Maandelijks archief: juli 2015

leuke ontmoetingen (9)

Tussen Dogubayazit en Tabriz (Iran) hadden we een aantal korte maar leuke ontmoetingen. Net voor de Iraanse grens met de 2 Duitse studenten die terugkeerden uit China en half september terug in Stuttgart willen aankomen. In het stadje  Shot hadden we veel beziens toen we op een rondpunt stopten, plots stond daar 20 man rond ons.  Een theatcher-gids nam ons op sleeptouw door de stad om via een binnenweg terug naar de highway te rijden.  Hij vond de mooie landelijke weg die we gekozen hadden té gevaarlijk, maar in feite lag er een stevige helling op van meer dan 10%.  Hij loodste ons naar de highway en we bedankten hem voor zijn diensten. In de namiddag, op de weg naar Qara Ziya’Eddin op een rust-moment reed ons plots een Belgische wagen voorbij ; even later reed hij terug voorbij in de tegengestelde richting en enkele minuten later kwam hij terug aangereden en stopte naast onze fietsen.  Nu was hij er ZEKER van dat we Belgen waren te zien aan het vlagje op de stuurtas.  Het was een koppel uit AALST dat hun dochter in Baku (Azerbaijan) ging opzoeken, doch eerst de stad Tabriz wilde bezoeken. Enkele kilometers verder werden we opgewacht door een Iraans koppel dat ons uitnodigde om samen watermeloen te eten.  De mat werd gespreid in de graskant en samen genoten we van de frisse watermeloen.  Het koppel bleek ook fervente fietstrekkers te zijn en waren sterk geïnteresseerd in onze mooie fietsen.  Agnes polste bij de vrouw naar de Iraanse kleding bij fietsers. Op weg naar Marrand stopten we bij een cay-kraampje langs de weg.  Er begon net een speed-controle van de politie : 2 politiemannen en een militair met geweer in de aanslag plaatsten de camera op een driepoot en één van hen bekeek de snelheid van de aankomende wagens door de kijker, snelle wagens werden van de weg geplukt met het bordje “stop”.  De uitbater van het kraampje was een jonge gast van 25, uit een gezin van 19 kinderen en zijn jongste zusje was amper  8 maanden.  Hij was maar 9 jaar naar school  geweest en verdiende de kost met op het land te werken en op zondagen en Holydays met de opbrengst van zijn cay-kraampje. In Marrand maakten we kennis met het Zwitsers koppel David en Suzanne, dertigers die een wereldreis willen maken van ongev. 3 jaar, in het kantoor van “warm showers”.  De verantwoordelijke vertelde ons dat de Belg Bart uit Kappellen hier 4 dagen geleden had geslapen, en gaf ons de telefoonnummers van “Warm showers” in de volgende steden die op onze weg liggen. In Tabriz nabij de  monument-tombe  Maghbarat-al-shoara ter ere van méér dan 400 Iraanse bekende  poëten ontmoetten we 2 zéér sympathieke Duitsers uit Heidelberg samen met hun gids.  We hadden een boeiend gesprek over ons reisdoel en het waarom.  De grootste sprak bovendien perfect Frans en wilde persé meer te weten komen over de regio’s waar we werkzaam zijn in India … hij ging zeker de website van Wanakkam opzoeken.

de watermeloen wordt aangesneden

de watermeloen wordt aangesneden

Agnes met fervente fietstrekker

Agnes met fervente fietstrekker

2 Duitsers uit Heidelberg op rondreis in Iran

2 Duitsers uit Heidelberg op rondreis in Iran

Geplaatst in Indiareis 2015, Leuke ontmoetingen | 1 reactie

leuke ontmoetingen (8)

In Qara Ziya’ Eddin werden we door Homed met een smoesje meegetroond naar de verblijfplaats van zijn ouders.  Het huis is een buitenverblijf in een stil straatje waar de familie naartoe komt om de holydays (feestdagen) te vieren.  We werden er hartelijk ontvangen door de ouders Zafar en Hamite, hun dochter Aresov en haar echtgenoot Samoney, en Homed de jongste zoon.  Later op de avond kwam ook de oudste zoon Omik en diens vrouw Adi langs.  De familie ging die avond het einde van de Ramazan vieren op restaurant.   Maar eerst gaven ze de hongerigen te eten en te drinken : overvloedig veel fruit en een copueuze maaltijd van kip met rijst en groenten van eigen kweek, afgerond met çay.  Intussen ontpopte zich een levendig gesprek met de dochter en haar echtgenoot die beiden perfect Engels praatten.  Samoney is IT-engineer en we hadden een boeiend gesprek over het leven in Iran en België, een zéér leerrijke avond.  Tegen tienen mochten we gaan slapen in één van hun salons.  ’s  Anderendaags ’s morgens was de 1° Holyday na de Ramazan en na een lekker ontbijt werden we door de gastvrouw overladen met brood, kaas, fruit en lekkers om onze tocht goed verder te kunnen zetten.

Twee dagen later werden we in Sufiyan zowaar van de weg geplukt door Karim, een IT-engineer met veel contactpunten in Europa, die ons uitnodigde in zijn woning in Shabestar, vlakbij het geboortedorp van Ayatolly  Khomeiny.  Eigenlijk het ouderlijk huis van zijn vader, dat hij opknapte om er de feestdagen door te brengen.   Een prachtig landhuis, waar we werden ontvangen door zijn ouders,  zijn zus en haar echtgenoot.  Na een douche en frisse kleren bezochten we de prachtige boomgaard-tuin, de hobby van zijn vader.  Nadien mochten we mee aanliggen op een enorme zetel voor het gezamenlijke avondmaal : eerst overvloedig veel fruit, dan kebab-spiesen van kip, schaap en tomaten,  gevolgd door kippenvleugeltjes.  Alles met flinterdun brood en Ayran als drank.  Tussendoor ook een boeiend gesprek met Karim en zijn zus in het Engels.  Karim woont met zijn ouders in Tehran en is vooral bezorgd om ons omdat onze route door Pakistan loopt.  Karim beloofde een andere route uit te dokteren die veiliger is voor ons.  Zijn zus woont met haar echtgenoot in Shiraz, en ze vertelde ons dat we zeker het zuiden moeten bezoeken : Shiraz, Estefan en Yadz.  We zullen zien hoelang we moeten wachten in Teheran.  Na de maaltijd wisselden we telefoon en E-mail gegevens uit en keken we samen naar de foto’s op onze website.  ’s Anderendaags bij het afscheid zei Karim ons dat hij ons wellicht in Teheran terug wilde ontmoeten.

Agnes met moeder Hamite

Agnes met moeder Hamite

de hele familie samen

de hele familie samen

te gast bij Karim in Shebestar

te gast bij Karim in Shebestar

Geplaatst in Indiareis 2015, Leuke ontmoetingen | Een reactie plaatsen

Welcome in my country !

soepel over een lange steile helling van méér dan 10% ... gids verbaasd

soepel over een lange steile helling van méér dan 10% … gids verbaasd

afscheid van de gids aan de highway

afscheid van de gids aan de highway

onderweg ...

onderweg …

Aan de grens niets dan lof voor de Turkse en Iraanse grenspolitie.  Onze visums waren amper gecontroleerd of daar stonden reeds de eerste geldwisselaars : WELCOME IN MY COUNTRY … good rate good rate, dollars ? euros ? en dan zien wat ze ons aanbieden.  Door de eerste Iraanse stad Bazargan, brede lanen, druk verkeer, veel geaccidenteerde auto’s en vrachtwagens, grote en moderne gebouwen, huizen met stalen gebinten, haast onbereikbare voetpaden voor fietsers vanwege een brede open riool voor het voetpad en slechts af en toe een opritje waar meestal een auto voor geparkeerd staat, moeilijk te ontcijferen wegaanduidingen want alles is in Farsi (oud-Persisch) geschreven !  En dan hop naar Maku, gelegen in een immense kloof … de stad ligt langgerekt en gewrongen in een bijzondere smalle kloof van hooguit 500 m breed.  In het park werden uitgenodigd op een thee.  In het hotelletje leerden we de eerste cijfers in Farsi.  ’s Anderen-daags terug vroeg weg om de warmte een beetje te ontlopen.  Op een binnenweg komende van Shot werden we van de baan geplukt door een theatcher-gids die bevreest was dat we een zware helling van méér dan 10 % niet zouden kunnen oprijden en hij gidste ons langs de kortste weg naar de highway, terwijl we een weg door het binnenland hadden gepland.  De Iraniërs zijn zeer vriendelijk maar soms ook iets wat te opdringerig en dat stoort ons een beetje.  Na 90 km bereikten we Qara Ziya’ Eddin, waar we eerst het hotelletje  opzochten dat niet meer bleek te bestaan.  Dan terug naar het park waar we om de haverklap werden aangeklampt door de plaatselijke bevolking die wou weten van welk land we waren, wat we van Iran vonden, hoe oud we waren, enz… tot de parkwachter vond dat het welletjes was en de mensen wegstuurde zodat we wat rust hadden.  Na enige tijd kwam er een jongeman zeggen dat restaurant “Azerbaijan” open was en met een smoesje troonde hij ons mee naar zijn huis enkele straten verder (zie leuke ontmoetingen (8)).  De dag nadien, Holyday in Iran omdat de Ramazan afgelopen is, vonden we geen overnachting in het zielige stadje Khashk Saray en pootten we onze tent neer in een boomgaard even buiten de stad.   ’s Anderendaags was de 2° Holyday na de Ramazan en fietsten naar Marrand.  Bij het binnenrijden van de stad reed een man van “Warm Showers” ons tegemoet en begeleidde ons tot in het centrum.  Op de holydays is het verkeer ontzettend druk in Iran en na de beklimming van onze eerste Iraanse bergpas van 1787 m belandden we in Sufiyan, waar we nog geen 5 min. stonden vooraleer we werden opgepikt door Karim om in zijn woning in Shabestar te komen overnachten (zie leuke ontmoetingen (8)).  De korte rit naar TABRIZ was hectisch druk met veel voorbij razende vrachtwagens die vaak een pikzwarte  dump achterlieten … van pollutie gesproken !  Vanaf de stadsgrens was het nog dik 10 km tot het centrum langs highways en parken.

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

güle güle Turkey

Van Eliskirt naar Agri verliep het  in sneltreinvaart, licht hellend bergaf en de wind van achteren ; op goed anderhalf uur hadden we de afstand van 42 km overbrugd.  Dan volgde een golvend parcours door de eindeloze graanvelden en een vrij drukke weg, maar we reden op de parallelweg in aanleg , alle vrachtwagenchauffeurs wuifden ons toe door het stof dat ze maakten.  We sliepen in het kleine stadje Tasliçay, waar géén Lokanta was, doch wel een Ögretmenevi, dus hebben maar eens aan badkamerkoken gedaan … Agnes maakte een grote pan “menemen” een typisch Turks gerecht dat met brood gegeten wordt.  ’s Anderendaags reden we naar Dogubayazit, doch voor we de laatste stad van Turkije bereikten moesten we eerst nog over een bergpas van 2025 m en in de afdaling ontmoetten we de Iraanse fietstrekker Joywed, die zijn zwaarbeladen fiets de berg opduwde.  Hij nodigde ons prompt uit om in Tabriz (Iran) contact op te nemen met zijn zus Moghrog die er dokter is. (zie Tabriz).  Op de middag bereikten we Dogubayazit en hadden het geluk eens warm te kunnen eten op de middag in een baanrestaurant, 5  km voor het centrum.  Toen we het centrum binnenreden dachten we even dat we reeds in India zaten … toeterende auto’s, mensen wirwar lopend tussen het drukke verkeer, venters met allerlei koopwaar op bizarre karretjes, kleine steegjes, veel verkoop van zoetigheden op straat en in bestelwagens …  (het is vandaag immers de voorlaatste dag van de Ramazan in Turkije) …  en lange wachtrijen aan de bankautomaten (en er zijn er héél véél in de stad) omdat de mensen maar tot 300 TL (ong. 100 €) konden afhalen.   Wij namen onze intrek op de 4° verdieping in een zéér confortabele kamer in de Ögretmenevi  in het centrum van de stad.  Vanop ons terras zagen we de Mount Ararat,  met zijn 5.137 m de hoogste berg van Turkije, schitteren in de avondzon.  We  deden nog een wasje met een wasautomaat, inclusief droogkast, zodat we proper Iran konden binnenrijden. Op 16 juli waren we  vroeg uit de veren en om 6.30 uur reden we de stad reeds uit voor onze laatste etappe in Turkije, nog 35 km tot aan de grens.  Op goed 10 km voor de grens ontmoetten we 2 sympathieke Duitse studenten uit Stuttgart die terugkeerden naar huis.   Ze waren half maart naar Shangai (China) gevlogen, fietsten vandaar heel China en de Stan-landen door en verlieten zopas Iran.  We hadden een tof gesprek en wisselden aan elkaar gegevens  uit van Iran en Turkije.  Iets over negen stonden we aan de grens, kilometerslange file van vrachtwagens, maar we hadden geen problemen en goed een half uur later stonden we op Iraanse bodem … plots was het 11:30 uur, we zullen aan het uur moeten wennen.

de grens nadert

de grens nadert

2 Duitse vrienden uit Stuttgart op terugweg

2 Duitse vrienden uit Stuttgart op terugweg

na politiecontrole : welcome in Iran

na politiecontrole : welcome in Iran

nu is het nog leesbaar

nu is het nog leesbaar

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

wist je dat … (4)

  • dat Turkije 783.562 km² groot is, hetzij 25x groter dan België en bijna 82.000.000  inwoners heeft ;
  • dat 3% van het Turkse grondgebied tot Europa behoort en de rest tot Azië ;
  • dat Turkije zeven (7) miljoenensteden heeft : Istanbul (17 milj. inw. = zoveel als heel Nederland) –  Ankara, de hoofdstad, (4.650.000 inw.) – Izmir (4,15 milj inw.) – Bursa (2,15 milj inw.) – Adana (1,4 milj inw.) – Gaziantep (1,3 milj inw.) en Konya (1.000.000 inw.) en verder 320 steden met méér dan 20.000 inwoners !!!
  • dat 75% van de Turken in stedelijke omgevingen wonen ;
  • dat Turkije gemiddeld op 1.132 m boven de zeespiegel ligt en dat de hoogste berg van Turkije de Ararat is met een hoogte van 5.137 m (was te zien vanop het terras in onze laatste overnachtingsplaats tegen Iran) ;
  • de Turkse munt de “lira” is ; voor 1 € heb je ongeveer 3 TL (turkse lira) ;
  • de tijd in Turkije 1 uur voor de Belgische tijd loopt ;
  • de gemiddelde Turk méér verdient dan de gemiddelde Bulgaar ;
  • dat de Turken rijden zoals zotten en geen rekening houden met fietsers en voetgangers ;
  • dat zebra-paden enkel als versiering dienen in de straten ;
  • dat de Turken snelheidsbeperkingen en algemene verkeersregels aan hun laars lappen en regelmatig
  • door het rode licht rijden ;
  • dat de brandstofprijzen heel duur zijn t.o.v. de Turkse levensstandaard (ong. 1,5 € voor 1 liter super) ;
  • dat Turken zéér ongeduldig zijn als ze voor het rode licht staan en vaak reeds toeteren op hun voorganger of wij fietsers nog voor het licht op groen springt ;
  • dat de Turken zéér veel cay (thee), yoghourt (ayran) en frisdranken drinken, maar géén bier ;
  • dat véél Turkse winkeliers heimelijk en mysterieus doen als je hen vraagt waar we bier kunnen kopen ;
  • dat pintjes of blikjes bier ALTIJD verpakt zitten in zwarte of grijze plastiekzakjes, bovendien soms nog gerold zitten in gazettenpapier opdat de mensen op straat toch maar niet zouden zien dat je bier of alkoholische dranken gekocht hebt ;
  • dat de pintjes bier hier wel een stuk duurder kosten dan in Servië en Bulgarije (gemiddeld 2 € / 50 cl) ;
  • dat er maar weinig locaties zijn waar je bier of wijn bij het eten kan drinken ;
  • dat men in Turkije geen katoenen zakdoeken vind ;
  • dat men vrijwel overal leurt met papieren zakdoekjes ;
  • dat ik altijd een hand kreeg van de Turken en Agnes bijna nooit ;
  • als mannen helpen, helpen ze eerst de man, pas nadien de vrouw ;
  • dat de mannen elkaar begroeten met 2 kussen of een hoofdknik tegen elke slaap ;
  • dat tijdens de Ramadan de meeste eettentjes gesloten blijven tijdens de dag ;
  • dat tijdens de Ramadan, enkele minuten voor zonsondergang de meeste eethuizen goed vol zitten, maar de mensen pas beginnen te eten zodra de Iman weerklinkt door de micro’s, zelfs als de soep reeds voor hun neus staat !!!
  • dat  minder dan een half uur (30’) na het avondmaal alle eethuizen weer volledig leeg lopen ;
  • dat de meeste Turken bij hun eten plat water of ayran drinken ;
  • dat de Imans in Turkije, ook buiten de Ramadan, steeds 5x per dag oproepen tot het gebed, terwijl dat in Iran slechts 3x per dag gebeurt ;
  • dat er haast overal talrijke zwerfhonden in Turkije lopen en er regelmatig kadavers in de graskant liggen ;
  • dat dolmussen stoppen op willekeurige aanvraag ;
  • dat dolmussen je vaak nog inhalen om minder dan 50 m verder voor je neus te stoppen zonder richtingsaanwijzer ;
  • dat we bijna onnozel werden van het eindeloos getoeter van wagens en vrachtwagens langs de weg ;
  • dat het Engels van de Turken erbarmelijk is : You speak English ? Where do you come from ? What’s your name ? How old are you ? … en dat is het !!!
  • dat de Turken wel denken dat wij Turks kennen om met hen te communiceren ;
  • dat de vrijgevigheid van de Turken eindeloos is : cay, groenten en fruit, liften ;
  • dat je in heel Turkije goedkoop kan slapen in Theachersroom (Ögretmenevi) ;
  • dat reizen met comfortabele afstandsbussen véél goedkoper is dan vliegen (vb Hopa – Antalaya = 80 TL)
  • dat in de streek van ERZERUM het groeiseizoen maar 4 maanden bedraagt : deze stad van méér dan 300.000 inwoners ligt immers op een hoogte van 1950 m.
Geplaatst in Indiareis 2015, wist je dat ... | 2 Reacties

Ramazan in Turkije … een aparte beleving !

De Ramadan, hier noemen ze dat de Ramazan, beleven in Turkije is een zéér apart gevoel.  De Ramazan begon op 18 juni 2015, de dag dat we uit Ankara vertrokken zijn.  Van bij de eerste uren kon je al geen çay meer krijgen, enkel in benzinestations met een restaurant was dat mogelijk.  Piknikken onderweg moesten we een beetje verborgen doen en zeker NIET naast een Moskee gaan zitten.  Tijdens de dag kon je ook nergens in een restaurant (Lokanta) of kebab-zaak terecht, behalve in de grote steden en langs de kustweg waar heel wat minder praktiserende moslims zijn.  Tijdens de Ramazan worden de gelovigen extra véél opgeroepen tot het gebed (zie foto-tabel onderaan van de stad Bayburt).  In principe galmt de 1° oproep reeds tussen 2:30 en 3:00 uur ’s morgens door de micro’s.  Echt leuk als je zo midden in de nacht uit je slaap gewekt wordt … maar de aller belangrijkste oproep is die van ’s avonds bij zonondergang, wanneer ze mogen gaan eten.  Dat tijdstip verschilt in het hele land : tussen de 1° provincie en de laatste provincie is er 1:30 uur verschil. We maakten de hele ceremonie rond het avondeten van nabij mee in de stad Trabzon : ’s morgens ligt het Ataturk-plein er verlaten bij, maar in de loop van de dag loopt het plein vol met mensen die zitten te niksen en tegen 17 uur vindt je haast geen bank of stoel nog vrij.  Heel opvallend is dat de terrastafels volzitten met mensen zonder een drankje voor hun neus (dat moet je bij ons maar eens proberen !).  Tegen 18 uur worden alle beschikbare stoelen en tafels uitgehaald en ontstaan er honderden terrassen op pleinen en in de straten.  Tegen 19.50 uur zijn bijna alle plaatsen  in de restaurants volzet, meestal hebben de mensen intussen beslist wat ze gaan eten en wordt de soep reeds opgediend met overvloedig veel brood, MAAR nog niet aangeroerd.  Plots klinkt een kanonschot over de stad en beginnen de Imans hun bede door de micro’s te krijsen … of een poging tot zingen te doen.  DAT is het signaal dat de moslims mogen beginnen te eten.  Sommigen bidden eerst, dan snel een glas water drinken en dan wordt het eten naar binnen geschrokt, eten duurt amper een kwartiertje.  Tegen ten laatste 20:30 uur zijn de restaurants leeggelopen en worden de tijdelijke terrassen terug opgedoekt.  Dan trekken de Turken naar de theehuizen om er çay te drinken en gezelschapsspelen te spelen zoals Rummikub, Back Gamon en Schaken , vaak tot laat in de nacht !  De voorlaatste dag van de Ramazan zullen we niet licht vergeten.  We kwamen in de vroege namiddag aan in Dogubayazit, de laatste stad van Turkije.  Het was er zo druk dat we even dachten dat we reeds in een Indische stad zaten : druk verkeer, getoeter alle kanten, stootkarren, duizenden mensen die door elkaar lopen en Imams die de hele namiddag gebeden galmden door de micro’s.  Pas na 22 uur werd het stil in de straten, tot 2:30 uur van de laatste dag : ik werd er even wakker van maar ben het intussen reeds gewoon.  Ik viel terug in slaap tot onze wekker afliep om 5:15 u.

 

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

nieuwe foto’s

vanavond werden nieuwe foto’s bijgeplaatst, deze volledige reeks loopt van Lennik tot en met Dogubayazit, net voor de Iraanse Grens (traject van 5.500 km)

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

door Turkije !!!


dag 89 : donderdag 16 juli,  laatste dag van de Ramadan, vertrekken in alle vroegte richting Bazargan, de Iraanse Grenspost ….
dag 88 : naar Dogubayazit voor onze laatste overnachting in Turkije
dag 87 : naar Agri en in de namiddag onder een loden zon naar het arme stadje Tasliçay
dag 86 : in sneltreinvaart naar Horasan, dan klimmen door adembenemende rotsformaties naar 2304 m en slapen in Eleskirt
dag 85 : saai landschap met 35 km kaarsrechte weg langs Erzurum, dan klimmen over  2005 m om te eindigen in Pansiler
dag 84 : van Bayburt over een pass van 2409 m naar Askale
dag 83 : met bus naar Trabzon voor afhaling Iran-visum

dag 82 : naar Bayburt met strakke ZO-wind op kop
dag 81 : eerst 3 km bergop tot 1812 m, dan 1702 m Zigana-tunnel, dan méér dan 20 km afdaling, dan naar Vaukdagi-pass op 1875 m en slapen in de locanta van Adi Gözel in Balkaynak, op 1690 m
dag 80 : vertrek uit Trabzon en klimmen van zeeniveau via Maçka naar de Zigana-pass (slapen nog voor tunnel).  We overschrijden vandaag de 5.000 km !!!
dag 79 : maandag 6 juli, kopie dossier, pasfoto’s en paspoort afgegeven op het Consulaat. Visum zal pas vrijdagnamiddag klaar zijn
dag 78 : lekker niets doen
dag 77 : kuieren in Ankara city, om 16 u onze Yellow Tigers aanmoedigen tegen Italië en om 22 u de nachtbus nemen naar Trabzon
dag 76 : aankomst in Ankara rond  8 uur, Deeps Hostel opzoeken en om 19 u onze Yellow Tigers gaan aanmoedigen tegen gastland Turkije !
dag 75 : hoera de toelatingscode voor het Iran Visum is goedgekeurd in Teheran ; vanavond nachtbus naar Ankara
dag 74 : rustdag in Trabzon, wachten op Iran Visum
dag 73 : rustdag in Trabzon, slenteren door de oude stad
dag 72 : rustdag in Trabzon ; we hebben intussen 4.935 km in de benen en zijn 10 weken onderweg !!!
dag 71 : zondagsrit naar TRABZON, waarvan we de laatste 15 km samenfietsten met Marc en Marie-Josée (zie op hun website www.denauw.be)
dag 70 : langs de kustweg E90 naar Eynesil, waar we leuke momenten beleefden met Turkse Lagelanders
dag 69 : langs de E90, soms met 6 rijstroken, door kleine kuststadjes en Ordu, naar Bulançak
dag 68 : bijna de ganse dag in de gietende regen via Terme en Ünye naar de kuststad Fasta
dag 67 : eerst 2 pittige klimmen, dan een afdaling van 22 km naar de Zwarte Zee, en via Samsun naar Carsamba
dag 66 : rit via Suluova en een zéér landelijke binnenweg naar Ladik, door de graanheuvels en vechtend tegen een strakke NO-wind om nog eens te slapen in een gemeentelijk hotelletje in Kavak
dag 65 : chillen in Amasya
dag 64 : een lange maar gemakkelijke rit naar het wondermooie Amasya
dag 63 : zware rit langs weg nr 180 richting Iskilip, over stuwmeer van de Kizilirmak met op het einde een loodzware klim naar 1200 m en een afdaling langs de steenbakkerijen van Corum
dag 62 : wondermooie en rustige weg richting Cankiri en Iskilip, wildcamping in het piepkleine Kapakli op weg nr 180
dag 61 : door nieuwe stadswijken en langs de luchthaven van Ankara naar Kaleçik
dag 60 : bezoek aan Ankara : Kocatepe Camii, één van de grootste Moskeën ter wereld en het Mausoleum van Atatürk
dag 59 : rustdag in Ankara
dag 58 : naar Tajikse Ambassade, in het zuiden van de stad, op 12 km van het Centrum en 400 m hoger, gelegen in de stadswijk Or-an
dag 57 : rustdag in Ankara
dag 56 : rustdag in Ankara
dag 55 : monsterrit naar Ankara, grotendeels in de regen, over 2 bergpassen van 1195 m
dag 54 : wondermooie rit naar Beypazari
dag 53 : super zware bergrit naar Nallihan, méér dan 1650 hoogtemeters over 79 km, met late aankomst na een bijzonder zwaar onweder waar we onderweg méér dan 3 uren moesten schuilen !!!!!
dag 52 : Sariçakaya, na een rit langs het plastieken tunneldorp Calti
dag 51 : Sögüt, een welvarend stadje  dat leeft van de rijkdom van de grote keramiek- en granietfabriek
dag 50 : wegens de zéér slechte weersvoorspellingen rijden we vandaag maar tot Yenisehir en zoeken een droog plaatsje na 55 km
dag 49 : bezoek aan Bursa … morgen beginnen we onze 8ste week
dag 48 : naar Bursa
dag 47 : langs zéér landelijke wegen en een weg die niet  op de GPS-kaarten staat naar de drukke stad Mustafakemalpasa.
dag 46 : via Biga naar Gönen, de properste stad tot heden !
dag 45 : met ferryboot over de Dardellen naar Lapseki in Aziatisch Turkije en verder naar Gündogdu, voor 1° wildcamping !
dag 44 : rustdag in Gelibolu, laatste Europese stop (3.356 km)
dag 43 : 40 jaar Wanakkam – rustdag in Gelibolu
dag 42 : véél op en af en langs een country-kustweg naar Gelibolu, onze langste rit : 108,48 km met bovendien 1326 hoogtemeters !!!
dag 41 : van country-road naar country-road tot Malkara
dag 40 : magische grens van Turkije, en dan via Edirne en enkele country-roads naar Uzonköprü

  

Geplaatst in Indiareis 2015, route | 2 Reacties

leuke ontmoetingen (7)

Nu we reeds méér dan een week onder een stralende zon rijden, denken we terug aan onze 1° regenbuien in Turkije !!! Op 5 juni  reden we van Mustafakemalpasa naar  Bursa …een  héél mooie rit langs de marmermijnen.  Op ongeveer 25 km van Bursa, in de bergen begon het plots hard te regenen.  Een man zag ons rijden en riep van ver dat we bij hem moesten komen schuilen.  Hij zette ons thee met koekjes voor en stelde zich voor als Ahmed, ingenieur mechanika die technisch onderhoud deed in de marmermijnen.  Hij vertelde over het zware werk in de mijnen : 7 maanden hard werken in de zomer en 5 maanden werkloos thuis in de winter ZONDER SALARIS.  Gedurende die tijd hield hij het benzinestation van de mijn open en sleutelde hijaan oude auto’s en oude  tractoren. Om met elkaar goed te communiceren haalde hij een woordenboek Turks-Engels boven.  Hij was bijzonder fier op de goede kwaliteit van het marmer dat men uit de mijnen haalde en toonde ons prompt een prachtige catalogus met alle soorten marmer  die er beschikbaar waren.  Ongelooflijk, wel 60 soorten, die gebruikt worden in heel Turkije en ook uitgevoerd worden, vooral naar West-Europa en de USA.  Hij vertelde ons dat 1 m³ ruw marmer ongeveer 50 $ kost.  Toen het wat minder regende nam hij mij mee “naar wat hij een werkplaats noemde” waar hij een zeer oude tractor restaureerde.  De werkplaats in kwestie lag gewoon buiten achter het benzinestation.  Toen we na het onweder verder wilden rijden, toonde hij ons een mooiere alternatieve en kortere route na Bursa die enkel gebruikt werd door het mijnverkeer.

schuilen bij den ingenieur, tussen autowrakken

schuilen bij den ingenieur, tussen autowrakken

Geplaatst in Indiareis 2015, Leuke ontmoetingen | Een reactie plaatsen

Agri, de streek van de West-Europese Turken

De tocht van Trabzon over de Zigana-pass naar Bayburt en verder naar Askale was een héél mooi traject maar ook héél héél zwaar. Richting Erzurum belandden we op de D100, een kaarsrechte en saaie weg van méér dan 30 km voor we een serieuze klim hadden richting Panseler.  In de afdaling stopten we in een groot baanrestaurant en werden er aangesproken door 2 Fransen die met hun familie met de auto van Parijs naar Agri reden voor hun jaarlijkse vakantie.  Wij sliepen die avond in PANSELER.  De rit van Panseler via Horasan naar Eleskirt was bijzonder mooi maar héél zwaar : twee bergpassen over van resp. 2300 m en 2100 m, maar onbeschrijfelijk mooie rotsformaties en kloven.  Onderweg belandden we op een werf voor het onderhoud van de banen, waar we een gesprek hadden met een Duitse Turk die er 8 maanden werkte en in de winter terugkeerde naar vrouw en kinderen die in Mersin (tegen Antalya) wonen.  Hij heeft een zoon die in Frankfurt woont en een dochter die in Dortmund woont.  In de afdeling van de 1° bergpas ontmoetten we een Iraanse fietstrekker die zijn zwaar beladen fiets de berg opduwde.  Hij wilde mij absoluut helpen en zei me dat wij bij zijn zuster in Tabriz (Iran) kunnen gaan slapen ; hij gaf mij het tel.nr van zijn zuster en kriebelde een tekstje in mijn notaboekje.  Op het einde van de dag belandden we in ELESKIRT, waar we werden aangesproken in het Frans, Engels, Duits én Nederlands.  Ja, ja, uit dit stadje zijn héél véél Turken naar West-Europa getrokken op zoek naar werk en geluk ; elk jaar keren ze terug Eleskirt samen met vrouw en kinderen om hun familie op te zoeken.  Ze komen uit alle hoeken van Frankrijk, Duitsland, Oostenrijk, Nederland en zelfs uit België.  Aan de 2 Fransen die we daags tevoren hadden ontmoet vroegen we de weg naar onze verblijfplaats.  Aan een grote voedingswinkel werd Anjes aangesproken door Nederlanders.  Toen we naar het restaurant trokken werden we aangesproken door een man uit Arras die zei dat hij ons gisteren had zien rijden vlakbij de luchthaven van Erzurum en dat hij ons vandaag zien rijden had over de 2° bergpas ; met eerbied sprak hij over de prestatie die we leverden.  Een andere Fransman nodigde ons uit op de çay na het avondeten.  De jaarlijkse terugkeer van deze West-Europese Turken (lees rijkere Turken) heeft alvast tot gevolg dat de prijzen in restaurants en çay-huizen voor deze buitenlanders systematisch worden verhoogd  en daar zijn ook wij het slachtoffer van.  Ondertussen zijn we in Tasliçay beland, een arm stadje,  voor onze voorlaatste nacht in Turkije.  We zitten op 100 km van de Iraanse grens.

méér Westerse wagens in Eleskirt

méér Westerse wagens in Eleskirt

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | 1 reactie