vele hoogtemeters,  de talrijke onweders met véél regen en DSCN1336 DSCN1312 DSCN1298 DSCN1293 DSCN1291waanzinnig véél  crazy chauffeurs, zijn we enkele dagen aan rust toe.

 

Dit bericht is geplaatst in dagboek, Indiareis 2015. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *