Maandelijks archief: juni 2015

Turkije … mooi ! maar niet voor doetjes

Het binnenland van Turkije blijft ons  fascineren, maar om toch een beetje vooruit te geraken moeten we af en toe grote wegen nemen : dat zijn dan meestal E-wegen met 4 of 6 rijstroken en een brede pechstrook voor zwakke weggebruikers.  Voordeel is dat het asfalt in perfecte staat is, de hellingen gematigd tot moeilijk zijn en er in vele tankstations cay te verkrijgen is, ook tijdens de Ramadan ; nadeel is het geraas van vooral zware vrachtwagens en het voortdurend getoeter om ons goeiendag te zeggen.  Als het enigszins kan en we geen absurde beklimmingen moeten doen, nemen we kleine wegen door het binnenland.  Zo verlieten we Amasya via het enige fietspad dat we tot nog toe zagen en 2 pittige hellingen op de grote weg E95, maar reden nadien van Suluova naar Ladik langs een zéér rustige weg tussen golvende tarwevelden, maar strijdend tegen een strakke NO-wind.  Ook de weg naar Samsun begon met 2 pittige hellingen naar 780 m en 670 m, maar nadien werden we beloond met een 22 km lange afdaling naar de Zwarte Zee.  De kustweg van Samsun naar Trabzon (344 km lang) is andermaal een E-weg (E-70) met verschrikkelijk veel geraas, maar wat is het alternatief ? … door de bergen met absurd véél hoogtemeters met slechte wegen en geen CAY, want die kun je in het binnenland tijdens de Ramadan nergens krijgen.  En de Zwarte Zee ….. de lucht ziet hier even zwart als het zwarte strand.
Haast alle dagen krijgen we één of meerdere buien over, ’s avonds steevast afgerond met een hevig onweer.  We doorkruisten vele mooie kuststadjes, maar in Terme was toch iets heel eigenaardigs te zien : van de ene stadsgrens naar de andere stonden over het hele traject van enkele kms, langs weerskanten van de baan, duizenden en duizenden witte tweedehandsbusjes (Dolmus) te wachten op een nieuwe eigenaar.  Tussen Fatsa en Ordu ligt een nieuwe lange tunnel, maar wij reden langs de oude weg het schiereiland rond : een prachtige en rustige bergkustweg met schitterende panorama’s en een leuk terrasje op het strand waar de cay heerlijk smaakte.  Tussen Ordu en Trabzon lagen vele tunnels die tussen de 46 m tot 992 m lang waren, die we allemaal doorfietsten, behalve ééntje van 2172 m die we links lieten liggen en daar rond de stad Tirebolu fietsten, een echt kuststadje met veel toeristen.
Tussen Ordu en Trabzon hadden we links steeds zicht op de Zwarte Zee en rechts op de steile en hoge hellingen beplant met miljoenen en miljoenen hazelaars !!!
Op zondagnamiddag, 28 juni 2015, fietsten we samen met Marc en Marie-Josée fier de stad TRABZON binnen, reden naar het standbeeld van Ataturk in het Centrum voor een groepsfoto en bezegelden onze eerste 10 weken met een forse pint in het stadspark.

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

het begin van de Ramadan

We hebben Ankara verlaten op de eerste dag van de Ramadan, hier heet dat Ramazan.  Gezien de ontbijtbar niet open was hebben we maar ontbeten in de keuken van het hostel.  Een grote stad buitenrijden is altijd een beetje zoeken naar een rustige uitweg naar het platteland.  De stadsgrens in de richting van de luchthaven lag op 35 km van het Centrum.  Na een lange afdaling door een echt berglandschap slapen we in het kleine stadje Kaleçik. ’s Anderendaags verlaten we het stadje langs een viervaksweg waar amper 30 auto’s per uur op rijden. We rijden richting Cankiri  en op 50 km van Iskilip houden we het voor bekeken en slaan we voor de 2° maal onze tent op in de wijde natuur.  De dag na onze wildcamping was een zéér zware rit, maar ook een geluksdag : we kregen gratis brood, cay, fruit, taartjes en op de koop toe een ijsje.  Marc schrijft wel op zijn blog dat hij weinig hinder heeft van de ramadan, wij hier in het binnenland voelen dat des te meer : brood kan je pas in de late namiddag kopen,  nergens kunnen we cay drinken tijdens de dag en de locanti’s (eethuisjes) gaan op pas open vlak voor zonsondergang.  Bij het ontbijt in Corum vroegen we extra brood, maar dat was niet mogelijk omdat de bakkers gesloten waren, dus zijn we tijdens de dag op bedelstaf geweest en kregen we pannenkoekenbrood, dat we ’s middags opaten op het terras van een gesloten restaurant met konfituurkes en chocopotjes uit onze voorraad.  Na een gemakkelijke marathonrit van 93 km slapen en genieten we in het wondermooie stadje  Amasya, het mooiste stadje waar we tot nu toe kwamen  in Turkije.  Vele konak, charmante traditionele Ottomaanse houten huisjes, zijn er intact gebleven ; sommigen hangen letterlijk over de rivier.  In een steile rotswand boven de stad liggen enkele  rots-graven uit de 4de eeuw v. Chr.  Bovendien is de hele stadssite ’s avonds feeëriek verlicht.  Kortom een stadje om een dag in te verpozen, wat we dan ook deden : genieten van  een goed bed, een stevig ontbijt, de rotsgraven bezocht, helemaal “zen” worden.  Sinds 21 juni is het hier echt zomer geworden.

 

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

Yes we did it … visum Tajikistan

Maandag in de vroege ochtend reden we met Luc Segers naar de Tajiekse Ambassade in het zuiden van de stad.  Geen sinecure, want om er te geraken moesten we méér dan 400 m klimmen naar de bovenstad Or-an, gelegen tegen het hoogste punt van Ankara.  Na een uurtje zwoegen door de bijzonder steile straten van Ankara, bereikten we even voor 10 uur de Tajiekse Ambassade.   Een bediende meldde ons dat de Ambassadeur nog niet was aangekomen en vroeg om binnen een ½ uur terug te komen.  Na ¾ uur, wij terug naar de Ambassade, maar weer was de Ambassadeur nog niet aangekomen en moesten we na een ½ uur terugkomen.  Tegen 11.30 uur stonden we terug vruchteloos voor de Ambassade, maar deze keer werden we ontvangen door de Consul, die zei dat we onze documenten mochten achterlaten aan het loket en het visum mochten oppikken om 16 uur, nadat we de visumkosten betaald hadden in de Ziraat-bank in het Centrum van Or-an.  Om de wachttijd te doden gingen we eten halen in een warenhuis, rustten wat uit op de trappen voor het warenhuis en reden we naar het hoogste punt van Ankara (1300 m) voor een foto.  Tegen 16 uur stonden we andermaal in de Ambassade.  Na minutieus schrijf- en plakwerk door de Consul  kregen na bijna één uur ongeduldig wachten eeeindelijk ons paspoort terug met het  Visum van Tajikistan.  We sprongen op onze fiets en aan hoge snelheid donderden we naar beneden naar het Centrum van Ankara.  Helaas was het spitsuur reeds begonnen en gezien de Turken rijden als echte zotten, zonder respect voor fietsers of voetgangers was het extra opletten geblazen.  Opgelucht kwamen we terug in ons Hostel aan. Yes we did it !!!! 

 

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

de wondermooie rit naar BEYPAZARI

Na de zware en natte rit naar Nallihan wilden we het daags nadien wat rustiger aandoen.  De rit naar Beypazari was maar 59 km lang langs de 4-vaksweg nr 140 en de stad lag amper 50 m hoger dan Nallihan.  Na een fel klimmetje volgde een lange langzame afdaling en opende zich een wijds panorama van tafelbergen met mooie gekleurde gesteenten en duidelijke breuklijnen.  We reden verder richting Beypazari  en de rotsen veranderden in een prachtig maanlandschap van felgekleurde rotsen met mooie breuklijnen. 

Net voor het dorpje Davutoglan kwamen we aan een meer dat het einde vormt van het Sariyan Baraji-stuwmeer.  De felgekleurde rotsen met hun breuklijnen weer-spiegelden zich op het glanzende wateroppervlak.  Het meer zelf is een paradijs van vogels en staat bekend als het “Davutoglan Kus Cenneti” , één van de belangerijkste vogelreservaten in Turkije : méér dan 200 vogelsoorten leven en broeden hier in een beschermde omgeving.  Een uitzonderlijk prachtige omgeving om een dagje te vogelspotten.  We dachten ons tentje hier op te slaan maar door een nakend onweer moesten we verder fietsen. 

Enkele kms verder reden we het dorpje Davutoglan in en installeerden ons op een terras waar helaas geen thee te verkrijgen was.  Een arbeidster van de gemeente kwam ons uitnodigen om bij haar thuis, 20 m lager, cay te komen drinken.  We maakten er kennis met haar gezin dat ijverig het avondmaal aan het voorbereiden was.  We werden er getrakteerd op een broodje, kersen, koekjes en thee … we mochten onze picnic-zak dicht laten. 

Na een uurtje reden we verder en rond 15 uur waren we in BEYPAZARI, de wortelstad, omdat in deze regio 60% van de hele Turkse wortelproductie geteeld wordt.  De stad was in een feestroes want ’s anderendaags begon de jaarlijkse festivalweek.DSCN1366 DSCN1374

DSCN1362

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | 2 Reacties

Turkse groenten voor Istanbul

BURSA, de 4° stad van Turkije met méér dan 2 miljoen inw. reden we binnen in de regen op een vrijdagnamiddag om 16 u in volle spits.  Nog nooit hebben we in z’n knotsgekke drukte gereden tussen  crazy-chauffeurs  ; bovendien is het een stad met enorme niveauverschillen.  We verlieten de stad ’s zondag op de dag van de Turkse Parlementsverkiezingen en konden ongestoord langs de grootste lanen wegrijden naar de provinciestadjes YENISEHIR en SÖGÜT, langs vier-vakswegen waar amper verkeer op reed. Sögüt, een klein stadje met een zéér grote karamiek- en granietfabriek, een bedevaartsoord, een grote kazerne en een nieuw hospitaal, kortom veel werkgelegenheid, toerisme, veel mooie sportvelden in kunstgras, mooie brede en propere straten … resultaat van de rijkdom van de fabriek.  Van Sögüt van Sariçakaya reden we langs een erg mooie weg, en na een afdaling van méér dan 500 m hoogteverschil reden we in de vallei van een rode rivier en door CALTI, wellicht het grootste plastiek-tunnelen-dorp van Turkije : de vallei ligt bezaaid met duizenden en duizenden mooi verzorgde plastieken tunnels met de teelt van tomaten en kleine komkommers en met tussenin nog krulsla.  In INHAVAR, een gemeente met amper 1100 inw. reden we voorbij een modern ziekenhuis.  In MAHALGAZI (1800 inw.) is er elke dag een grote groenteveiling en worden die groenten alle dagen uitsluitend naar Istanbul vervoerd.  In SARICAKAYA, een stadje met amper 4000 inw. konden we slapen in het gemeentelijk hotel voor amper 30 TL, maar we moesten tot 18 uur wachten op de sleutel en hadden intussen een leuke babbel met de plaatselijke bevolking, dronken wel 10 cay’s, maar intussen was er een zéér zwaar onweder losgebroken met 2 u durende stortregens … kolkend water stroomde door de stad en sleurde alles mee onderweg.  ’s Anderendaags hadden we weer af te rekenen met een zéér zwaar onweer en moesten we 3 uur schuilen in een gastvrij huisje, waar de gastheer ons cay en koekjes aanbood bij een warme stoof.  Na een wondermooie rit naar  BEYPAZARI, de wortelstad van Turkije (60% van de totale wortelproductie komt uit deze streek) kregen we een privérondleiding van een dame uit Ankara, die er op bezoek was met haar zoon en hun AFS-student uit Stuttgart.  Ze reed met ons naar het hoogste punt van de stad waar we een prachtig zicht hadden op rotsen in de vorm van een dinosaurus rug.  Afgelopen vrijdag, 12 juni hadden we weer pech : op het spitsuur en  in de gietende regen reden we ANKARA binnen, nog méér crazy dan Bursa, een miljoenenstad met grote lanen van 4- en 5-baanvakken en met tientallen in- en uitritten, en chauffeurs die je nog inhalen 20 m voor een inrit en je eenvoudig de pas afsnijden.  Tussen de stadsgrens van Ankara en het Centrum lag 37 km, maar de beloning was groot, want in hartje Centrum sliepen we in DEEPS HOSTEL waar we hartelijk ontvangen werden door Stephanie & Nicolas, het Franse koppeltje dat we ontmoetten in Sofia (in de regen) en Luc Segers, de fietser uit Sint-Niklaas, met wie we door Wenen reden.  Intussen hebben we 4.050 kms in onze benen en na die vele hoogtemeters,  de talrijke onweders met véél regen en DSCN1336 DSCN1312 DSCN1298 DSCN1293 DSCN1291waanzinnig véél  crazy chauffeurs, zijn we enkele dagen aan rust toe.

 

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

Eten en leven tussen de Turken

We zitten ondertussen 10 dagen in Turkije, kennen al enkele woordjes Turks, o.a. “iki cay” ,”merhaba” , “bir ekmek” , “tesikur ederim” en “bira” … maar dat laatste is moeilijk te vinden in Turkije … dus moeten we sommige avonden met een droge keel gaan slapen.  Als we kebab gaan eten doen we dat alleen in een tent waar véél Turken zitten, zoals de Trotter ons informeert (zie foto onderaan).  Tijdens de dag drinken we zeker 6 cay’s, waarvan de meeste aangeboden zijn in de kleine dorpjes onderweg.  In die barretjes zitten nooit vrouwen en meestal oudere mannen ; soms is er ook een winkeltje aan verbonden.  In elke dorpje is minstens één barretje en een winkeltje waar je de meest noodzakelijke dingen kan kopen : chips en koekjes kan je er overal kopen.  Als we een “kavhali” (ontbijt) nemen, zorgen we ervoor dat we voldoende konfituurkes, chocopotjes, honing en hardgekookte eitjes meenemen voor onze middaglunch, zo kunnen we ons budget aan de lage kant houden om ’s avonds te genieten van de Turkse gastronomie. (kost voor ons twee meestal tussen 25 en 40 Turkse Lira).  De Turken zijn NIET milieu-bewust en de wegbermen liggen bezaaid met flessen, blikken en plastiekzakjes.  Als milieubewuste Vlamingen nemen we onze afval mee in een plastiekzakje en werpen het in de daartoe bestemde vuilbakken, die je overal vindt.

ontbijtschotel

ontbijtschotel

DSCN1225

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | 1 reactie

1° wildcamping

Dinsdag 2 juni, na een deugddoende rust in een resort, de ferry genomen om de Dardellen over te steken naar Aziatisch Turkije.  Vanaf Lapseki fietsten we via een zéér rustige weg langs enkele kleine dorpjes de bergen in.  Helaas stond er de hele dag een krachtige NO-wind op kop.  Na 56 km (gem. 10,5 km/u) en méér dan 1000 hoogtemeters (hm) hielden we het voor bekeken en vroegen in Gündogdu naar een campingplaats.  Helaas geen overnachtingsmogelijkheden.  Twee jonge gasten leidden ons naar het grasveld naast een vervallen schoolgebouw waar we onze tent konden opzetten … het werd onze eerste wildcamping.  We hadden er veel beziens en we hadden véél te zien want we stonden rechtover de melk-coöperative.  Alle boeren kwamen er ’s avonds en ’s morgens hun melk leveren, die werd dan gewogen en de hoeveelheid werd op hun melkkaart geschreven.  Ze kwamen de melk brengen met emmers, grote blikken of melkkruiken.  De meeste hoeveelheid dat we hebben zien leveren was 3 melkkruiken, goed voor 85 liter.  De aanvoer gebeurde op allerlei manieren : te voet, op een karretje aan een brommer, op een kruiwagen, met de brommer, met de traktor of met de auto.  Nadien gingen alle koeien van het dorp naar de nachtweide achter het melkgebouw.  ’s Anderdaags reden we naar Gönen, de properste stad in Turkije dat we tot op heden zagen en sliepen er in een pensionnetje voor 4O TL.  De dag erna fietsten we langs rustige en onbestaande wegen naar het drukke en bruisende Mustafakemalpasa, een heel andere stad als we tot nog zagen.  Zéér zéér druk, smalle straten met veel verkeer, véél karren met paarden in de stad.  Héél véél vlaggetjes van de politieke partijen, want zondag is het in Turkije Gemeenteraadsverkiezingen … dagenlijks zien we wel een aantal muzikale publiciteitswagens voorbijrijden.  Zelfs het kleinste dorp of gehucht hangt vol met vlaggetjes.  Vrijdag hopen we in Bursa aan te komen.

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

Van country-road naar country-road

Uzunköprü verlieten we langs een rustige en nieuw geasfalteerde weg. Na 15 km kozen we resoluut voor het ruwe binnenland en reden we van country-weg naar country-weg met de GPS en via dorpjes die NIET op de kaart staan.  In elk dorpje keken de inwoners verbaasd naar die 2 rare snuiters met hun pothelmen die daar kwamen aangefietst.  Ze loodsten ons naar alle thee-bars … en wij maar cay (thee) drinken, we hoefden zelfs niet eens te betalen en kregen bovenop nog water en koekjes mee ! Het was wel een unieke beleving dat intens contact met de plattelandsbevolking.  Velen waren nieuwsgierig naar ons project, vroegen onze naam en onze leeftijd … ze vonden het ongelooflijk wat wij deden.  Ze discuteerden onderling over de weg die we het best konden volgen … maar ze begrepen niet waarom we die slechte wegen (country-roads) bleven volgen.  Het gaf een heerlijk en rustig gevoel  om tientallen kms zonder verkeer te kunnen rijden tot Malkara.  Van daaruit reden we met veel klimmen en dalen richting Sarköy aan de zee van Marmara.  Maar eerst dronken we in het landbouwdorpje Gölcük nog 2 cay’s ; hier is de tijd blijven stil staan en leven de mensen nog als minstens 50 jaar geleden bij ons, misschien bewust want het ligt amper 10 km van Sarköy en de toeristenbussen rijden hier op 100 m langs het dorp.  Picknicken op de strandboulevard … het was lang geleden en dan 50 km langs een country-kustweg, geklemd tussen de zee en de bergen, naar Gelibolu, onze laatste Europese stop.  Hier genoten we van 2 dagen rust in een aangenaam kader op enkele meters van het strand.  We hebben intussen 3.356 km in onze benen !

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | 2 Reacties

door Bulgarije (417 km)

dag 34 : langs de drukke E-80 naar Sofia
dag 35 : bezoek aan Sofia
dag 36 : aan de voet van het wintersportcentra : Kostenec
dag 37 : naar de vallei van de Marisca in het mooie Plovdiv
dag 38 : slapen in de buitenwijken van Haskovo
dag 39 : langs onafgewerkte autosnelweg en het platteland naar Svilengrad (3.060 km)

 

Geplaatst in Indiareis 2015, route | Een reactie plaatsen

door Serbia (599 km)

  • dag 27 : een zielige en monotone rit door de regen naar Novi Sad
  • dag 28 wordt weer mooi : langs rustige wegen, op en af, van dorp naar dorp, en langs een groene long Belgrado binnenrijden.
  • dag 29 bezochten we Belgrado, eigenlijk geen city-trip waard.
  • dag 30 was één van de mooiste trajecten dat we reden, méér dan 50 km offroad langs de Donau en zijn biotopen in het overstromingsgebied, we namen afscheid van de Donau en sliepen in Smederevo.
  • dag 31, we zijn intussen een maand onderweg, moest er nog eens duchtig geklommen worden, slapen in Paracin.
  • woensdag 20 mei was het weeral heet en zijn we in Nis aangekomen.  Wij hebben intussen 2.563 km afgelegd !!! Wanneer vertrekt Rud naar Nice ?
  • dag 33 sliepen we in het laatste stadje van Servië : Dimitrovgrad (2.658 km)

 

Geplaatst in Indiareis 2015, route | Een reactie plaatsen