Maandelijks archief: augustus 2015

wist je dat … (6)

  • het centrum van Teheran in de benedenstad zowat op 1.150 m ligt, terwijl de bovenstad, de wijk Tajrish 600 m hoger ligt ;
  • Tajrish het diepst gelegen metrostation is van Teheran : het ligt 71 m onder het straatniveau ;
  • De langste straat van Teheran 17,8 km lang is met een hoogteverschil van 550 m
  • Ons Asia Hotel in Teheran op 1.168 m lag ;
  • Onze weg naar Mashhad over de hoogste bergpas van Iran liep : de Emam Zadeh Hashem Pass, met zijn 2.698 m toch nog 60 m lager is dan de legendarische Passo di Stelvio in Italië ;
  • Dat de Emam Zadeh Hashem Pass  deel uitmaakt van het bergmassief rond  de hoogste bergtop van Iran : de Mount Darmavand, 5.671 m hoog ;
  • Dat de langste verkeerstunnel van Iran onder de Emam Zadeh Hashem Pass loopt, 3.290 m lang is en pas geopend werd op 13 februari 2013 en 930 billioen Rials gekost heeft (dat is 930.000.000.000.000 Rials !!!)
  •  Dat in de afdaling naar Amol zeker 30 tunnels liggen, met een lengte tussen de 150 m en de 1200 m, maar geen enkele tunnel heeft luchtventilatie ;
  • Dat we sinds Amol alle dagen tientallen keren werden gefotografeerd en gefilmd
  • Dat de Iraniërs gek zijn van picknicken : van ’s morgens vroeg zie je honderden wagens met volgestouwde koffers en nog wat matten en kussens op het dak gebonden ;
  • Dat ochtend picknick meestal plaats vind naast de auto gewoon langs de baan ;
  • Dat middag- en avondpicknick gebeurt in één van de vele mooie parken die Iran rijk is en een drukke bedoening zijn, waar het eten vaak ter plaatse bereid wordt
  • Dat Iran eigenlijk een vuil land is : papier, plastiek en etensresten worden gewoon in de kant van de weg gekieperd ;
  • Dat het verkeer in Mashhad minder chaotisch verloopt dan in Teheran en Tabriz en dat alle voertuigen hier stoppen voor het RODE LICHT, vele voertuigen stoppen zelfs aan de zebrapaden.
  • Dat de metro van Mashhad splinternieuw is en eigenlijk een dubbele snelle tram is die alleen in het centrum ondergronds rijdt ;
  • Dat het Holy Shrine-complex het grootste Islamitische complex ter wereld is met een oppervlakte van ongeveer 550.000 m² ;
  • Dat elk jaar zowat 20 miljoen pelgrims naar Mashhad komen.

  • wist je dat we intussen reeds 7.500 km hebben afgelegd en gemiddeld 81 km reden / gefietste dag
Geplaatst in Indiareis 2015, wist je dat ... | 1 reactie

leuke ontmoetingen (14)

een gewone familie in hun huisje kort bij de Universiteit van Bojnurd

een gewone familie in hun huisje kort bij de Universiteit van Bojnurd

In Bojnurd werden we van de straat geplukt door een jonge man die erop stond dat we bij hem thuis kwamen slapen.  We maakten er kennis met zijn echtgenote, haar jongste zusje en haar moeder.  We dronken uitgebreid thee, communiceerden met google-translate en kregen een heuse diner met spaghetti, groenten en yoghourt aangeboden.  Nadien keken we nog naar familiefoto’s en foto’s van onze reis door Europa.


In Shervan gingen we ’s morgens op zoek naar brood, maar werden even later binnengeroepen op de redactie van een  plaatselijke krant.  Gezien geen van de redacteurs een woordje Engels kende gebeurde het interview volledig via google- translate en tikte de reporter zijn vragen in het Perzisch uit op een in plastiekfolie verpakt klavier.  Via de translater konden wij dan onze antwoorden weergeven.  Intussen kregen we thee, gebakjes en een fris fruitsapje.  We moesten echt aandringen om de reportage af te sluiten, zoniet zaten we daar ’s middags nog.

Zowat 100 km voor Mashhad werden we ingehaald door een jonge Zwitser die naar Singapore rijdt.  Hij had krak dezelfde groene fietstassen als Guido en informeerde bij ons naar een nieuwe fietsband want zijn achterband was helemaal versleten.  Wij zeiden hem dat in de steden voldoende fietsenmakers aanwezig zijn maar konden hem niet bevestigen of de banden hier van goede kwaliteit zijn.  Hij was de dag ervoor enkele leden van een fietsgroep uit Esfahan tegengekomen en reed nu in hun zog naar Mashhad.   Enkele kms verder ontmoetten we de hele fietsgroep op een rustplaats waar zij ons uitnodigden voor het ontbijt.

Aangekomen in Mashhad stopten we voor een tegelwinkel.  We werden onmiddellijk binnengeroepen om thee en frisdrank te drinken en kregen er gebakjes aangeboden.  Mohammed Rezi en zijn vriend Mohammed Amin werken samen in de winkel.  Mohammed Rezi stelde alles in het werk om een onderkomen voor de nacht te zoeken, maar gezien bijna alle hotels in Mashhad dezer dagen volgeboekt zijn, stelde hij uiteindelijk  voor om te overnachten in hun kleine woning even verderop.  We waren echt verwonderd in welke omstandigheden sommige mensen wonen : piepklein binnenkoertje, living van amper 3 op 4, piepklein sanitair, piepklein keukentje, kleine slaapkamer van nog geen 6 m², geen meubels, enkel een tapijt en wat kussens.  Bij die 2 Mohammeds sliepen ook nog 2 mannen van de carwash … uiteindelijk slapen die mannen daar alleen maar.  Na het avondmaal keken de mannen vol belangstelling naar de fotoreeks van onze fietstocht door Europa.  We wilden die mannen niet verder tot last zijn in hun piepkleine huisje en hebben in het centrum van Mashhad een betaalbaar hotelletje gevonden.

In een winkelgalerij in Mashhad ontmoetten we een Duits gezin uit Stuttgart.  De jonge dames spraken ons onmiddellijk aan, vroegen waar we vandaan kwamen en wat ons naar Mashhad bracht.

 

Geplaatst in Indiareis 2015, Leuke ontmoetingen | Een reactie plaatsen

minder leuke ontmoeting

In Azad Shahr had de man van warmshowers ons aangeraden om ons tentje enkele kms buiten de stad op te stellen in een park.  We vonden een mooi plekje in een bosje 5 km buiten de stad.  We rustten er wat uit en er kwamen 2 mannen voorbij die vriendelijk goedendag zeiden.  Even later, bij zonsondergang, plaatsten  we ons tentje op een vlak terrein.  Agnes begon het avondmaal te bereiden.  Het was intussen donker geworden en net op het ogenblik dat we onze soep begonnen te drinken kwamen de 2 mannen terug voorbij en gebieden ons onze tent onmiddellijk af te breken.  We vroegen waarom maar ze zeiden ons enkel dat het die nacht héél gevaarlijk was om daar te blijven kamperen.  Waarom ? Ze begonnen onze tent af te breken en onze fietsen naar beneden te sleuren, maar we zeiden dat we het zelf wel wilden doen.  Heel de tijd bleven ze aan de overkant van de weg zitten tot we alles afgebroken en ingepakt hadden.  Toen we in het pikdonker de bosweg afreden bleven de mannen ons volgen tot ze er zeker van waren dat we terug op de baan naar Azad Shahr reden.  Daar zochten we dan het enige hotel op om te bekomen van onze belevenis.

Geplaatst in Indiareis 2015, Leuke ontmoetingen | Een reactie plaatsen

leuke ontmoetingen (13)

Onderweg naar Azid Shahr stopte er een pick-up en de man gaf ons pruimen, perzikken en enkele granaatappels.  Hij bedacht zich even en Agnes kreeg prompt een hele bak pruimen in haar handen gestopt.  Dit was van het goede teveel maar we namen het toch maar aan en reden ermee Azad Shahr binnen.  Op de trappen van een plaatselijk bank aten we enkele pruimen, deelden er enkele uit aan kinderen  en kregen we cay van het bankpersoneel.  Intussen waren we aan de praat geraakt met een man van Warmshowers.  Toen we informeerden naar een slaapgelegenheid  zei hij dat dit hier een wat armoedige stad is en we er beter aandeden enkele kms buiten de stad onze tent op te stellen in een park. Een hele bak pruimen was werkelijk téveel voor ons en en net voor we de stad wilden uitrijden gaf Agnes de bak pruimen aan een jongentje dat eveneens op de trappen voor de bank zat.  Als gieren vlogen de volwassenen omstaanders op de bak pruimen, Agnes moest tussenkomen … het jongentje had amper 6 pruimen voor zichzelf.

Aan de rand van het Golestan Park vonden we geen slaapgelegenheid, maar we waren meer dan welkom in de “Red Cresent Irian Post”  een hulppost vergelijkbaar met de vrijwillige Brandweer in België.  We moesten er wat neerpennen in hun Gastenboek en zagen dat heel wat internationale trekkers er reeds geslapen hadden.

In het Golestan Park ontmoetten we aan een rustplaats enkele leden van een fietsclub uit Teheran die op pelgrimstocht naar Mashhad reden.

In Sharman Bid was geen overnachting te vinden en reden we voor de 2de maal een “Red Cresent Irian Post” binnen.  We kregen er thee en spaghetti, maar moesten deze keer wel op de mat slapen.  Het was de eerste woning die we zagen waar dubbelglas in de ramen zat.  ’s Morgens zagen we dat een  fietsgroep van het Rode Kruis, op pelgrimstocht naar Mashhad, zijn tent had opgesteld in de garage van de hulppost.  De fietsgroep had logistieke steun van een pick-up en 3 begeleiders.   Een 30-tal  kms na ons vertrek, boven op een steile helling kwam de pick-up van de fietsgroep aangereden en bood ons fris fruit aan, altijd een welkome gift.

Geplaatst in Indiareis 2015, Leuke ontmoetingen | Een reactie plaatsen

leuke ontmoetingen (12)

Aangekomen in Gorgan voelde ik me echt niet goed.  We rustten wat uit op een grasperkje en werden even later aangesproken door Jacob, die ons meedeelde dat we konden gaan rusten in de woning van de 2 dames die hem hadden aangesproken.  We kwamen er terecht in een zéér warme familie : 4 generaties leven er samen in een vrij groot en gezellig appartement.  Zahra met haar man, haar ouders Ahmed en Zoé, haar dochter Fatemeh met haar man Milad en hun zoontje Android. Na een uurtje rusten kregen we een middagmaal aangeboden en vroegen ze ons uit over onze reis en het leven in Europa.  Nadien gingen we terug rusten.  Fatemeh en Milad moesten ’s avonds naar een party, maar Zahra had al haar zussen en broers uitgenodigd om te komen eten.  Er werd een echte feestmaaltijd bereid voor de hele familie.  Zo maakten we kennis met haar hele familie.  Na het avondmaal danste de hele familie tot in de vroege uurtjes voor ons.  We hadden een leuk gesprek met Zahra’s zuster Fatemeh, een biologe en haar man Mohamed, een apotheker.  Haast alle dagen bellen of SMSsen wij of zij of Jacob om te vragen hoe het gaat, waar we zijn en hoe we ons voelen .

Zahra met haar kleinzoon

Zahra met haar kleinzoon

nichtje Soulema is reeds een echte kunstenares

nichtje Soulema is reeds een echte kunstenares

afscheid van een heel warme en toffe familie

afscheid van een heel warme en toffe familie

Geplaatst in Indiareis 2015, Leuke ontmoetingen | Een reactie plaatsen

leuke ontmoetingen (11)

Net buiten Teheran stopten we onder een brug en onmiddellijk stopten er enkele Iraniërs die wat graag op de foto wilden en ons water aanboden.  De ontmoetingen langs de weg met de fruitmannen is ook altijd een leuke beleving.

Op weg naar de hoge bergpas stopte een vrachtwagenbestuurder en gaf ons 2 flesjes fris water en een 10-tal chocolaatjes.  Het was een welgekomen gift want het was bloedheet die dag.

Enkele kms voor de top van Irans hoogste bergpas werden we in de plaatselijk bar van een kippenboer binnengeroepen voor een cay.  We kregen er watermeloen en overvloedig veel druiven.  Geen van de mannen sprak Engels maar we konden ons toch verstaanbaar maken.

Op de top van de bergpas op 2.698 m hoog mochten we mee aanschuiven bij een Iraanse familie voor de thee.  We mochten zelfs blijven eten, maar ja dan geraak je de eerste twee uur niet weg.

In de afdaling hadden we een ontmoeting met een groep wegarbeiders die ons uitnodigden thee te komen drinken in hun werfkeet enkele kms verderop, wat we niet afsloegen.

Onderweg naar Sari stopte er plots een vrouw met een chique wagen  en bood ons fris water, appels en perzikken aan, een welkome gift op een bloedhete dag.

We stopten bij een fietsenmaker om onze banden vakkundig te laten opblazen.  Onze fietsen werden uitvoerig bekeken door de omstaanders … vooral de riem en het ophangsysteem van de zakken leek hen iets heel bijzonders.

De vele leuke ontmoetingen met picknickende families in de vele parken, waar ons altijd thee en water uit een thermos wordt aangeboden … maar we houden het altijd alleen bij de thee.

Leuke ontmoeting met stadsambtenaren in het park voor het stadhuis van Qa’em Shahr.  Een vrouw sprak ons aan in perfect Duits en we hadden er een leuke babbel mee.  Een man sprak ons aan in het Nederlands en vertelde ons dat hij een hele leuke tijd had beleeft in België toen zijn gezin 5 jaar in Gent woonde en zijn vader Gast-Professor was aan de Gentse Universiteit.

Met de hulp van een Engelssprekende Iranees vonden we onderdak in een klein hotelletje in Bandar-Gaz en poseerden we samen fier voor het hotel.

Geplaatst in Indiareis 2015, Leuke ontmoetingen | Een reactie plaatsen

naar de Heilige stad Mashhad …

Het is ongelooflijk, maar de laatste dagen worden we hier langs alle kanten gefilmd en gefotografeerd.  De Iraniërs zijn dol op foto’s en willen best graag poseren met één van ons beiden  en ze maken ook veel selfies met ons en onze fietsen.  In Sharman Bid zaten we intussen alweer 1.571 m boven de zeespiegel en was het vrij fris (z’n 19° C), maar vanuit de Rode Kruis-post hadden we een mooie afdaling naar Ashkhaneh met de wind in de rug, nadien ging het op en af, en na een steile klim van 5 km doken we pijlsnel de mooie stad Bojnurd binnen, rechte lanen en vele grote mooie parken.  Net toen we voor een duur hotel stonden kwam een jonge Iranees ons vragen of we bij hem thuis wilden komen overnachten.  We volgden hem naar de rand van de stad en we hadden net onze fietsen in zijn garage gestald toen een hevig onweer losbarstte boven de stad : donder en bliksem met hevige regenval … een kleine meisje danste even verderop in de straat omdat ze zo blij was dat het eindelijk eens regende, maar wij hadden weer eens geluk.  We kregen er een lekkere spaghetti aangeboden en communiceerden de hele avond met Google Translate Perzisch – Nederlands.  ’s Anderendaags verlieten we vroeg ons gastgezin en reden naar een stadspark om te ontbijten, maar we  moesten gaan schuilen in een kinderhuisje in de speeltuin want intussen goot het weer pijpenstelen.  In Shirvan werden we in een hotel verwend door een Iranese bediende die vele jaren in Duitsland gewerkt had. Toen we die ochtend op zoek gingen naar brood, werden we in een kantoortje binnengeroepen en werden we uitvoerig geïnterviewd door een plaatselijke krant.  Niemand van de redactie kende Engels en het interview kwam tot stand met Google Translate Perzisch-Engels.  Het artikel zou te lezen zijn op hun website www.shahdrisirvan.com/picter ??? Na de thee, de gebakjes en het lekkere fruitsap reden we naar Qouchan met wind op kop, maar de dag erna vlogen we met een stevige rugwind  naar Chenaran.  Onderweg haalde een jonge Duitstalige Zwitser ons in, hij fietst naar Singapore en reed in het zog van 3 Iraanse fietsers die hij de dag ervoor ontmoet had.  De 3 Iraanse fietsers maakten deel uit van een grotere groep fietsers die van Esfahan op pelgrimstocht naar Mashhad reden, toch al een afstand van méér dan 1.400 km.  We ontmoetten de fietsgroep toen ze ontbeten op een rustplaats.  Eén van hen was leraar Engels en hij vertelde ons dat héél véél Islam-gelovigen dezer dagen  naar Mashhad komen om er de verjaardag van de geboorte van Imam Reza, de 8ste Imam van de Islam, te vieren.  Die geboorteviering valt op 26 augustus en op de vooravond en de dag zelf dan kan je overal gratis eten en drinken krijgen.  Op weg naar Mashhad waren er die dag Iraniërs die ons achterna reden om ons gebakjes te kunnen aanbieden.  Die namiddag kregen we nog gebakjes en zelfs een volledige maaltijd aangeboden, maar we ondervonden ook dat  de pelgrimsfeesten zoveel volk naar Mashhad lokte dat er haast geen bed meer vrij was, maar na een lange zoektocht hebben we toch een dak boven ons hoofd gevonden in het Centrum van de stad in de Imam Reza street, op zowat 2 km van de Holy Shrine, het pelgrimscentrum van Iran, waar jaarlijks ongeveer 20 miljoen Islamieten naar toe komen.  Mashhad is een verplichte stop voor ons om er ons Turkmeens Visum op te halen, wat intussen gelukt is.  We rusten nu enkele dagen uit want er resten ons slechts 190km tot de grens van Turkmenistan en ons transit-visum is slechts geldig tussen 3 en 7 september : 5 dagen om 450 km te overbruggen door een woestijngebied.

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

van ’t zeeke naar de groene heuvels

Na een heuse fotosessie aan de Kaspische Zee vertrokken we terug richting binnenland.  Ik voelde me vandaag echt niet goed en na 55 km vleiden we ons neer in een parkje aan de rand van stad Gorgan.  Twee dames die geen Engels kenden spraken Jacob aan, een voetbaltrainer die er toevallig passeerde, om ons te vragen bij hun te komen rusten.  Zij woonden amper 100 m van het parkje waar we lagen en alzo belandden we in de gezellige woning van Zahra, haar dochter Fatemeh en haar echtgenoot Milad, en haar ouders.  Ze woonden amper 3 dagen in hun nieuw appartement en wij werden er ontvangen als koningen (zie leuke ontmoetingen (12)).  Na een korte maar goede nachtrust en de medicatie van Zahra’s schoonbroer Mohamed vertrokken we terug vol goede moed en reden we via Aliabad door een vlakke en groene streek met veel landbouwactiviteit naar het kleine stadje Azid Shahr (zie minder leuke ontmoeting).  Een luxe-overnachting met Iraans buffet-ontbijt gaven ons terug de moed om verder te fietsen.  Met een stevige wind op kop en een stijgend parcours bereikten we tegen valavond het kleine dorpje Tanragh aan de rand van het Golestan Park, deden snel nog wat inkopen en reden 500 m verder in het donker de  plaatselijke “Red-Cresent-post” binnen om te vragen of we er ons tentje mochten opstellen.  Gezien het late uur vonden de hulpverleners het veiliger dat we binnen sliepen en aldus kregen we een stapelbed aangeboden. Na een warme douche vielen we onmiddellijk in een diepe slaap en vergaten te eten. ’s Anderendaags werden we wakker van het gekletter op de ruiten … het was aan het gieten … de eerste regen sinds we de Zwarte Zee verlieten. 

DSCN3084

In een druilerige regen verlieten we de Rode Kruis-post en reden met een flinke rugwind het mooie Golestan Park in.  Ondanks de regen begonnen er reeds veel Iraanse gezinnen te picknicken.  De weg klom gestaag omhoog door het mooie en groene Nationaal Park en even na de middag vleiden we ons neer op een tapijttafel aan een restaurantje voor een lekkere kebabmaaltijd.  We ontmoetten er een fietsclub uit Teheran die op pelgrimstocht naar Mashhad reden.  In de late namiddag kwam er stevige tegenwind opzetten en in Sharman Bid vonden geen overnachtingsplaats, maar zagen buiten het dorp een “Red Cresent Post” liggen.  Onder het vermomd excuus dat Agnes ziek was kregen we er onderdak en een spaghetti aangeboden.  Deze keer sliepen we op het tapijt en de wind gierde de hele nacht rond het gebouw. ’s Morgens bij ons vertrek zagen we dat in de garage van de hulppost een tent stond met een groep fietsers van het Rode Kruis met een logistieke pick-up, die eveneens op pelgrimstocht naar Mashhad reden.

DSCN3150

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

over de hoogste top naar het laagste punt

Goed uitgerust vertrokken we op een Iraanse zondag in alle vroegte uit Teheran.  Na 22 km begonnen we aan de lange en moeilijke beklimming van Iraans hoogste bergpas (2.697 m), onder een loden zon en bij een tropische temperatuur van 42°.  Mooie panorama’s wisselden elkaar af.  Op 13 km van de top hielden we het voor bekeken en plaatsten we ons tentje op een veldje achter een restaurantje (op 2.004 m).  ’s Morgens nogal frisjes, maar om 7 uur zaten we al op de fiets.  Onderweg fruit en thee gekregen van een kippenboer ; een lange tunnel van bijna 2 km eindigde 100 m voor de top van de Eman Zadeh Hashem Pass – 2.697 m hoog, waar we thee dronken met een groot gezin op uitstap.  Dan volgde een 100 km lange afdaling naar zeeniveau.  Enkele kms na de top verbroederden we met een groep wegarbeiders en kregen we weer thee aangeboden.  Het ging bij momenten pijlsnel naar beneden, maar in de namiddag begon er een sterke tegenwind te blazen zodat we extra moesten stampen om naar beneden te rijden ; bovendien lagen er onderweg nog enkele pittige hellingen.  De wind blies steeds méér onaangenaam en na 65 km afdaling waren we kapot en ontgoocheld en doken we een chic restaurant binnen.  Na een eenvoudige maaltijd bood de baas ons een overnachting aan in zijn nederige woning achter het restaurant.  We waren al in een diepe slaap verzonken toen we om 22 uur bruusk gewekt werden voor het avondeten … dat is het normale uur waarop de Iranezen hun diner nemen en na de cay konden we tegen middernacht eindelijk rustig gaan slapen.

DSCN2933

Na een stevig ontbijt kropen we vol goede moed terug op onze fiets want de wind was intussen gekeerd en blies ons naar de kust.  Tientallen tunnels in – uit, vol smog en autogassen, maar één uur later stonden we in Amol, 100 m boven zeeniveau.  Genietend van een stevige rugwind en bij een temp. van méér dan 40° raasden we naar Qa’em Shahr waar we een glimp opvingen van een plaatselijke trouwfeest en mee konden genieten van het begin van de trouwmaaltijd.  ’s Anderdaags ontbeten we voor het stadhuis en ontmoetten er een man die als jonge gast 5 jaar in Gent gewoond had toen zijn vader er Gast-Professor was aan de Gentse Universiteit … hij sprak nog een aardig woordje Nederlands.  Nog steeds met de wind in de rug maakten we er een marathon-rit van, onderbroken door een Politiecontrole die een half uur nodig hadden om onze passen te controleren. Na 110 km blazen en zweten bij hoge temperaturen bereikten we het kuststadje Bandar-Gaz aan de Kaspische Zee.  Net voor we wilden vertrekken voor het avondmaal hadden we wéér een Politiecontrole aan ons been … toeval ? Na eindeloos wachten moesten we onder begeleiding van het zoontje van de hotelbaas gaan eten in een plaatselijke kebab-tent.  Na ons avondmaal wilden we te voet terug naar het hotel stappen, maar de hotelbaas vond dat té gevaarlijk en stond erop dat we in zijn wagen stapten … en dat voor amper 300 m !!!

DSCN2985

Geplaatst in Algemeen, dagboek, Indiareis 2015 | 1 reactie

ons tijdverdrijf in Teheran

Het belangrijkste en meest zenuwslopende tijdverdrijf is onze bezoeken aan de diverse Ambassades.  De Belgische Ambassade bezochten  driemaal en telkenmale werden we er zeer vriendelijk en gemoedelijk ontvangen door een naaste medewerker van de Ambassadeur.  Maandag 3 augustus dienden we onze visumaanvraag in op de Ambassade van Oezbekistan en toonde Luc ons de Ambassade van Turkmenistan. ’s Woensdag trokken we naar de Ambassade van Pakistan en na 3 uur wachten vertelde men ons dat ze in Teheran geen Pakistaans Visum afleveren voor Noord-Pakistan.  Donderdag gingen we naar de Chinese Ambassade.  Ons dossier was volledig in orde, doch toen ze de uitnodigingsbrief van de Belgische Ambassade zagen zei men plots dat we pas NA 5 september ons Visum voor China hier in Teheran kunnen aanvragen … reden ? … geen uitleg ! en we kregen ons hele dossier terug en mochten het afbollen.  We gingen dan maar wat afkoelen in één van de  méér dan 800 parken die Teheran bezit.  Ze zijn allemaal  pik fijn onderhouden en ze worden alle dagen veelvuldig met water gesproeid.  Het moet gezegd worden dat al die Ambassades tamelijk  ver uit elkaar liggen en dat we daardoor het gebruik van de Metro en de taxi’s reeds goed onder de knie hebben.  Op de Metro in Teheran zul  je je als westerling niet gauw vervelen :

verkoop van luchtbellenpistool op de metro

verkoop van luchtbellenpistool op de metro

leurders bieden allerlei koopwaar aan en demonstreren dat ook uitgebreid : scheermesjes, MP3’s, oortjes, kousen, luchtbellenpistooltjes, lichtgevende armbanden, kauwgom, stadsplannen, onbreekbare lampen, schoenen, kinderboekjes, plastieken tafellakens, enz… enz…  Maar soms komen we ook wel eens méér dan 5 km te voet terug en wandelen we langs mooie winkelbuurten en door de parken tegen de bergen van Teheran aan.  In de binnenstad liggen ook heel wat verkeersvrije winkelstraatjes waar hoofdzakelijk kledij verkocht wordt. 

verkeersvrij winkelstraatje naast Duitse Ambassade

verkeersvrij winkelstraatje naast Duitse Ambassade

Het complex van de Grand Bazaar ligt op amper een kwartiertje stappen van ons hotel.  In vergelijking met Tabriz zijn de gangen breder, zijn de koopwaren minder gegroepeerd, laten de handelaars er veel meer vuilnis achter en is hij ’s avonds reeds gesloten om 20 u.  De winkels in de steden zijn over het algemeen veel minder lang open dan in Turkije.
We brachten ook eens een namiddag door met Eli en haar echtgenoot Mohamed en waren te gast op hun appartementje ; zo zagen we dat wonen in Teheran een dure aangelegenheid is : de huurgelden zijn vrij hoog en een klein confortabel appartement met 1 slpk kost algauw 256.000.000 toman of ongeveer 80.000 € wat voor een jong gezin vrij veel geld is, gezien de Iraniër een gemiddeld inkomen heeft van 3.500 à 4.500 € per jaar. Voor de rest veel rusten, lezen, een wasje doen, veel smoothie’s drinken van verse vruchten, door de stad kuieren op zoek naar ludieke taferelen, artikels schrijven voor de website en af en toe eens kokkerellen op onze kamer, want we moeten ook spaarzaam zijn omdat we nergens in Iran geld kunnen afhalen aan een bankautomaat en nergens kunnen betalen met onze internationale kredietkaarten.  Vandaag zijn we naar het Politiekantoor voor Vreemdelingen Zaken geweest voor de verlenging van ons visum dat we kregen na betaling van 350.000 IRR elk.

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | 2 Reacties