Maandelijks archief: november 2015

glamour en glitter

Tussen Gwalior en Guna liggen bitter weinig hotelletjes die aan onze hygiënische vereisten voldoen … dan maar afstanden van 100 km en méér overbruggen in de hitte en de smog.  In Shivpuri  hadden we een mooi hotel op de website gevonden, vlakbij de ringweg.  Helaas moesten we vaststellen dat de foto’s op de websites vaak mooier ogen dan de werkelijkheid.  Bovendien werkte het hotel maar matig omdat men na 4 dagen nog steeds Diwali aan het vieren was.  Als je dan ’s morgens om 6.45 u een ontbijt besteld kan je misschien eten tegen achten en niet ontbijten is zeker geen optie als je z’n lange dagafstanden hebt.  De natuur rond Shivpuri was mooi en we reden er rakelings langs een nationaal natuurreservaat met Bengaalse tijgers. ’s Anderendaags een lange wat ééntonige rit naar Guna, vaak stoppen in een truckstop voor een frisdrankje, doch enkele kms voor het centrum van Guna zagen we een mooi hotel liggen met een lange oprit. Net wat we nodig hadden om een dagje rust te nemen. We dachten, dat is niets voor ons, doch de prijs was buiten alle verwachtingen en zeker betaalbaar voor het geboden comfort.  Het hotel heeft mooie grasvelden en die worden alle dagen benut voor één of ander feest.  Toen we er toekwamen werden we door een aantal meisjes uitgenodigd op een verjaardagsparty van een 18-jarige.  Alle jongens en meisjes kwamen uit de begoede burgerij en volgenden onderwijs in het Engels bij een broedergemeenschap, ze waren allen mooi gekleed. Tegen de vijven was de partij afgelopen en bouwde men volop voort aan het decor voor een baby-borrel ’s avonds, waar men 400 man verwachtte.  Mooi uitgedoste dames, verzorgde kinderkledij,  veel licht, veel eten … wat een verschil met de straatbeelden, maar ook dit is India.  Glamour en glitter op de vele feesten van de begoede burgerij.  ’s Anderendaags was er een “RING” feest, een beetje vergelijkbaar met een verlovingsfeest bij ons … zelfde scenario als de dag ervoor : mooie kleurige klederdracht, heren in een zijden maatpakje, veel kleurige versiering, veel bloemen, veel licht, veel vuurwerk, heel veel volk.  De hele ceremonie speelt zich af op een podium en alle geschenken worden daar naartoe gebracht en gezegend.   De derde dag van ons verblijf was er nog een klein “RING”-feest waar toch méér dan 250 mensen aanwezig waren.  Telkenmale werden we door één van de gastheren uitgenodigd om deel te nemen aan het feest en de dis.

Om persoonlijke redenen hebben we in Guna beslist om onze tocht hier voorlopig af te breken en naar België terug te keren.

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | 4 Reacties

Nieuwe reeks foto’s van India staan op website : van Agra tot Guna

Geplaatst in Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

bekeken als een vis in een bokaal

Het fietsen in India valt beter mee dan gedacht.  Sinds Agra volgden we eerst de AH2, de AH3 (Agra – Mumbai) en de AH47.  Waarom langs de plattelandsdorpen rijden als er op die AH-wegen zoveel te zien en te beleven valt ; anderzijds is de bevoorrading langs die AH-wegen optimaal.  Na 2 à 3 uur rijden is het tijd om een theetje te gaan drinken langs de weg.  We stoppen dan aan een klein standje, ze  maken de zitbank vrij en ze beginnen verse Indische thee te maken.  Intussen komen er wat meer geïnteresseerden en gapen ons aan alsof we van een andere planeet komen.  De fietsen worden deskundig gecontroleerd maar tot nu toe blijven ze er goed af.  Ook op straat worden we langs alle kanten aangegaapt.  Onderweg stopt er wel eens iemand met een wagen om een praatje te maken.   Met Diwali was dat niet anders en kregen we koekjes en gesuikerde rijstbolletjes aangeboden.  Maar ze blijven ons aangapen en begrijpen niet waarom we zover gefietst zijn !!!  Toen we in Gwalior de Ringweg verlieten kwamen we terecht op de AH3 / AH47, één grote doorlopende baanwerf van bijna 100 km, zonder dat je bouwmaterialen of -machines zag staan … alsof de werf als maanden of jaren stilligt.  Ze leggen een 6-lane weg aan, op vele plaatsen nu al in perfekt asfalt op één van de beide rijrichtingen, maar de kunstwerken zoals bruggen, viadukten, rioleringen en geluidsmuren blijven in de wapeningen staan.  De nieuwe weg loopt vaak door dorpen maar de onteigeningen zijn nog niet in orde dus wonen de mensen er in half afgebroken huizen.  Overal langs de weg zie je mensen zitten en als we er voorbijrijden gaapt men ons aan.  Voorbijrijdende brommers blijven ons zolang nagapen dat ze bijna verongelukken omdat ze de weg niet in het oog hebben.  Het leven langs de weg blijft alle dagen boeien … net alsof we door een levend museum rijden.

DSCN5765

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

fietsen in India

Op 6 november startten we onze fietstocht in Faridabad , een voorstad van Delhi, naar Palwal en Hodal, op de GPS onnozele dorpjes, maar in werkelijkheid steden van  75.000 inwoners of méér.  Het zou mooi zijn als we alle dagen langs het platte land zouden kunnen rijden, maar helaas is dat haast onmogelijk in deze regio.  Dus moeten we regelmatig op de highway fietsen, waar ook genoeg te beleven valt.  Opvallend daar is dat de wagens links moeten rijden, maar eigenlijk allemaal rechts rijden en links inhalen.  Het verkeer is hectisch in de steden, maar tussen de steden valt het best mee.

Heel vervelend in het Indische verkeer zijn de veelvuldige verkeersdrempels en de washborddrempels, een marteling voor lijf en leden.

In Hodal hadden we een bussness-boeking gedaan en zeiden dat we een boek schreven over onze reis en we absoluut wifi moesten hebben.   (zie leuke ontmoetingen) Het motel heeft zijn beste jaren gehad sinds de aanleg van de nieuwe highway Delhi – Agra.  

Ondanks dat het een highway is, was de weg naar Agra goed berijdbaar en niet overdreven druk. Doch op 20 km van de Taj Mahal was het ineens super-hectisch druk en schoven we met onze fietsen tussen de tuk-tuks, de fietsers, de stootkarren, de auto’s en de vrachtwagens mee richting centrum, waar we hotelletje hadden geboekt op de Taj East Gate Route op amper 1 km van de Taj Mahal.

We hebben iets met holydays tijdens onze reis, want van 9 tot 13 november vieren ze Dirwali, het feest van het licht voor de Hindi’s.  Ze versieren dan hun huizen met lichtende slingers en overal wordt vuurwerk afgestoken.   

Een groot probleem in India is het feit dat wifi niet zo verspreid is als men wel denkt en dat de stroomvoorziening heel regelmatig uitvalt.  Anderzijds zijn er veel ATM-apparaten in de straten maar is het pinbedrag meestal beperkt tot 10.000 roepies.

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

leuke ontmoetingen (28)

In Hodal hadden we geboekt in het oude motel Rajasthan, een wat afgeleefd hotel sinds de aanleg van de nieuwe expressweg Delhi – Agra.  We boekten er onder het moto bussness.  Omdat we geen wifi hadden op onze kamer,  vertelden we  de manager dat we een boek schreven over onze reis en absoluut over wifi moesten beschikken.  Hij leidde ons rond in de mooie tuinen rond het motel, wij namen veel foto’s om zijn motel aan te  bevelen en kregen promp een grote kamer met perfecte wifi aangeboden.  We maakten er ook kennis met zijn dochter die Toerisme studeert in Mumbai en ons echt hielp met herladen van onze Indische telefoonkaart.

manager met dochter

manager met dochter

In Agra maakten we kennis met Koen De Cauwer uit Antwerpen die met “Agra by bike” een heel fietsprogramma ontwikkelde voor mensen die langer dan één dag in Agra verblijven.  Zijn tochten gaan vooral langs plattelandswegen rond Agra en langs het vogelreservaat dat naast het complex van Taj Mahal ligt.

Geplaatst in Indiareis 2015, Leuke ontmoetingen | Een reactie plaatsen

India

de eerste foto’s van India staan op de website onder Facebook deel 4

Geplaatst in Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

van de sneeuw naar de zon

We hadden met het hotel afgesproken dat de taxi ons zou komen ophalen om 7 uur, maar om 7u30 was er nog steeds geen taxi te zien en werden we al ongerust.  Het had ’s nachts wel hevig gesneeuwd, het vroor lichtjes, maar de banen waren perfect berijdbaar.  In een wit en feeëriek landschap reden we naar de luchthaven Manas International.  Aan de incheckbalies een rommelig gedoe zonder echte rijen wachtende reizigers en met Kirgiziërs die voortdurend  voorstaken om toch maar sneller op het vliegtuig te kunnen zitten.  Opvallend hoe weinig Engels het luchthavenpersoneel kent.  De kostprijs voor het fietsenvervoer moest op de luchthaven cash betaalt worden aan de luchtvaartmanager waarvoor we een klein reçuutje kregen.  Met een ¾ uur vertraging gingen we dan toch de lucht in.  Drie uren verder toen we in New Delhi landden was het plots 30 graden warmer.  Zoals gebruikelijk staan de Indiërs te drummen om toch maar een stuk van uw bagage te mogen dragen en er de fooi van op te strijken, want ALLE DIENSTEN moeten hier betaald worden.  India mag dan wel goedkoop lijken, je betaald je blauw aan fooien.

De grote lanen van Delhi zijn wel erg veranderd, brede lanen, veel groen, goede signalisatie en vrij proper, veel rotondes die allen genummerd zijn, doch eens je in de zijstraten beland  zie je net dezelfde straatbeelden en vuiligheid als 20, 30 jaar geleden.  Daar is niets veranderd tegenover ons bezoek 20 jaar geleden.  Er zijn wel veel ATM-apparaten in de straten verschenen , maar  je kan maximaal 10.000 roepies  pinnen.  We verbleven er in het leuke  hotelletje SAI MIRACLE, pal in de volksbuurt  Chuna Mandi, een doolhof van straten en steegjes waar het hectisch druk was.  Overal werden we aangegaapt … wat komen die rare snuiters hier doen ?  We bezochten de voornaamste bezienswaardigheden : enkele opvallende tempels, het Qutab Minar- Complex, Indian Gate, het Indira Ghandi Museum en het Red Fort.  Ja, Delhi is zeker een bezoek waard, het gemakkelijkste met een taxi of met de metro die super proper en spotgoedkoop is.  De sites van het UNESCO – Werelderfgoed worden ook heel veel bezocht door de Indiërs zelf, die symbolisch slechts 10 roepies toegangsgeld moeten betalen, terwijl  buitenlanders 250 roepies moeten neerleggen.

Een heel aparte belevenis in India is het verkeer : van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat klinkt getoeter in de straten, getoeter dat alleen stopt aan de hospitalen.  Veel tuk-tuks en fietstaxi’s, waarmee alles, maar dan ook alles kan vervoerd worden.  Niets is te zwaar of te groot.  Eens we in de voorsteden kwamen verschenen  koeien en varkens  in het straatbeeld, doken de slums  en de vuilnisbelten op.  Heel aangrijpend als je de eerste keer in India komt, maar ook na meerdere  bezoeken laat het je niet onberoerd.

In Faridabad maakten we onze fietsen in orde in de binnentuin van het hotel en reden daarna onze eerste kms op Indiase bodem, op zoek naar col en roustinnekes.  Links rijden was geen probleem, rechts afslagen wel.

Het grootste probleem voor de Indische samenleving is de toenemende pollutie, de smog en de strijd tegen de dengue-mug die de Indische regering slapeloze nachten bezorgd.  Ook wij zijn daar bang voor en hebben ons alvast een maskertje gekocht om minder vuilen brol in te ademen tijdens het fietsen.

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

leuke ontmoetingen (27)

Op de avond van de  voorlaatste dag van ons verblijf in Bishkek werd in het Hostel uitbundig Halloween gevierd.   Reeds een hele week voordien trof men de nodige voorbereidingen.  De avond zelf liep bijna iedereen er mooi geschminkt bij, en zie plots zagen we daar terug trekkers van verschillende nationaliteiten.  Er waren o.a. 2 vriendinnen, een Amerikaans-Cubaanse en een Canadese die tijdelijk in Almaty werken met een  regeringsprogramma, een Française, een Zwitser … maar de meest in het oog springende was zeker de Brit Edward, een jonge gast van 19 jaar die op een één wieler van 36 inch de wereld rondtrekt.  Hij vertrok van thuis en wil  2 jaar fietsen.  Hij vertelde ons zijn wedervaren.  Hij fietst zoveel mogelijk vlakke routes met een goed wegdek want hij kan maximaal 12% klimmen, waarvoor je al zéér krachtige beenspieren nodig hebt.   Hij is al gebeten door de één wieler-microbe sinds zijn 16 jaar en probeerde steeds grotere modellen te berijden.  Je kan hem  ook volgen op zijn prachtige website : www.worldunicycletour.com

Op de vlucht naar Delhi zat Agnes naast een Indisch chirurg van Kashmir, die ons een reeks foto’s toonde van belangrijke steden in India en probeerde ons te overhalen om naar Kashmir te komen.  Opvallend was dat hij van Calcutta alleen luxueuze flatgebouwen toonde, maar geen armoede. Hij gaf ons zijn visitekaartje en we mogen hem altijd bellen als we problemen zouden krijgen.  We spraken met hem ook uitvoerig over de kleinschalige projecten die Wanakkam in India sponsort.

Geplaatst in Indiareis 2015, Leuke ontmoetingen | 1 reactie