Maandelijks archief: september 2015

leuke ontmoetingen (18)

Toen we zondagmiddag door het Centrum van Dushanbe kuierden zagen we aan een Gemeentehuis dat er een aantal trouwpartijen voltrokken werden.  Dat ging gepaard met veel muziek en dans.  Terwijl we het gebeuren gade sloegen werden we plots in het Engels aangeproken door Katherina die er eveneens stond te kijken met haar dochtertje.  Jullie zijn Belgen zei ze ! Hoe weet jij dat zo goed ? Nou ja zie ze, ik ben Duitse en ik werk hier sinds 4 jaar voor een belangrijke Duitse Bank, het zijn mijn laatste maanden in Dushanbe en dan verhuis ik naar Baku in Azerbaijan.  Er kwam een aangenaam gesprek op gang over hoe het leven is in Tadjikistan.  Het leven in Dushanbe beviel haar best, maar hier werken was wel moeilijk.  Een totale andere mentaliteit dan in Europa.  Haar dochtertje was amper 6 maand toen ze naar hier kwam, zit nu in een Engelse kleuterklas en spreekt ondertussen 4 talen : Duits, Engels, Tadjieks en Russisch.  Wij vertelden van ons fantastische reis en zij hoopte ooit eens een fietsreis te kunnen maken want het sprak haar erg aan.  Na een half uurtje namen we afscheid en liepen verder door het mooiste park van Dushanbe : het Rudaki-park.

Op de dag van het Suikerfeest sliepen we bij een gezellige familie in het kleine dorpje Pastirog.  Over een kramakkelige brug reden we het erf van de woning op.  We werden onmiddellijk uitgenodigd om aan te liggen op het terras, aan de feesttafel die vol lag met broodjes en tientallen soorten koekjes van eigen makelij, snoepgoed en chocolade, druiven en fruit uit de tuin.  Alle buren kwamen snoepen van de rijkelijke feesttafel.  De mensen spraken alleen Tajieks en kenden geen Engels.  Het gezin heeft 5 zonen en 1 dochter. De oudste zoon is militair, getrouwd en woont met zijn vrouw Safia en zijn zoontje Sansaintjohn in bij het gezin.  De schoondochter doet al het werk in het gezin.  De 2° zoon werkt in Rusland en de 3° zoon in Dushanbe. De 2 jongste zonen gaan alle dagen 7 km te voet door de bergen naar de school in Safedoran, 300 m hoger gelegen.  Het dochtertje zit op internaat 20 km van huis.  Met gebarentaal en foto’s konden we min of meer converseren en onze gezinssituatie uitleggen en foto’s tonen van Europa.  ’s Avonds toen het frisser werd, verhuisde de feesttafel naar de enige leefruimte van het gezin en werd er gedanst op Russische muziek.

de Duitse Katherina met haar dochtertje in Dushanbe

de Duitse Katherina met haar dochtertje in Dushanbe

de feesttafel op het Suikerfeest ... teveel keuze om van alles eens te proeven

de feesttafel op het Suikerfeest … teveel keuze om van alles eens te proeven

Geplaatst in Indiareis 2015, Leuke ontmoetingen | Een reactie plaatsen

het Suikerfeest beleven in de bergen

Op maandag 21 september verlieten we Dushanbe en reden richting Pamir-gebergte.  De eerste 100 km waren perfect asfalt, vlak als een biljarttafel.  We kwamen door vele kleine dorpjes en werden overal vriendelijk begroet.  Onderweg kregen we kilo’s druiven en enkele peren.  Tijdens een klim naar een pass van 1772 m stelden we in Shashmasor onze tent nog eens op in een boomgaard.  Na 100 km belandden we op slechte wegen en in Komsomolobod vroegen we slaapgelegenheid en mochten we slapen in een gemeenschapslokaal van de moskee.  Als voorbereiding voor het Suikerfeest was er schaap geslacht en het vlees geveild.  De schaarse winkeltjes die we langs de weg tegenkwamen puilden uit van de koekjes en snoepgoed.  Maar ja, van koekjes alleen kunnen we niet leven, dus aten we die avond nog eens een noodpakket.  Dag 3 kwamen we aan de splitsing voor de M41, ook Pamir Highway genoemd en hadden de eerste van vele controleposten.  We sliepen die nacht in Damob in de eenvoudige woning van Jusef.  ‘s Anderdaags waren alle kinderen van het dorp om 6.30 uur reeds op de been en liepen alle huizen van het dorp af om snoep te bedelen, een traditie op de dag van het Suikerfeest.  Kinderen uit kleine dorpen lopen die dag vele kilometers naar grotere dorpen om hun smoepzakje toch wat gevuld te krijgen.  Om de traditie te volgen hebben wij ook snoep gekocht en die onderweg uitgedeeld aan kinderen.  Het werd die dag een mooie maar zware rit in de aanloop van onze eerste pass van méér dan 3000 m.  Na 48 km vroegen we de weg naar Safedoran, maar de man stond erop dat we in zijn woning overnachtten in Pastirog.  We beleefden er een gezellige avond (zie leuke ontmoetingen (18)) en sliepen in de kamer van de zoon en schoondochter van het gezin.  Na een stevig ontbijt van arme melk met honing, cay, broodjes, koekjes en snoepgoed namen we afscheid van het sympathieke gezin en klommen de hele voormiddag onder dreigende wolken naar de pass van 3.252,8 m.  Het was er zéér koud, amper 5°C, en na de gebruikelijke fotosessie  begonnen we aan de mooie maar moeilijke afdaling.  We daalden 1.900 m, héél geconcentreerd, over brokken asfalt, keien en putten aan een gemiddelde snelheid van 10 à 12 km/uur en kwamen aan in het leuke stadje Kalai-Khumb om een dagje uit te rusten en onze remmen bij te stellen.  Onze kilometerteller staat intussen op 9.180 km, we hebben méér dan 600 uren gefietst … en we zijn het nog niet moe.

Geplaatst in Algemeen, dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

wist je dat … (7)

  • Dat de brandstofprijzen in Iran spotgoedkoop zijn : benzine kost 10.000 rial/liter (ong. 0,30 €) , 2-takt voor brommers 1.000 rial en mazout 300 rial/liter (= voor 1 € hebben ze 100 liter) … geen wonder dat er in Iran zoveel vrachtwagens rijden die elke dag hun pikzwarte uitlaat  de lucht inblazen è wat een pollutie !!!
  • De Iraniërs meesters zijn in de verbredingen van hun grote wegen en highways : ze beginnen er aan, maar wanneer de werken zullen klaar zijn ….. ????? 
  • Turkmenistan 448.100 km² groot is, hetzij 14,5 x België, doch slechts 5,24 miljoen inwoners heeft ;
  • Turkmenistan beschouwt wordt als één van de warmste landen ter wereld : de temperaturen lopen in de zomer op tot méér dan 50 graden in de schaduw ;
  • In Turkmenistan alle schoolkinderen een uniform dragen : de meisjes een groen of rood lang kleed tot op de hielen ; meisjes van het lager onderwijs dragen daar nog een wit schortje op ;
  • Dat schoolmeisjes bovendien verplicht zijn een bontmutsje te dragen ;
  • De steden in Turkmenistan vol staan met groteske en glitter gebouwen langs brede lanen waar amper verkeer op rijdt ;
  • Turkmenistan een Feestdag heeft  voor de meloen en voor het tapijt ;
  • Oezbekistan praktisch even groot is als Turkmenistan (447.400 km²), doch 30,24 miljoen inwoners heeft ;
  • Dat de Oezbeekse voertuigen kunnen rijden op fuel-80, fuel-91, fuel-95, diesel of gaz ;
  • Dat Benzinestations en Gazstations altijd gescheiden zijn ;
  • Dat in Oezbekistan méér dan 50 % van de personenwagens, de oude vrachtwagens en véél bussen op gaz rijdt omdat die hier spotgoedkoop is ;
  • Dat Oezbekistan het belangrijkste land op de Zijderoute is, met steden als Buchara, Samarkand en Khiva ;
  • Dat de schoolkinderen in Oezbekistan eveneens verplicht zijn een schooluniform te dragen ;

  • Dat je in Oezbekistan steeds veel mensen op straat ziet, terwijl er in Turkmenistan geen te zien waren ;

  • Dat er in Oezbekistan enorm veel gefietst wordt, vaak met kromme wielen en fietsen die je bij ons op het stort vindt ;
  • Dat we in Buchara een fiets gezien hebben die van een fietsenwinkel in Maasmechelen kwam ;
  • Dat de ezel het belangrijkste lastdier is in Oezbekistan ;
  • Dat we in Oezbekistan al héél véél katoenplukkers gezien hebben … geen wonder, want Oezbekistan is de 2° katoenproducent ter wereld ;
  • Dat er in Oezbekistan enorm slechte banen zijn : gescheurd asfalt, veel opgebroken wegen en vervangen door grind- en zandstroken ;
  • Dat de Oezbeekse grensposten de moeilijkste zijn die we meemaakten : bij het binnenrijden van Oezbekistan brachten we er 2 uren door, bij het verlaten van Oezbekistan was de controle nog strenger dan bij het binnenrijden en zaten we 3 ½ uur vast ;
  • Dat de weg van de Tajiekse grens naar Dushanbe van onberispelijk asfalt is zonder één put !!!
  • Dat het  schooluniform eveneens verplicht is in Tajikistan : de jongens dragen een zwart maatpakje met wit hemd en zwarte das of een dasje geknoopt met een vlagje in de nationale kleuren ;
  • Dat noch de Oezbeken, noch de Tajieken enige woordjes Engels spreken : ze denken allemaal dat wij Russisch kennen ;
  • Dat zowel in Turkmenistan, als in Oezbekistan en Tajikistan er ’s zaterdags gewerkt wordt en de kinderen in de voormiddag school hebben ;
Geplaatst in Indiareis 2015, wist je dat ... | 1 reactie

Leuke ontmoetingen (17)

Een 30-tal km voorbij Qarshi stopten we aan busstationnetje en gingen een cola drinken.  We kwamen in een restaurantje terecht waar 5 collega-vrienden van een oliemaatschappij zaten te eten.  Druppelsgewijs vervoegden zich andere collega’s  bij de groep.  Het is een traditie voor die groep om ’s maandags in de voormiddag daar samen te komen, de innerlijke mens te versterken en door te spoelen met voldoende Vodka.  Wij werden ook uitgenodigd maar bedankten wijselijk want we moesten nog 70 km fietsen.  Enkelen van hen spraken enkele woordjes Engels en zo konden we communiceren.

eten en drinken op de nieuwe werkweek samen met collega's

eten en drinken op de nieuwe werkweek samen met collega’s

’s Anderdaags ontmoetten we kort na ons vertrek een jong Pools koppel die van Dushanbe kwamen.  Ze spraken vlot Engels en er werd heel wat informatie uitgewisseld in beide richtingen.  Zij waren héél véél fietsers tegengekomen op de Pamir-Highway, vooral richting China.  Ook onze vriend Luc waren ze tegengekomen.  We gaven adressen van overnachtingsplaatsen met registratie, net hetgeen zij nodig hadden.  Na een halfuurtje namen we afscheid en ieder vervolgde zijn weg.

Tegen valavond kwam uit de andere richting een breed lachende en zwaar beladen Japanner aangereden, hij was op weg naar Europa maar ging België waarschijnlijk niet aandoen.  Wij gaven hem informatie over overnachtingsmogelijkheden op de weg naar Buchara, een stad hij zeker moest aandoen.  Hij bedankte voor de nuttige informatie en verdween uit het gezichtsveld.

Onze laatste dag in Oezbekistan ontmoetten we een Belgisch-Frans koppel, Etienne en Marion, die van Singapore naar Frankrijk fietsen en juist een jaar op weg waren.  We wisselden heel wat informatie uit en konden nog eens Frans spreken.  Etienne is afkomstig van Ottignies, maar het koppel woont in Brussel.  Ze reden beiden op een fiets van “la Maison du Vélo” uit Schaarbeek.  Ze vonden dat de wegen hier in Oezbekistan er erg goed bijlagen tegenover de Pamir Highway, maar ja ze reden pas 25 km in Oezbekistan.  Ze zullen misschien minder lachen als ze tussen Denov en Buchara kilometerslang op grind- en zandwegen moeten rijden met veel putten tussenin.

leuke ontmoeting met een Brussels koppel in onze laatste kms van Oezbekistan

leuke ontmoeting met een Brussels koppel in onze laatste kms van Oezbekistan

Tegen 14.30 uur kwamen we aan de grens en zie, daar stond een Duitse fietser die we reeds eerder ontmoetten in het Seven-Hostel in Teheran.  Hij was ziek geworden onderweg en kwam vandaag 17 september op zijn allerlaatste visa-dag over de grens.  Daar deden de Oezbeken geweldig moeilijk over en we hebben hem die dag niet meer gezien, noch de blonde Zweedse die hem vergezelde.  We zullen hem wellicht op de Pamir nog tegenkomen.

Het was reeds erg laat toen we de Tajiekse grens verlieten en reden in snelle vaart over perfect asfalt naar de 1° stad Tursunzoda, z’n 15 km verder, waar we in het duister aankwamen.  Gelukkig was er een vriendelijke jonge man die ons met zijn onverlichte fiets door de stad leidde naar het enige hotel.  De receptioniste kwam ons tegemoet en hielp ons in perfect Engels bij het inchecken, toonde ons de kamer, wees een prive room aan waar we onze fietsen konden plaatsen en namen dan afscheid van haar want ze was reeds van 6 uur aan het werk en haar 2 zoontjes wachtten thuis op haar.  Na een halfuurtje bestelde Agnes 2 biertjes via de roomservice en zie, wie kwam ze brengen … de Engelstalige van de receptie, wij vermoedden dat ze de Manager van het hotel was en dus haast onmisbaar !

Op 15 km van Dushanbe kwamen we een Fransman tegen die vertrokken was vanuit Bangkok in Thailand en met het Belgisch-Franse koppel Etienne  &  Marion de Pamir-Highway had gereden.  Hij was vol lof over de Pamir, behalve over de kwaliteit van de wegen.  Hij vertelde ons dat hij bij Warmshowers Véro had geslapen en dat dat een echte ontmoetingsplaats is van trekkers.

Wij kozen in Dushanbe voor het “Green House” Hostel en ontmoetten er trekkers van over de hele wereld : een Fransman op wereldreis met een Jeep, een Australiër op wereldreis met de moto, een Chinees, de Zwitser die ons kort voor Mashhad inhaalde, de bemanning van het kleine autootje van het Mongol-team die Buchara in het zelfde hostel zaten als wij.  Op onze kamer sliep een Israëlitisch koppel, die zich verplaatsen met den duim en het openbaar vervoer.

ontmoeting met Fransman enkele kms voor Dushanbe

ontmoeting met Fransman enkele kms voor Dushanbe

Geplaatst in Indiareis 2015, Leuke ontmoetingen | Een reactie plaatsen

op weg naar Dushanbe

De weg naar Muborak was bij wijlen in zeer goede staat en met een beetje rugwind ging het fietsen snel vooruit.  In Muborak meldden we ons aan in Hotel Prestige, maar wij konden er niet slapen omdat ze ons niet konden registreren.  We gingen dan maar naar de politie en die bood ons aan te gaan slapen boven het restaurant aan de overzijde.  ’s Anderendaags was het zondag en over een 50 km lange rechte weg, door een saai  landschap, hobbelden we tussen de putten naar Koson.  Nadien werd het landschap iets fraaier met veel katoenvelden en –plukkers en een aantal kamelen.  We sliepen in Qarshi waar helemaal niets te zien was, maar waar we wel in 2 hotels geweigerd werden omdat we geen Oezbeken zijn.  Vanaf Qarshi  fietsten we terug door de desert van Zuid-Oezbekistan.  Net toen het ging vervelen kwamen we door de stad Ghuzor en even verder veranderde het landschap volledig.  Plots werd het stevig klimmen en fietsten we tussen woestijnbergen met mooie glooiingen.  De volgende drie dagen waren super zwaar maar ook betoverend mooi.  In Dehqonobod was nergens een overnachtingsmogelijkheid te bespeuren, maar in Karashina vonden we een leuk  guesthouse nadat men ons geweigerd had in een motel.   De bergen werden steeds hoger, de landschappen des te prachtiger.  Regelmatig was het asfalt opgebroken voor wegenwerken en fietsten we vaak honderden meters over grind- en zandstroken.   Opvallend veel  loslopende runderen, schapen, geiten en wilde ezels.  Langs de weg tientallen standjes met appelen keurig gestapeld in emmertjes, tomaten, waterflessen gestapeld in een piramidevorm en witte zoute bolletjes gemaakt van kruidige platte kaas gedroogd in de zon. In Darband vonden we alweer geen overnachting en reden nog enkele kms verder bergopwaarts.  We wilden ons tentje plaatsen op het binnenhof van een boerderijtje, maar de boer zei dat er die nacht héél véél wind zou zijn en hij betrouwde het niet.  Hij bood ons slaapgelegenheid aan in de oude woning van zijn overleden moeder dat hij nu gebruikte om zijn oogstappelen te sorteren. ’s Anderendaags wou hij zelfs geen symbolische vergoeding voor onze overnachting, maar hij wou wel voor veel geld één van onze handige fietspompjes kopen, iets wat we niet kunnen missen.  Zijn ontgoocheling was op zijn gezicht te lezen.  De eerste kms waren supersteil : een heuveltje van amper 700 à 800 m aan méér dan 15 %, dan na een afdaling gematigd klimmen naar 1350 m … met adembenemende landschappen.  Na 90 km reden we naar een hotel in Shochi, maar weer werd ons  de toegang geweigerd omdat we vreemdelingen waren.  Kamperen was geen optie vandaag omdat de streek bezaaid ligt met grote katoenvelden.  Dan maar naar de volgende stad … Denov, waar we net na het invallen van de duisternis in het superdrukke centrum terechtkwamen tussen auto’s zonder verlichting en weer veel putten in het wegdek.   We vonden snel een hotelletje en zie de deuren werden reeds geopend nog voor we iets gevraagd hadden.  Oef, na een marathonrit van 113 km en méér dan 1000 hoogtemeters kunnen we ons eindelijk nog eens deftig wassen en uitrusten van een zware en vermoeiende dag.  Nog 40 km en we staan op de grens van Tajikistan !!! ’s Anderendaags ontmoetten we na 12 km reeds het Belgisch-Frans koppel Etienne & Marion op terugkeer uit Singapore.  Aan de Oezbeekse grens was het urenlang wachten en werden de fietsen en de bagage grondig gecontroleerd.  Na 3 ½ uur mochten we naar de Tajiekse Douane rijden, waar we op minder dan een ½ uurtje buiten waren en reden naar onze 1° overnachtingsplaats in Turzunzoda.  Toen we ’s anderendaags wegfietsten waren alle lanen en straten verlaten, hing de stad vol met Tadjiekse vlaggen en levensgrote portretten van de president en stonden er om de 50 m langs weerskanten van de hoofdlaan soldaten … de President kwam van een staatsbezoek in Oezbekistan naar de stad Turzunzoda.  Te absurd om het te vertellen, maar duizenden, tienduizenden vlaggen met de nationale kleuren langs de weg, soldaten en politie alle 100 m  en dat duurde zowat tot in het Centrum van Dushanbe.  Het was ongeveer 15 uur en dus hadden we nog de tijd om ons GBAO-permit voor de Pamir aan te vragen.  Gelukkig moesten we onze aanvraag niet zelf invullen want alle documenten waren in het Russisch.  Net voor sluitingstijd konden we in de Ammoniat-Bank onze kosten voor de Pamir gaan betalen (20 somoni of 4 $ p.p.) , en ook hier vulde een vriendelijke bankbediende het uitsluitend  Russisch documentje voor ons in.  Na registratie terug de fiets op naar het Migratiekantoor van de Politie (OVIR) om alle documenten af te geven en een dag later mochten onze “permit”, een klein onnozel papiertje in het Tajieks, afhalen.  Oef, nu hebben we 2 dagen de tijd om uit te rusten en onze darmen te ontwennen van het vettige bouillivlees dat we alle dagen in Oezbekistan voorgeschoteld kregen.  In het Green House Hostel namen  we de tijd om nog eens lekker zelf te koken.

Geplaatst in Algemeen, dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

door Oezbekistan … (621 km)


dag 152 : laatste 40 km in Oezbekistan, we ontmoeten nog Etienne en Marion, een Belgisch-Frans koppel en komen aan de Oezbeekse / Tadjiekse grens om 14:30 uur
dag 151 : marathonrit van 113,60 km met méér dan 1000 hoogtemeters naar de drukke stad Denov, waar we binnenrijden na het vallen van de duisternis
dag 150 : van Karashina trekken we hoog de bergen in tot 1.560 m hoog met prachtige rotsformaties, naar Darband, een gat in no where om te slapen in een appelschuur
dag 149 : eerst 53 km door de desert, saai landschap, maar na Guzor veranderde het landschap en ging het pittig op en af … we rijden door woestijnbergen naar Karashina, zware rit van 101,61 km
dag 148 : door de desert en de katoenvelden naar Qarshi
dag 147 : vanuit Buchara via een zuidelijke route naar Muborak
dag 146 : fietsherstelling, dollars ophalen in banken en verder bezoek aan Buchara
dag 145 : bezoek aan Buchara
dag 144 : genieten in het wondermooie Buchara
dag 143 : uitblazen in de oude Perzische stad BUCHARA,  de laatste 6 dagen legden we 578 km af  bij 40° door desert  (woestijngebied)
dag 142 : 75 km opboksen tegen een strakke Noorderwind
dag 141 : onder een loden zon, over een barslechte weg vertrekken we om 16u30 nog naar OLOT, 30 km landinwaarts

Geplaatst in Indiareis 2015, route | Een reactie plaatsen

leuke ontmoetingen (16)

Toen we het oude stadscentrum van Buchara binnenreden wisten we het onmiddellijk … dit is een stad om tot rust te komen.  Het was de eerste stad waar we zoveel toeristen van verschillende nationaliteiten rondliepen. We zochten een onderkomen in de familiale B&B Ruskam & Zukhra, een echtpaar die de B&B uitbaat met hun 2 dochters.  We hadden dorst toen we eraan kwamen en snakten naar een fris biertje dat we dronken samen met 2 Oostenrijkse vrienden die een maand door Oezbekistan trokken.  Ze waren zeer geïnteresseerd in ons project, maar suggereerden reeds dat er veel moeilijkheden zijn in Pakistan.

Agnes tussen 2 stoere Oostenrijkers

Agnes tussen 2 stoere Oostenrijkers

’s Anderendaags spraken we aan de ontbijttafel 2 dames aan die de tafel naast ons zaten en in de Lonely Planet aan het lezen waren.  De ene was Marlène, een sympathieke dertigjarige backpacker uit Lyon die eveneens een maand was rondgetrokken door Oezbekistan en de andere dame was Jozefa, Jo voor de vrienden, die in Wezembeek-Oppen woont.  Eigenlijk is ze afkomstig van Koksijde, maar op 10-jarige leeftijd verhuisde ze met haar ouders naar Wallonië, een gecultiveerde dame die héél veel reist en die zeer blij was dat ze terug Nederlands kon praten.  Ze kon het niet geloven dat we helemaal vanuit Lennik naar Buchara gefietst waren … 8.260 km !!!   We praatten met haar veel over de  bijzondere bezienswaardigheden in deze stad en over de rust die deze stad uitstraalt.

Marlène, de sympathieke Lyonaise

Marlène, de sympathieke Lyonaise

Jo uit Wezembeek-Oppem, steeds op reis !

Jo uit Wezembeek-Oppem, steeds op reis !

In de B&B sliep ook een team van de Mongol-rally 2015 : een 3-koppig team bestaande uit een Brit, een Canadees met Duits paspoort en een Australiër reden van London in een klein autootje naar Mongolië en kwamen met de boot van Baku naar Aktau, reden door Turkmenistan en hadden onderweg een Australische en een Ierse jonge vrouw opgepikt.  Op 10 september, in de late namiddag, zijn ze met hun vijven in die piepkleine auto zonder airco naar Dushanbe vertrokken om vandaar de Pamir Highway te rijden.  Sympathieke gasten die vertelden over de vele problemen onderweg, vooral aan de grensposten en de vele taksen die ze moesten betalen.  Die moet je met de fiets gelukkig niet betalen. Tijdens een stadswandeling liepen we  een karavanserai binnen waar een gids de nodige uitleg verschafte in het Frans.  We dachten : we kunnen hier bij aansluiten, want Frans kennen we toch en als we nadien onder ons Nederlands praten verstaan ze ons toch niet.  Maar de mensen van die groep spraken ons zelf aan, want het was immers een groep vrienden uit alle hoeken van West-Vlaanderen, die hier onder leiding van een man uit Ieper, getrouwd met een Oezbeekse Archeologe (nu Professor) de meest markante plaatsen in Oezbekistan bezochten.  Nu zaten we direct op de goede golflengte en vernamen we wat recent nieuws uit verre Vlaanderen.  Sommigen begonnen spontaan te vertellen over hun fietservaringen, wij gaven hen wat goede raad.

West-Vlaamse vriendengroep uit de streek van Ieper

West-Vlaamse vriendengroep uit de streek van Ieper

Geplaatst in Indiareis 2015, Leuke ontmoetingen | 1 reactie

tot rust komen in een Oosterse stad … (Buchara)

Met een strakke kopwind reden we 75 km naar de eerste grote stad in Oezbekistan … Buchara, ondanks een bevolking van 250.000 inwoners valt daar weinig van te merken in het stadsbeeld.  Een rustige stad met vele oude gebouwen uit de Perzische tijd.  Werelderfgoed op de Unesco-lijst.  Vele hotels en shops, maar allen geïntegreerd in het gerestaureerde patrimonium.  Kortom een stad die rust uitstraalt.  Het is ook de eerste stad waar we een zéér internationaal publiek treffen … zelfs Belgen !  Niemand valt je lastig, niemand roept je binnen, alleen de geldwisselaars van de zwarte markt die tref je overal aan en overal krijg je 5.000 Som voor één Euro, terwijl de officiële markt 2.796 Som bedraagt voor één Euro … we kunnen er alleen maar goed bij varen ! Pinautomaten zijn er niet in Buchara, maar we vonden 2 banken waar we dollars konden krijgen.  Bij Kapitalbank had je met Visa na enkele minuten je dollars in je geldtas maar … bij Asaka-bank met Master-Card was het wat omslachtiger.  Véél papierwerk met carbonpapier, zeker 10 handtekeningen, langslopen in 2 bureau’s op ’t verdiep en dan mocht ik beneden aan de kassa passeren om mijn dollars te ontvangen.  Een half uur om wat dollars te pinnen, wat een verschil met Turkije !!!  Het verkeer in Oezbekistan is alleszins véél rustiger dan in Iran en de meeste gebruikte personenwagens zijn de kleine DAEWOO-busjes en CHRYSLER-wagens.  De Daewoo-busjes worden vooral ingezet in het Openbaar vervoer, doch ook als vrachtauto en taxi.  Anderzijds wordt er héél véél gefietst en stappen de kinderen vaak vele kms te voet naar de scholen die allen ver buiten de dorpscentra liggen, en net als in Turkmenistan dragen ALLE schoolkinderen een uniform. Zowel in Turkmenistan als in Oezbekistan is ons kleine landje België goed gekend van het voetbal : we zijn hier niet een beetje fier dat we z’n goede talentvolle voetballers hebben die in het verre Oosten over de lippen van de gewone man gaan … Eden Hazard, de meest vernoemde, maar ook Kevin De Bruyne, Vincent Kompany, Marouane Fellaini, Romeo Lukaku en Thibaut Courtois worden regelmatig vernoemd, evenals Anderlecht en Bruges, maar soms ook Bruxelles.  Een jongeman kende België van de Chocolade !   Zo kunnen we gemakkelijker communiceren. Het meest indrukwekkende gedeelte van de “zijderoute” of “gouden route” loopt door Oezbekistan, meer bepaald door de steden Buchara, Samarkand en Khiva.  Vele prachtige Karavanserais, Moskeeën en Madrassa’s … het was zeker een uitgebreid bezoek waard.  In het guesthouse waar we verbleven werden we verwend met gerechten uit de typische Oezbeekse keuken met veel verse groenten en fruit, voor een spotprijs waarvoor we zelf niet konden koken. Omdat de grenspost van Panjikent tussen Samarkand en Dushanbe gesloten is vanwege de vele mijnvelden, fietsen we niet via Samarkand, maar volgen een meer zuidelijke route naar Tajikistan via de stad Qarshi.

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

slapen in een werf

Vrij snel vonden met de hulp van een aantal behulpzame jongeren een hotelletje.  Mooie voorgevel met in grote letters “HOTEL”, binnenin de hall nogal een rommelig gedoe.  Het hotelletje was in complete renovatie en er waren slechts 3 kamers beschikbaar.  Het was een klein kamertje met 2 plaatsen en een blazer.  De stukadoors waren de gang aan het bezetten en we moesten over de zakken cement stappen om onze kamer te bereiken.  Het gemeenschappelijk sanitair op de gang was splinternieuw en volledig in orde.  Later op de avond zagen we plots dat er 3 Giant-trekkingsfietsen naast de onze stonden.  Het waren 3 Polen die van Teheran naar Tasjkent reden en dezelfde dag de grenzen passeerden, maar toch hebben we ze onderweg nergens gezien.

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

gejaagd door de wind … Turkmenistan

3 september 2015 … vroeg uit de veren, zakken gepakt en om 7.45 uur stonden we al aan de grens.  De Iraniërs beginnen officieel  te werken om 8 uur maar het duurde nog méér dan een ½ uur eer de baas van het kantoor aanwezig was om de controle te starten en de nodige stempels in ons paspoort aan te brengen ; de medicatie werd grondig gecontroleerd, evenals de fotocamera.  Het duurde tergend lang om een stempel in ons paspoort aan te brengen. Een dikke km verder was het douanekantoor van Turkmenistan,  je zag onmiddellijk dat je in een heel ander land terecht kwam : grote mooie gebouwen, alles piekfijn gereinigd, personeel in een mooi outfit, precies zoals de Canadese Patrouilles.  Controle van de paspoorten,  aangifte van geld en elektronisch materiaal, véél papierwerk gedaan door jonge militairen.  12 $ invoertaks betaald per persoon, bagage afladen om door de scanner te sturen, 3 zakken moesten naar de balie voor verdere controle … alle 3 de zakken waren van Agnes.  Intussen werden onze paspoorten zeker 10x gecontroleerd door diverse personen.  Uiteindelijk duurde het nog méér dan een kwartier eer een vrouwelijke douanier 2 stempels plaatste op onze aangifteformulieren en dan mochten we vertrekken.  Het was intussen 11 uur en de weg naar Hauz-Han was nog ver.  Het eerste wat opviel in het verkeer is dat haast 80 % van het wagenpark TOYOTA’s zijn, voornamelijk het type Camry, een echte familiewagen, verder Lada’s, af en toe een Mercedes  en stokoude vrachtwagens.  Op de banen zijn meestal geen witte lijnen getekend en er staan bijna nergens verkeersborden.  In Seraks, na amper 15 km pauzeerden we voor het middagmaal en om 12.15 uur bestegen we ons stalen ros voor een rit van 90 km, een binnenweg naar het waterreservoir van Hauz-Han.  De baan was niet slecht, maar erbarmelijk slecht.  Bij momenten laveerden we tussen putten waarin je makkelijk een auto kan wegstoppen, verbrokkeld asfalt en als alternatief veel off-road.  Op bruggen vaak slechts een grondstrook van enkele tientallen meter.  Kortom een marteling voor mens en dier (ons stalen ros).  Het was al pikdonker toen we in een gigantisch groot hotel aankwamen.  We dachten wauw dit gaat véél te duur zijn, maar het kon ons niet deren.  Uiteindelijk betaalden we 8 € per persoon voor een mooie grote kamer. ’s Anderendaags waren de banen nog degelijk en dank zij een kleine rugwind belandden we in Bayramaly, waar we in een hostel sliepen naast een heerlijke bar (… waar we ons biergehalte na al die droge weken terug op peil konden brengen.  De 3° dag sliepen we in een klein gat, Ulich, in een mooi hotel voor een appel en een ei.  Dank zij een lichte rugwind geraakten we de 4° dag na een marathonrit van 135 km door de woestijn, in Turkmenabat, waar glamour en glitter weer schitterden.  We brachten er de nacht door in een prijselijk hotel.  Dag 5 deden we rustig aan : door de stad kuieren per fiets, de juiste weg zoeken om over de treinsporen (!) te geraken en via een vlottende brug belandden we in Farab, de laatste grensstad.  Tegen 13:30 geraakten we aan de Turkmeense grens … ze was gesloten voor de middagpauze.  Even na 14 u begonnen  de brigadiers onze paspoorten veelvuldig te contoleren, nog een aangifteformulier invullen, nog eens in het paspoort kijken en dan het verlossende antwoord : you may go !!!!!   Twee km door de woestijn om bij de Oezbeekse douane te geraken.  Bagage door de scanner, maar dan … moesten we alle medicijnen op een bureautje leggen en werd elk pilletje nauwkeurig gecontroleerd en opgezocht in de computer ; na een dik uur mochten we alles terug inpakken en beschikken.  Het was 15u30.  Gauw wat geld gewisseld en een eerste spotgoedkope maaltijd genomen en dan nog een ritje van 30 km met wind op kop.  De eerste 10 km een viervaksweg van redelijke kwaliteit, in het midden gescheiden door een doorlopend betonnen muurtje ; daarna werd het asfalt almaar slechter en nam de wind toe .  Na 30 km hielden we het voor bekeken en zochten we in Olot een dak boven ons hoofd … niet eenvoudig in een stadje  waar ze alleen Turkmeens of Tajieks spreken.                       

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen