Categorie archief: Leuke ontmoetingen

leuke ontmoetingen (28)

In Hodal hadden we geboekt in het oude motel Rajasthan, een wat afgeleefd hotel sinds de aanleg van de nieuwe expressweg Delhi – Agra.  We boekten er onder het moto bussness.  Omdat we geen wifi hadden op onze kamer,  vertelden we  de manager dat we een boek schreven over onze reis en absoluut over wifi moesten beschikken.  Hij leidde ons rond in de mooie tuinen rond het motel, wij namen veel foto’s om zijn motel aan te  bevelen en kregen promp een grote kamer met perfecte wifi aangeboden.  We maakten er ook kennis met zijn dochter die Toerisme studeert in Mumbai en ons echt hielp met herladen van onze Indische telefoonkaart.

manager met dochter

manager met dochter

In Agra maakten we kennis met Koen De Cauwer uit Antwerpen die met “Agra by bike” een heel fietsprogramma ontwikkelde voor mensen die langer dan één dag in Agra verblijven.  Zijn tochten gaan vooral langs plattelandswegen rond Agra en langs het vogelreservaat dat naast het complex van Taj Mahal ligt.

Geplaatst in Indiareis 2015, Leuke ontmoetingen | Een reactie plaatsen

leuke ontmoetingen (27)

Op de avond van de  voorlaatste dag van ons verblijf in Bishkek werd in het Hostel uitbundig Halloween gevierd.   Reeds een hele week voordien trof men de nodige voorbereidingen.  De avond zelf liep bijna iedereen er mooi geschminkt bij, en zie plots zagen we daar terug trekkers van verschillende nationaliteiten.  Er waren o.a. 2 vriendinnen, een Amerikaans-Cubaanse en een Canadese die tijdelijk in Almaty werken met een  regeringsprogramma, een Française, een Zwitser … maar de meest in het oog springende was zeker de Brit Edward, een jonge gast van 19 jaar die op een één wieler van 36 inch de wereld rondtrekt.  Hij vertrok van thuis en wil  2 jaar fietsen.  Hij vertelde ons zijn wedervaren.  Hij fietst zoveel mogelijk vlakke routes met een goed wegdek want hij kan maximaal 12% klimmen, waarvoor je al zéér krachtige beenspieren nodig hebt.   Hij is al gebeten door de één wieler-microbe sinds zijn 16 jaar en probeerde steeds grotere modellen te berijden.  Je kan hem  ook volgen op zijn prachtige website : www.worldunicycletour.com

Op de vlucht naar Delhi zat Agnes naast een Indisch chirurg van Kashmir, die ons een reeks foto’s toonde van belangrijke steden in India en probeerde ons te overhalen om naar Kashmir te komen.  Opvallend was dat hij van Calcutta alleen luxueuze flatgebouwen toonde, maar geen armoede. Hij gaf ons zijn visitekaartje en we mogen hem altijd bellen als we problemen zouden krijgen.  We spraken met hem ook uitvoerig over de kleinschalige projecten die Wanakkam in India sponsort.

Geplaatst in Indiareis 2015, Leuke ontmoetingen | 1 reactie

leuke ontmoetingen (23)

Op donderdag trokken we naar de Ambassade van India.  Het ging er veel respectvoller aan toe dan in de “stan”-ambassades in Teheran waar we buiten moesten wachten tot het onze beurt was.  De mensen zijn hier heel hoffelijk en wachten hun beurt af.  We wisten niet of we voor of achter de 2 jonge dames waren die naast ons zaten.  Voor alle zekerheid vroeg Agnes het toch maar aan de dame naast haar, die haar prompt in het Nederlands antwoordde.  We waren zéér verwonderd dat een Kirgizische dame vlot Vlaams sprak.  Ze noemde Azhar, studeerde 4 jaar aan een Leuvense Hogeschool voor diëtiste en was verleden jaar naar Kirgizië teruggekeerd.  Ze sprak nog zéér goed Nederlands, maar ze zei dat ze  in haar land niet de gelegenheid had het te spreken, maar haar vriendin moedigde haar aan om het gesprek verder te voeren met Agnes.  Zo vertelde ze haar wedervaren van haar verblijf in Leuven dat een grote cultuurshock voor haar geweest was.  Ze heeft nu nog regelmatig contact met haar Leuvense medestudenten die nog altijd in een ziekenhuis werken in Leuven.  Ze was sterk geïnteresseerd in onze reis en vroeg het adres van onze website.  Ze wist maar al te goed hoeveel de afstand van België naar Kirgizië was en het verwonderde haar dat we die afstand gefietst hadden.

Agnes in gesprek met Azhar in de Indische Ambassade

Agnes in gesprek met Azhar in de Indische Ambassade

Hier in het Interhouse-hostel ontmoetten we weer echte wereldreizigers : fietsers, hikers en lifters van over de hele wereld.  Canadezen, Nieuw-Zeelanders, Britten, Australiërs, Amerikanen, een Zwitser en een Nederlander die we reeds eerder ontmoetten in Osh, een Fransman uit Montpellier, 4 Parijse vriendinnen en een Nederlandse uit Amsterdam, maar ook een delegatie van het Kirgizische Rode Kruis die hun avondmaaltijden delen met de hostelgasten.   Ieder heeft zijn eigen verhaal en ’s avonds is het een gezellige bedoening met al die jonge mensen, die vaak nog jonger zijn dan onze eigen kinderen.  Een Amerikaan en een Brit waren sterk geïnteresseerd in onze ervaringen met Iraanse families.

Geplaatst in Indiareis 2015, Leuke ontmoetingen | Een reactie plaatsen

leuke ontmoetingen (22)

In het plaatselijk restaurant in Murghab hadden ze niet goed begrepen welke schotel we wilden eten.  Net voor ons stond  Nikki, een vertaalster en tevens Pamir-gids, die ons hielp met de bestelling en voorstelde om bij haar aan tafel te komen zitten.  Tijdens de maaltijd verschafte  ze nog veel informatie over de Pamir, de grensovergangen en het rijlen en zeilen in Kirgizië.  Zo vertelde ze ons dat het eten in Centraal-Azië = de Stan-landen die vroeger tot Rusland behoorden overal hetzelfde is (we zullen nog veel moeten ontberen en dromen van een lekkere biefsteak met frieten en een kwak mayonaise).  Nikki heeft stage gedaan in de USA en verbleef ook 2,5 maanden in Mumbai om te werken.  Ze nodigde ons uit om bij haar te komen logeren in het dorpje aan de brug voor het Centrum van Murghab.  Dat zal wellicht voor een volgende keer zijn.  

Net toen Nikki het restaurant verliet kwamen er twee fietstrekkers binnengestapt : het Poolse koppel Szymon en Ania.  Wij spraken hen aan en zij kwamen bij ons aan tafel zitten.  Ze hadden er al een hele fietsreis opzitten : ze fietsten o.a. in Cambodja, Laos en Thailand en wilden zeker nog in India gaan fietsen.   Vanuit Bisjkek kwamen ze via Osh naar Tajikistan om de Pamir-Highway te fietsen in de omgekeerde richting.  Ook zij waren al lang geen fietsers meer tegengekomen.  Ze kloegen dat het de laatste weken heel koud was tijdens de nacht en hadden zich extra warme kleding aangeschaft in Osh.  Gezien we beiden de Pamir fietsen in de tegenovergestelde richting gaven we mekaar veel informatie en overnachtingsmogelijkheden over de route.  Ze willen naar Dushanbe fietsen, maar vrezen dat ze in tijdsnood  zullen komen omdat ze last hebben van hoogteziekte, waardoor ze slechts 40 à 45 km per dag reden.  Misschien zien we elkaar terug in Bisjkek.

Geplaatst in Indiareis 2015, Leuke ontmoetingen | Een reactie plaatsen

leuke ontmoetingen (21)

Toen we in Khorog vertrokken wilden we in 5 dagen naar Murghab, z’n 320 km.  De eerste dag wilden we in Wer slapen (70 km).  Z’n 10 km voor Wer kwamen er 2 vrienden op één fiets naast ons rijden en begonnen met de gebruikelijke vragen in het Engels.  Toen we hun zeiden dat we vanavond in Wer wilden slapen, zei één van hen dat we beter bij hem in zijn huis konden slapen, want hij had toch een groot huis.  Na enig aandringen volgden we Khushnyd [koesnoed], een 14-jarige pientere gast, die zéér goed Engels sprak voor zijn leeftijd en zijn vriend Tatisch (15 j.) naar de woning die slechts 200 m van de baan lag.  Hij was er dus in geslaagd ons van de straat te plukken.  We waren in Shitam en hadden er 65 km opzitten en méér dan 1000 hoogtemeters, tijd om uit te rusten.  En inderdaad, de woning was naar Tajiekse normen zéér groot , volledig nieuw en pas sinds één jaar bewoond door zijn familie.  Khushnyd stelde ons onmiddellijk voor aan zijn moeder Zabzina een hele lieve dame en zijn grootvader Eran, en wij mochten direct op de mooie tapijten plaatsnemen en kregen thee, brood en koekjes aangeboden.  Wij vertelden over onze reis, onze familie en onze woonplaats.  Daarna vertelde Khushnyd ons hoe de vork aan de steel zat.  Vroeger woonden ze in het huis van zijn grootouders Eran en Ozadamo, samen met nog 2 broers van zijn vader Watansho, enkele honderden meters verderop.  Zijn vader heeft de nieuwe woning met 7 grote kamers gebouwd met 2 broers omdat de ouderlijke woning te klein werd voor zoveel volk.  Grootvader Eran heeft 5 zonen en 3 dochters, waarvan 2 zonen en 1 dochter in Moskou wonen en werken, 1 dochter woont in Khorog en 1 dochter woont in een nabijgelegen bergdorp.  Diens zoontje Somon (11 j.) komt elke zondagnamiddag uit de bergen gewandeld met zijn schooluniform en zijn boekentas, om dan te slapen in het huis van Khushnyd, want de school ligt kort bij de woning.  De 3 andere zonen van grootvader Eran zijn doofstom en aldus neemt Khushnyd de honneurs waar in huis.   Khushnyd heeft 1 broer Amross (5 j.) en 2 zussen Sakira (19 j.) en Zafina (3 j.).  Toen het wat frisser werd in huis moesten we plaatsnemen in de mooiste plaats.  Hoewel Shitam 2.800 m hoog ligt wordt er niet verwarmd in huis, de enige warmtebron is in de keuken waar de familie doorgaans leeft.  Grootvader Eran kwam zich naast ons nestelen want hij begon ook kou te krijgen.  Intussen was  Muhajo (19 j.), de beste vriendin van Zafina binnengekomen, en aangezien deze beide jonge dames Engels studeren aan de universiteit van Khorog, kwam er een boeiend gesprek op gang over het leven in Europa en over relaties tussen jongens en meisjes.  De meisjes waren fier dat ze aan de unief konden studeren, dankzij het goede onderwijsniveau van hun dorpsschool.  Nadien werd het avondeten geserveerd en aten we samen met Khushnyd, Zafina en grootvader Eran :  lekkere vettige frietjes met ajuin, brood en cay.  De rest van de familie at in de keuken.  Moeder Zabzina had intussen haar slaapkamer opgemaakt zodat we van een goede nachtrust zouden genieten.   ’s Morgens kregen we thee met melk en boter, waarin het brood gedopt wordt … voor Agnes echt niet te vreten.  Na het ontbijt werd er uitgebreid afscheid genomen en nog enkele foto’s gemaakt en om 7u30 zaten we alweer op onze fiets, op weg naar Jelondy, het stadje van de zwavelbronnen.  Het was amper 7° C, maar een staalblauwe lucht !!!

familiefoto van het gezin van Khushnyd, zus Zafina was reeds vertrokken naar de Unief

familiefoto van het gezin van Khushnyd, zus Zafina was reeds vertrokken naar de Unief

Geplaatst in Indiareis 2015, Leuke ontmoetingen | 1 reactie

leuke ontmoetingen (20)

Toen we in Khorog door de stad wandelden zagen we plots een leuke bar waar ze koffie aanboden.  Wij stapten er binnen, bestelden een heerlijke grote koffie en een hotdog.  Er zaten nog enkele  toeristen, allemaal fietsers die in het Pamir-Lodge verbleven.  Een Australiër en een Amerikaan die beiden naar Dushanbe reden en mekaar toevallig tegengekomen waren op de Pamir.  Wij vertelden hun dat de noordelijke route die wij reden slechtere baan is, maar geweldig mooi omdat je door mooie kloven rijdt en langs kleine dorpen en zicht hebt op het Afghaanse dorpsleven  …  ze hadden beiden snel beslist welke weg ze zouden volgen.  Aan het tafeltje aan de overzijde zaten twee Deense dames van rond de dertig die vertelden over de mooie route die ze door de Wakhan-vallei hadden gereden en die ze ons sterk aanraadden.  We vertelden hun dat we daarvoor net te weinig tijd hadden gezien het seizoen reeds te ver gevorderd was.  De dames waren aan hun laatste fietsdag toe, want ze namen een taxi naar Dushanbe langs de zuidelijke route (die 100 km langer is), want ze hadden enkele dagen later hun terugvlucht naar Kopenhagen, hun vakantie van 4 weken zat erop.  De Amerikaan ging nog naar Oezbekistan rijden, maar de Australiër had nog véél tijd en wil volgende lente naar Europa fietsen ; intussen tijd fietst hij eerst naar Georgië om er te overwinteren in Tbilisi en wil hij er 4 maanden Engels geven om wat inkomen te vergaren.

Geplaatst in Indiareis 2015, Leuke ontmoetingen | 1 reactie

leuke ontmoetingen (19)

Toen we een pintje gingen drinken in een hotel in Kalai-Khumb hadden we een boeiend  gesprek met een Kosovaar die op flanken van de hellingen in de afdeling van de Khaburabot-pass (3252,8 m hoog) meewerkt aan de ontmijning van clusterbommen, een internationaal project opgezet door Noorwegen en de USA.  De Kosovaar vertelde uitvoerig over leven en werken met Tajieken, die weinig begrijpen van de Westerse mentaliteit.

In Deh werden we in het café opgewacht door Chosroesj, een 16-jarige koewachter en vriend des huizes.  We mochten er slapen in de slaaphoek van Zamira en haar echtgenoot.  Zamira kent een aardig woordje Engels, dat ze gedurende zes maanden leerde aan de Universiteit van Khorog.  Ze bouwt haar café uit tot een homestay en gedurende de zomer komen er vooral véél Duitsers langs die dan mogen slapen op het overdekte terras.  Zamira is 28 jaar, ondernemend, gehuwd met Curaj, 34 jaar, die 9 jaar in Moskou werkte.  Ze hebben samen een dochtertje van 1 jaar en over 3 weken komen ze hier in het verbouwde café wonen.  Voor ons lijkt hier nog weken werk aan de winkel voor de woning klaar is, maar Tajieken storen zich daar niet aan en leven sober en zonder veel comfort.  Zamira is de jongste van een groot gezin en heeft 5 zusters en één broer.  Ze leeft van de inkomsten van haar café (waar enkel cay en brood geserveerd wordt) maar als bijkomend inkomen houdt ze er een koe met kalfje op na.  Chosroesj is een nakomertje is zijn gezin en gaat bijna alle dagen wandelen met de koe van Zamira.  Zamira legt ons ook uit dat kinderen tussen 3 en 6 jaar alleen komen spelen in de school ; schoolplicht is van 7 tot 18 jaar (11 leerjaren).  De scholen beginnen over het algemeen om 9 uur en eindigen om 14 uur.  Terwijl wij binnen mochten slapen, sliepen Zamira, Curaj en Chosroesj buiten op een ligbank onder een dik deken ; maar om 6.30 uur was Chosroesj al uit bed en liep hij te voet naar school.

In Bakhrushan werden we staande gehouden door een leraar die met een dik pak schriften, te voet op weg was naar zijn school.  Zijn school is een oud gebouw uit de Russische periode.  Hij vertelde ons dat de kinderen er afwisselend in voormiddag en de namiddag les krijgen omdat ze over onvoldoende lokalen beschikken om aan alle kinderen gelijktijdig les te geven.  Zodoende zien we alle dagen op alle uren van de dag schoolkinderen over straat lopen.  Hij vroeg uitleg over het taalonderwijs in België en vertelde dat Engels zich méér en méér opdringt als tweede taal.

Tussen Kalai-Khumb en Khurog kwamen we tijdens twee opeenvolgende dagen een Engelse en een Duitse fietstrekker tegen.  Ze kwamen beiden uit Kirgizië over de Pamir.  De eerste reed naar Dushanbe, terwijl de tweede terugreed naar Osh via het Tajiekse binnenland.

Geplaatst in Indiareis 2015, Leuke ontmoetingen | Een reactie plaatsen

leuke ontmoetingen (18)

Toen we zondagmiddag door het Centrum van Dushanbe kuierden zagen we aan een Gemeentehuis dat er een aantal trouwpartijen voltrokken werden.  Dat ging gepaard met veel muziek en dans.  Terwijl we het gebeuren gade sloegen werden we plots in het Engels aangeproken door Katherina die er eveneens stond te kijken met haar dochtertje.  Jullie zijn Belgen zei ze ! Hoe weet jij dat zo goed ? Nou ja zie ze, ik ben Duitse en ik werk hier sinds 4 jaar voor een belangrijke Duitse Bank, het zijn mijn laatste maanden in Dushanbe en dan verhuis ik naar Baku in Azerbaijan.  Er kwam een aangenaam gesprek op gang over hoe het leven is in Tadjikistan.  Het leven in Dushanbe beviel haar best, maar hier werken was wel moeilijk.  Een totale andere mentaliteit dan in Europa.  Haar dochtertje was amper 6 maand toen ze naar hier kwam, zit nu in een Engelse kleuterklas en spreekt ondertussen 4 talen : Duits, Engels, Tadjieks en Russisch.  Wij vertelden van ons fantastische reis en zij hoopte ooit eens een fietsreis te kunnen maken want het sprak haar erg aan.  Na een half uurtje namen we afscheid en liepen verder door het mooiste park van Dushanbe : het Rudaki-park.

Op de dag van het Suikerfeest sliepen we bij een gezellige familie in het kleine dorpje Pastirog.  Over een kramakkelige brug reden we het erf van de woning op.  We werden onmiddellijk uitgenodigd om aan te liggen op het terras, aan de feesttafel die vol lag met broodjes en tientallen soorten koekjes van eigen makelij, snoepgoed en chocolade, druiven en fruit uit de tuin.  Alle buren kwamen snoepen van de rijkelijke feesttafel.  De mensen spraken alleen Tajieks en kenden geen Engels.  Het gezin heeft 5 zonen en 1 dochter. De oudste zoon is militair, getrouwd en woont met zijn vrouw Safia en zijn zoontje Sansaintjohn in bij het gezin.  De schoondochter doet al het werk in het gezin.  De 2° zoon werkt in Rusland en de 3° zoon in Dushanbe. De 2 jongste zonen gaan alle dagen 7 km te voet door de bergen naar de school in Safedoran, 300 m hoger gelegen.  Het dochtertje zit op internaat 20 km van huis.  Met gebarentaal en foto’s konden we min of meer converseren en onze gezinssituatie uitleggen en foto’s tonen van Europa.  ’s Avonds toen het frisser werd, verhuisde de feesttafel naar de enige leefruimte van het gezin en werd er gedanst op Russische muziek.

de Duitse Katherina met haar dochtertje in Dushanbe

de Duitse Katherina met haar dochtertje in Dushanbe

de feesttafel op het Suikerfeest ... teveel keuze om van alles eens te proeven

de feesttafel op het Suikerfeest … teveel keuze om van alles eens te proeven

Geplaatst in Indiareis 2015, Leuke ontmoetingen | Een reactie plaatsen

Leuke ontmoetingen (17)

Een 30-tal km voorbij Qarshi stopten we aan busstationnetje en gingen een cola drinken.  We kwamen in een restaurantje terecht waar 5 collega-vrienden van een oliemaatschappij zaten te eten.  Druppelsgewijs vervoegden zich andere collega’s  bij de groep.  Het is een traditie voor die groep om ’s maandags in de voormiddag daar samen te komen, de innerlijke mens te versterken en door te spoelen met voldoende Vodka.  Wij werden ook uitgenodigd maar bedankten wijselijk want we moesten nog 70 km fietsen.  Enkelen van hen spraken enkele woordjes Engels en zo konden we communiceren.

eten en drinken op de nieuwe werkweek samen met collega's

eten en drinken op de nieuwe werkweek samen met collega’s

’s Anderdaags ontmoetten we kort na ons vertrek een jong Pools koppel die van Dushanbe kwamen.  Ze spraken vlot Engels en er werd heel wat informatie uitgewisseld in beide richtingen.  Zij waren héél véél fietsers tegengekomen op de Pamir-Highway, vooral richting China.  Ook onze vriend Luc waren ze tegengekomen.  We gaven adressen van overnachtingsplaatsen met registratie, net hetgeen zij nodig hadden.  Na een halfuurtje namen we afscheid en ieder vervolgde zijn weg.

Tegen valavond kwam uit de andere richting een breed lachende en zwaar beladen Japanner aangereden, hij was op weg naar Europa maar ging België waarschijnlijk niet aandoen.  Wij gaven hem informatie over overnachtingsmogelijkheden op de weg naar Buchara, een stad hij zeker moest aandoen.  Hij bedankte voor de nuttige informatie en verdween uit het gezichtsveld.

Onze laatste dag in Oezbekistan ontmoetten we een Belgisch-Frans koppel, Etienne en Marion, die van Singapore naar Frankrijk fietsen en juist een jaar op weg waren.  We wisselden heel wat informatie uit en konden nog eens Frans spreken.  Etienne is afkomstig van Ottignies, maar het koppel woont in Brussel.  Ze reden beiden op een fiets van “la Maison du Vélo” uit Schaarbeek.  Ze vonden dat de wegen hier in Oezbekistan er erg goed bijlagen tegenover de Pamir Highway, maar ja ze reden pas 25 km in Oezbekistan.  Ze zullen misschien minder lachen als ze tussen Denov en Buchara kilometerslang op grind- en zandwegen moeten rijden met veel putten tussenin.

leuke ontmoeting met een Brussels koppel in onze laatste kms van Oezbekistan

leuke ontmoeting met een Brussels koppel in onze laatste kms van Oezbekistan

Tegen 14.30 uur kwamen we aan de grens en zie, daar stond een Duitse fietser die we reeds eerder ontmoetten in het Seven-Hostel in Teheran.  Hij was ziek geworden onderweg en kwam vandaag 17 september op zijn allerlaatste visa-dag over de grens.  Daar deden de Oezbeken geweldig moeilijk over en we hebben hem die dag niet meer gezien, noch de blonde Zweedse die hem vergezelde.  We zullen hem wellicht op de Pamir nog tegenkomen.

Het was reeds erg laat toen we de Tajiekse grens verlieten en reden in snelle vaart over perfect asfalt naar de 1° stad Tursunzoda, z’n 15 km verder, waar we in het duister aankwamen.  Gelukkig was er een vriendelijke jonge man die ons met zijn onverlichte fiets door de stad leidde naar het enige hotel.  De receptioniste kwam ons tegemoet en hielp ons in perfect Engels bij het inchecken, toonde ons de kamer, wees een prive room aan waar we onze fietsen konden plaatsen en namen dan afscheid van haar want ze was reeds van 6 uur aan het werk en haar 2 zoontjes wachtten thuis op haar.  Na een halfuurtje bestelde Agnes 2 biertjes via de roomservice en zie, wie kwam ze brengen … de Engelstalige van de receptie, wij vermoedden dat ze de Manager van het hotel was en dus haast onmisbaar !

Op 15 km van Dushanbe kwamen we een Fransman tegen die vertrokken was vanuit Bangkok in Thailand en met het Belgisch-Franse koppel Etienne  &  Marion de Pamir-Highway had gereden.  Hij was vol lof over de Pamir, behalve over de kwaliteit van de wegen.  Hij vertelde ons dat hij bij Warmshowers Véro had geslapen en dat dat een echte ontmoetingsplaats is van trekkers.

Wij kozen in Dushanbe voor het “Green House” Hostel en ontmoetten er trekkers van over de hele wereld : een Fransman op wereldreis met een Jeep, een Australiër op wereldreis met de moto, een Chinees, de Zwitser die ons kort voor Mashhad inhaalde, de bemanning van het kleine autootje van het Mongol-team die Buchara in het zelfde hostel zaten als wij.  Op onze kamer sliep een Israëlitisch koppel, die zich verplaatsen met den duim en het openbaar vervoer.

ontmoeting met Fransman enkele kms voor Dushanbe

ontmoeting met Fransman enkele kms voor Dushanbe

Geplaatst in Indiareis 2015, Leuke ontmoetingen | Een reactie plaatsen

leuke ontmoetingen (16)

Toen we het oude stadscentrum van Buchara binnenreden wisten we het onmiddellijk … dit is een stad om tot rust te komen.  Het was de eerste stad waar we zoveel toeristen van verschillende nationaliteiten rondliepen. We zochten een onderkomen in de familiale B&B Ruskam & Zukhra, een echtpaar die de B&B uitbaat met hun 2 dochters.  We hadden dorst toen we eraan kwamen en snakten naar een fris biertje dat we dronken samen met 2 Oostenrijkse vrienden die een maand door Oezbekistan trokken.  Ze waren zeer geïnteresseerd in ons project, maar suggereerden reeds dat er veel moeilijkheden zijn in Pakistan.

Agnes tussen 2 stoere Oostenrijkers

Agnes tussen 2 stoere Oostenrijkers

’s Anderendaags spraken we aan de ontbijttafel 2 dames aan die de tafel naast ons zaten en in de Lonely Planet aan het lezen waren.  De ene was Marlène, een sympathieke dertigjarige backpacker uit Lyon die eveneens een maand was rondgetrokken door Oezbekistan en de andere dame was Jozefa, Jo voor de vrienden, die in Wezembeek-Oppen woont.  Eigenlijk is ze afkomstig van Koksijde, maar op 10-jarige leeftijd verhuisde ze met haar ouders naar Wallonië, een gecultiveerde dame die héél veel reist en die zeer blij was dat ze terug Nederlands kon praten.  Ze kon het niet geloven dat we helemaal vanuit Lennik naar Buchara gefietst waren … 8.260 km !!!   We praatten met haar veel over de  bijzondere bezienswaardigheden in deze stad en over de rust die deze stad uitstraalt.

Marlène, de sympathieke Lyonaise

Marlène, de sympathieke Lyonaise

Jo uit Wezembeek-Oppem, steeds op reis !

Jo uit Wezembeek-Oppem, steeds op reis !

In de B&B sliep ook een team van de Mongol-rally 2015 : een 3-koppig team bestaande uit een Brit, een Canadees met Duits paspoort en een Australiër reden van London in een klein autootje naar Mongolië en kwamen met de boot van Baku naar Aktau, reden door Turkmenistan en hadden onderweg een Australische en een Ierse jonge vrouw opgepikt.  Op 10 september, in de late namiddag, zijn ze met hun vijven in die piepkleine auto zonder airco naar Dushanbe vertrokken om vandaar de Pamir Highway te rijden.  Sympathieke gasten die vertelden over de vele problemen onderweg, vooral aan de grensposten en de vele taksen die ze moesten betalen.  Die moet je met de fiets gelukkig niet betalen. Tijdens een stadswandeling liepen we  een karavanserai binnen waar een gids de nodige uitleg verschafte in het Frans.  We dachten : we kunnen hier bij aansluiten, want Frans kennen we toch en als we nadien onder ons Nederlands praten verstaan ze ons toch niet.  Maar de mensen van die groep spraken ons zelf aan, want het was immers een groep vrienden uit alle hoeken van West-Vlaanderen, die hier onder leiding van een man uit Ieper, getrouwd met een Oezbeekse Archeologe (nu Professor) de meest markante plaatsen in Oezbekistan bezochten.  Nu zaten we direct op de goede golflengte en vernamen we wat recent nieuws uit verre Vlaanderen.  Sommigen begonnen spontaan te vertellen over hun fietservaringen, wij gaven hen wat goede raad.

West-Vlaamse vriendengroep uit de streek van Ieper

West-Vlaamse vriendengroep uit de streek van Ieper

Geplaatst in Indiareis 2015, Leuke ontmoetingen | 1 reactie