Maandelijks archief: mei 2015

Bulgaarse wegen, een marteling voor zwakke magen en goedkope fietsen !

Sofia

De grensovergang tussen Servië en Bulgarije verliep vlotjes, wel aanschuiven tussen de auto’s, maar na 20’ reden we op de E-80 in Bulgarije.  In het 1° stadje Dragoman maakten we kennis met het arme Bulgarije en de archi-slechte straten.  Sofia reden we binnen langs drukke banen die boven de bidonvilles lagen.  We hadden een hotelletje geboekt in het centrum van de stad : Hotel Favorit in de Knyaz Boris I-street, maar niemand kon ons de weg tonen want blijkbaar bestond die straat driemaal in de stad, zelfs de wijkagenten konden ons niet helpen.  Dus stapte ik naar de receptie van een groot hotel en met de hulp van een vriendelijke receptionist werden we op het juiste pad gezet.  Net toen het begon te regenen liepen we een zeer sympathiek jong Frans koppel tegen het lijf dat van Bretagne naar Viëtnam fietst : Stéphanie en Nicolas (zie www.pignonsurmonde.com) we vertelden elkaar over ons wedervaren en ons project en namen een foto.  We moesten snel afscheid nemen maar hopen hen nog tegen te komen op onze weg.  Sofia is een mooie stad met vele mooie theaters, grote pleinen, véél groen en grote monumentale gebouwen, zeker een citytrip waard … maar spijtig genoeg was de Toeristische Dienst niet open op zaterdag.  ’s Zondags verlieten we Sofia langs een groene long en volgden we de oude weg nr 8, maar na het dorpje Vakarel was de weg gedurende bijna 10 km haast onberijdbaar : putten, de ene al wat breder of dieper dan de andere en afgeschraapte asfalt her en der.  Erg prettig is het niet rijden op de Bulgaarse wegen omdat er zo weinig zijn, in slechte toestand en weinig repect van de Bulgaarse chauffeurs.  Zondag 24 mei was een wettelijke feestdag in heel Bulgarije feest : dag van het Cyrillisch alfabet,  zoook in Kostenec waar we sliepen in een eenvoudig Bulgaars hotelletje voor 38 lev (ong. 19 €).  Maandag denderden we in recordtempo naar het mooie en zeer aangename Plovdiv, Europese Culturele Hoofdstad in 2019 !!! Dit is de mooiste Bulgaarse stad met een prachtig gerestaureerd Romeins theater in het midden van de hoofdstraat, een wandelstraat van haast 2 km lang met allemaal kleine kledingswinkels, geen grote ketens en enkele barretjes.  In het wandelgedeelte boven de Marisca-rivier liepen we zowaar 3 vrienden uit Katelijne-Waver tegen het lijf : één van hen was zijn liefde naar Bulgarije gevolgd.

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | 2 Reacties

Wist je dat … (3)

 

  • dat Bulgarije ook tot de Europese Unie behoort, bijna 4x groter is dan België en ongeveer 7.300.000  inwoners heeft ;
  • de Bulgaarse munt de “lev” of “leva” is ; voor 1 € heb je 1,95 lev ;
  • de tijd in Bulgarije 1 uur voor de belgische tijd loopt ;
  • dat de wegen in Bulgarije erbarmelijk slecht zijn … veel straten in kleine dorpen zijn niet eens geasfalteerd ;
  • de gemiddelde Bulgaar 300 à 500 € per maand verdient ;
  • aan de rand van steden je steeds tientallen parkings ziet waar men 2de-hands auto’s verkoopt, aangevoerd vanuit  West-Europese landen ;
  • in het Bulgaarse binnenland héél weinig campings zijn ;
  • op grotere Bulgaarse wegen véél vrouwen staan te wachten om opgepikt te worden !
  • de Bulgaren hun laars lappen aan snelheidsbeperkingen en algemene verkeersregels ;
  • Wanakkam op 31 mei 2015 zijn 40ste verjaardag viert in Vlezenbeek en die dag wordt ingezet met een Misviering in de parochiekerk van Vlezenbeek, waarop iedereen uitgenodigt is ;
  • het die dag ook kermis in Sint-Martens is ;
  •  
Geplaatst in Indiareis 2015, wist je dat ... | 1 reactie

Gastvrij Turkije

Donderdagmorgen de GPS ingesteld op een dorpsnaam in Griekenland om uit de laatste Bulgaarse stad Svrilengrad te geraken en via Griekenland naar Turkije te rijden. Plots stonden we voor een aardverschuiving in de weg … geen doorkomen aan.  Een plaatselijk fietser sleepte zijn fiets over een aantal aarden bermen en fietste even later weg over de snelweg.  Wij daarachteraan.  Even later bleek dat we op de snelweg naar Edirne zaten.  De formaliteiten aan de Turkse grens namen méér dan een ½ uur in beslag, maar we mochten binnen !  Langs de andere kant van de grens (richting Bulgarije) stond een file van méér dan 7 km vrachtwagens ! Wat hadden wij geluk.  Op middag aten we op banken van een dorpsschool van Edirne, plots kregen we daar van het personeel een bord rijst met bonen, een fruitsapje en een flesje water … zomaar, gratis … de leerkracht Engels was blij dat ze met ons kon spreken.  We reden langs de stad Edirne en overal werd er getoeterd of stak men een hand op uit sympathie.  Toen we in de namiddag stopten in een klein dorpje werd de thee ons prompt aangeboden door de cafébaas.  Na enkele pittige hellingen kwamen we in Uzunköprü aan, en fietsten over de langste stenen brug van Turkije (1.316 m lang en amper 6,80 m breed) de stad in.  Bij het avondmaal kregen we de slaschotel en achteraf de 2 thee’s aangeboden door de baas van het restaurantje.   Zo hebben we dus weer een goedkope dag gehad !!!

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

hoe brengen we onze dagen door ?

Mijn wekker loopt af om 7:10 en Guido zit dan te prutsen in zijn fietstassen of hij zit achter zijn notebook. Als ik goed wakker ben ruimen we samen op, ontbijten we, en proberen we te vertrekken tussen 8:30 en 9 uur wat ons tot nu toe goed lukte.

In de loop van de voormiddag drinken we een tasje koffie en doen onze boodschappen voor de picknick gewoonlijk na minstens 25 km. Rond 12 uur picknicken we liefst op een bankje met leuning en tafel in de schaduw maar het kan ook op een veldweg  maar wel in de schaduw  zittend op onze nieuwe stoeltjes (dank je tante Paula). Na de picknick doe ik nog een platte rust van minstens een half uur.

In het begin van de namiddag stoppen we nog eens voor een koffie of iets fris. Zeker voor 4 uur (ook ’s middags al eens) haalt Guido zijn kaart nog eens uit en kijken we waar we kunnen slapen, dit is tot nu toe aardig gelukt en gewoonlijk vinden we slapen voor 18 uur. Als we iets gevonden hebben drinken we eerst een forse pint, stuur ik een SMSje naar het thuisfront, stellen we eventueel onze tent op, nemen we een douche en zoeken we iets om te eten.

Ik moet eerlijk zijn maar tot vandaag hebben we onze tent nog niet veel opgesteld,  in Duitsland en Oostenrijk sliepen we vooral in jeugdherbergen, in Hongarije, Servië  en Bulgarije sliepen we vooral in goedkope  hotelletje. Gekookt heb ik helemaal niet, gelijk  goede Bourgondiërs genieten wij van de gastronomie van de door ons aangedane landen. We hebben maar zelden samen meer dan 20 € betaald voor een avondmaal, met voorgerecht en de nodige pintjes of wijn (onze maten kennende !).

Na het avondmaal proberen we nog wat te internetten, of lezen we nog wat maar voor 10 uur liggen we zeker tussen onze lakens of in onze slaapzak.

Pinki, Renu en Bart, jullie moeten jullie geen zorgen  maken, het gaat heel goed met ons, we genieten van elkar, van onze tocht, de natuur, de contacten en we komen nog altijd toe met ons pensioen.

Agnes

 

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

het leven in Bulgarije

’s Morgens een brood of pistolets vinden is geen sinecure, tenzij in een winkel of grootwarenhuis.  Veel Bulgaren zoeken een bakkerij of een barretje op waar ze een warm broodje in bladerdeeg met een soort fetakaas eten of een stuk warme pizza ! Heel lekker en spotgoedkoop met een straffe koffie erbij.  Het leven is hier zowaar nog goedkoper dan in Servië, bier en frisdranken kosten hier zelden méér dan 1 € en dikwijls nog veel minder.  Een koffie kost hier gemiddeld 1 lev, hetzij ongeveer 0,30 €. Onze tocht van Plovdiv naar Haskovo werd een echte tegenvaller, hoe verder we reden hoe meer vrachtwagens ons aan grote snelheid voorbij raasden.  Opvallend dat véél vrouwen langs de grotere wegen staan te wachten om opgepikt te worden !  Vanaf Haskovo beslisten we een andere weg te volgen.  We reden richting Alexandrovo en in Uzundzovo kregen gratis twee broden met fetakaas en een fles water aangeboden.  Even verder zagen een afgewerkte autostrade zonder verkeer.  Enkele bouwvakkers hielpen ons met de fietsen op de autostrade … we dachten, als de vrachtwagens op onze weg rijden, rijden wij op de autostrade.  Aldus reden we meer dan 40 km op een nieuwe autostrade en wuifden naar alle bouwvakkers, nadien was de pret eraf want de vrachtwagens mochten de autostrade op, dus reden we verder langs binnen baantjes door enkele armmoedige dorpjes.  Bij het binnenrijden van Svilengrad merkten we dat het verschil tussen rijk en arm hier nog veel groter is dan bij ons.  Het is opvallend dat dit steeds méér merkbaar is aan de landsgrenzen : kleine huisjes, eerder krotten afgesloten met doeken en golfplaten met tussenin rondlopend vee, mensonwaardig … dat dit nog bestaat in land dat tot de Europese Unie behoort.  Als we door het Centrum rijden steekt plots een hevig onweer op en net voor het begint te gieten, duiken we een  2-sterren familiehotelletje binnen … zo staat het buiten toch vermeld op een bord.  Als we op onze kamer komen merken we dat het een rendez-vous hotel is : aan het plafond hangt een grote spiegel en boven het bed het schilderij van een naakte vrouw … ik zag in de spiegel dat Agnes véél vermagerd is !!!  We hebben intussen méér dan 3.000 km in onze benen en 193 uren op onze vélo gezeten !!!

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

Dobro dösli

Welcome elcome – willkommen – bienvenus … zo verwelkomt iedere stad of stadje van enige betekenis je in Serbia.  Zo ook Dimitrovgrad een grensstadje bij de Bulgaarse grens.  We hadden ’s morgens Nís verlaten langs een vier-vaksweg met een fiets-o-strade, een luxe voor Servië, die weldra overging in de E-80, een iets drukkere baan (z’n 250 voertuigen per uur in beide richtingen samen) die de verbinding vormt met Sofia.  De hele dag konden we genieten van de bergen en kloven langs het riviertje Nisava, door tunnels en langs een spoorweg waar af en toe een goederentrein langs reed getrokken door een oude diesellokomotief.  Onderweg lachen en wuiven de mensen naar ons als we hen begroeten met “Dobro dan” … goedendag, morgen in Bulgarije wordt dat “Dobar den”.  Na een 30-tal km stonden de eerste borden dat de E-80 omgebouwd wordt naar een autosnelweg met Europese steun.  We reden door een gigantische werf wel 30 à 40 km lang, maar je ziet dat het vooruitgaat.  Véél internationaal transport, Bulgaren en Turken, maar ook véél buitenlanders met dikke Duitse auto’s : Duitsers, Zwitsers, Nederlanders, Fransen, Macedoniërs, Belgen … allen op weg naar hun thuisland Turkije.  Hoe meer je de Bulgaarse grens nadert hoe meer we ons al in Turkije wanen, want bijna elk baanrestaurant wordt hier door een Turk uitgebaat.  Gezien er in het Servische binnenland héél héél  weinig campings zijn slapen we regelmatig in een hostel of hotelletje die eigenlijk spotgoedkoop zijn, zo ook in Dimitrovgrad, waar we in hotel Amfora slapen, waarvan de eigenaar ooit nog in Antwerpen woonde en nog enkel woordjes Nederlands kent.  De laatste nacht in Serbia, nog een lekker grill-gerechtje besloten met een slimovitsch … Prosit !!!

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | 1 reactie

onze indrukken over het dagdagelijkse leven in Servië

Donau-fietsroute "Eurovelo 6"

Donau-fietsroute “Eurovelo 6”

Servië, eigenlijk Serbia, is bijna driemaal zo groot als België en er wonen 7.150.000 mensen.  Men spreekt er Servisch, een wat bizar geschreven taal voor ons, maar jonge mensen kennen meestal een aardig woordje Engels ; oudere mensen kennen ook wel enkele woordjes Duits.  Het noorden (boven Belgrado) toont rijker dan het zuiden en is drukker bevolkt : we fietsten er van dorp tot dorp, die telkens op 5 à 6 km van elkaar lagen ; in het zuiden liggen de dorpen soms wel 15 à 20 km van elkaar en vindt je tussenin enkele gehuchtjes van een paar huizen groot.  In het noorden waren de dorpsnamen nog aangeduid in 3 talen : servisch, cyrillisch en latijns, in het zuiden dikwijls alleen in het cyrillisch en dus moeten we onze plan maar trekken.  Elk dorp heeft één of meerdere dorpswinkels en meestal een bakker (pekara), een koffiebar en enkele caféetjes.  Een koffiebar heeft vrijwel altijd zetels op zijn terras of er liggen kussens op de stoelen.  Warenhuisjes van de Groep Delhaize zijn hier opvallend goed vertegenwoordigt : Delhaize MAXI of Delhaize “Shop & Go” : allemaal  héél netjes en met bijzonder lange openingsuren : van 6 u tot 21 of 22 u.  De Serviërs zijn heel vriendelijk en steeds bereid je te helpen om de weg te vinden.   Het gemiddeld inkomen van een modale Serviër bedraagt ongeveer 500 € per maand, een gepensionneerde moet het vaak stellen met 300 € per maand.  Het leven is hier voor ons spotgoedkoop : een halve liter bier op café kost 100 à 140 dinar (0,90 à 1,20 €).’s morgens kopen we in een Delhaize Maxi  1,50 liter Orangina, 1,25 liter multivitaminen vruchtensap, 2 yoghourt-drinks en een grote fles water, alles samen voor 420 dinar, hetzij 3,50 €.  Brandstoffen zijn dan wel duur, maar op het platteland wordt veel gefietst.  Alhoewel  er niet mag gerookt worden in Horeco-zaken , rookt men overal.  Het eten is lekker en de restaurants bieden een gamma van grill- en barbecue-gerechten aan,  gaan eten met twee kost gemiddeld 15 à 18 € (bier en wijn inbegrepen en ge kent onze maten).  Een maaltijd wordt meestal afgesloten met één of meerdere korte drankjes.  Overlijdensberichten worden aangeplakt op palen en bomen.  Onderweg stinkt het regelmatig van de veelvuldige kadavers in de wegbermen.  Het leven van een hond hangt hier dan ook aan een zijden draadje.  De mooiste fietsroutes die wij hier reden waren offroad-wegen langs de Donau … opvallend hoeveel mooie biotopen ontstaan zijn in het overstromingsgebied van de Donau.  De meeste Serviërs op het platteland verwarmen hun huizen nog met hout.  Op het platteland wordt nog veel gewerkt met handenarbeid zoals bij ons in onze kindertijd.  De tractors zijn bij ons oldtimers.  Men ziet hier veel duitse wagens, maar ook nog veel oude auto’s zoals Zastava en Lada.  Tot slot, vandaag  woensdag 20 mei 2015 ging de zon hier onder om 19u54 terwijl ze in Lennik pas onderging om 21u32 … wat een verschil.

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

Servië, een grote onbekende

Servië, de grote onbekende …

Een stad verlaten is altijd een beetje zoeken, zeker in Sombor, waar de bewegwijzering alleen in het Servisch staat.  We rijden de hele dag in de regen op nogal drukke banen … een zéér saaie rit want er is niets te zien.  We worden voortdurend opgeschrikt als een vrachtwagen ons inhaalt.  De wegen zijn hier iets beter dan in Hongarije maar de putten op de banen zijn des te dieper ! Opvallend is wel dat de Serviërs zeer vriendelijk en hulpvaardig zijn en velen een aardig mondje Engels praten.  Engels worden in de scholen immers als 2° taal onderwezen van in de lagere school. In de late namiddag stopte het met regenen, maar de banen bleven druk.  Veel fietspaden hebben ze hier nog niet uitgevonden, wat vervelend is om een grote stad binnen te rijden … zoöok in Novi Sad. Op de Centrumlanen van Novi Sad, een stad met 400.000 inwoners zien we plots overal goede fietsbanen.  Opmerkelijk is ook dat de winkels hier zéér lange openingsuren hebben (van 5u00 of 6u00 tot vaak 21 of 22 uur)  Bij de bakkers (Pekara) vindt  je brood, ontbijtkoeken, warme konfituurkoeken en zelfs warme pizza’s, maar geen koffie ! In de binnenstad van Novi Sad zagen we plots de Noor zitten die we reeds ontmoetten in de Jeugdherberg van Passau. We verlieten Novi Sad langs weg nr 100, een vrij drukke weg, maar na 12 km verlieten we deze weg en reden we door een Nationaal Park, eerst 6 km slechte off-road, nadien over zéér rustige wegen van dorp tot dorp.  We pick-nickten op een landweg en werden door een Serviër uitgenodigd om bij hem een frisdrank te komen drinken.  Onderweg haalde de Noor ons in en we fietsten samen zowat 50 km, nadien nam hij definitief afscheid, maar hij nam eerst nog een foto van ons mooie vlag ons geschonken door Jan & Gerda, nadien verdween hij uit het zicht langs de drukke weg nr 100.  Vele individuele trekkers rijden op een autokaart en fietsen vaak over grote en drukke wegen.  Wij reden Belgrado binnen langs een groene long langs de Donau. Onderweg en in onze verblijfplaatsen krijgen we héél veel sympathie van de Serviërs voor de fietstocht die we ondernemen ; ze kunnen amper geloven dat we reeds vanuit Brussel naar hier zijn gefietst.

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

de koninginnerit van Hongarije

Het pensionnetje LAGUNA in Szántód, een voormalig familie-kasteeltje bood ons de nodige rust.  ’s Anderendaags vertrokken we langs de zuidkant van het Balatonmeer en reden de eerste 20 km door een privaatbos, enkel toegankelijk voor fietsers en houthakkers.  Het gezang van de vogeltjes begeleidden ons door dit prachtige en stille bos, eenmaal  zagen we een ree. Na het bos reden we door stille dorpjes, berg-op, berg-af.   Tijdens onze middagpauze in Iregszemcse kwam daar plots de Duitser Werner aangereden.  Hij fietst van Dresden naar Thessaloniki in Griekenland en volgt hoofdzakelijk grote wegen.  Hij vroeg of hij in de namiddag mocht meefietsen met mensen die naar India fietsen.  Voor ons geen probleem : we fietsten door uitgestrekte landerijen en op een gegeven moment eindige de asfaltweg  in een leemweg met middenin een modderpoel.  Werner dacht eraan om terug te keren, maar wij reden er gewoon door en hij volgde maar.  Achteraf zei hij dat hij er nooit zou doorgereden zijn mocht hij alleen geweest zijn.  Werner heeft die namiddag méér van Hongarije gezien dan alle dagen ervoor en we kwamen die dag amper 50 auto’s tegen !  Het parcours van die dag vertoonde enkele matige hellingen van maximaal 250 m hoog, toch hadden we die dag bijna 950 hoogtemeters, een nieuw record !   ’s Avonds konden we onze fietsen afspuiten in een plaatselijke car-wash voor 300 Forinten, hetzij amper 1 €.  ’s Anderendaags zetten we onze weg voort door rustige en slapende dorpje richting Paks, waar we na 35 km terug aan de Donau kwamen.  We mistten net de veerboot  en moestten een uur wachten om overgezet te worden.  Nadien reden we nog 12 km vooraleer we op de Donauroute “Eurovelo 6” kwamen die we volgden tot BAJA, onze laatste Hongaarse stad.  Op die 45 km Donaufietsroute, hoofdzakelijk op dijken en door een Nationaal Park, eerst 15 km onverhard, nadien prachtig asfalt en kwamen we amper  4 auto’s tegen en slechts één cafeetje waar we zo naar snakten want het was weer bloedheet die dag … z’n 30 graden !  ’s nachts barstte een hevig onweder los boven Baja met overvloedige regen.  Op Ons-Heer-Hemelvaart-dag, bij ons een feestdag, hier een gewone werkdag, sturen we eerst een pakketje kleren en enkele fietskaarten terug naar den Belgique (samen 3 kg ballast minder) en rijden dan de Donau-fietsweg af tot op de grens met  Croatië en Servië.  Aan de Servische grens worden we teruggefloten door een te ijverige douane-vrouw en krijgen we een berisping omdat we de grens passeerden zonder kontrole … de zuurpruim kon er niet eens om lachen !  Op het eerste zicht lijken de tertiaire banen een stuk beter dan in Hongarije.  In het 1° stadje : BEZDAN ontmoetten we een Nederlander van Bosnische origine die ons de eerste woordjes Servisch bijbracht : goedendag = dobberdan en bedankt = swali.  In het centrum van SOMBOR genoten we van dwa pivo en een lekker vis- en vleesgerecht.

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

Noodvoeding in Hongarije !

De overgang van Oostenrijk naar Hongarije, via Bratislava in Slowakije, gaf een aantal merkbare verschillen.  De fietspaden langs de Donau in Slowakije waren in onberispelijke staat : er werd enorm veel geskeleerd op de dijkpaden ; voor de fietsers was er een autovrije fietsstraat van 6 m breed … wat een luxe.  Eenmaal in Hongerije was het rijden tussen de putten en het opgelapte asfalt.  De aanduidingen waren een stuk minder en in de dorpen is armoede duidelijk zichtbaar : huizen zijn minder verzorgd, de kleding van de mensen is anders, veel minder en kleinere auto’s  en er wordt op het platteland enorm veel gefietst met erg verouderde fietsmodellen.  In tegenstelling tot Oostenrijk zijn we hier nog geen enkele E-bike tegengekomen. Zaterdag was de eerste bergrit door het Bakony-gebergte tot 570 m hoog en op het einde van de dag sliepen we in Hárskút in een appartement, maar gezien er geen winkel of restaurant in het dorp aanwezig was, waren we genoodzaakt ons eerste pakket NOODVOEDING aan te spreken.  ’s Avonds in het plaatselijk café nog een pint gaan drinken en wat valt ons op : de mannen geven aan iedereen een hand,de vrouwen zijn als lucht.  Opmerkelijk is ook dat de dorpswinkels op het platteland reeds open zijn om 5 u, warenhuizen vanaf 6u30 tot 21 u, maar ’s zaterdags zijn de winkels meestal gesloten vanaf 11u30 en zondag is een echte rust- en familiedag want dan is zijn de winkels gesloten.  Op Moederdag in België, reden we naar het Balatonmeer, en verblijven we in SZÁNTÓD (tegen Balatonföldvár) in een pensionnetje met torentjes, waar we een dagje rust namen.

eindelijk 'n STELLA populair verkeersbord door het Bakony-gebergte top Bakony-gebergte

 

 

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | 1 reactie