Categorie archief: dagboek

enkele bedenkingen en cijfermateriaal na zo’n lange reis …

waar we van genoten hebben …

na z’n lange en prachtige reis willen we toch enkele bedenkingen neerschrijven :

  • Bedankt aan allen die ons steunden
  • Bedankt aan Erik voor het fijne gezelschap tot in Passau
  • We genoten van de mooie fietsroutes door Duitsland
  • We genoten van de Donau-fietsroute door Oostenrijk, Slowakije en Servië
  • We genoten van het binnenland van Hongarije
  • Servië (Serbia) overtrof onze stoutste verwachtingen : zéér vriendelijke en hulpvaardige bevolking, mooie natuur langs de Donau en lekker eten
  • We genoten van de Turkse “cay” en het zeer gevarieerde landschap
  • We genoten van de Iraanse gastvrijheid en de contacten met de plaatselijke bevolking
  • We genoten van Buchara in Oezbekistan, terecht een mooie stad op de Zijderoute
  • We genoten van het uitzonderlijke landschap op de Pamir Highway en de contacten met de geïsoleerde bevolking
  • We genoten van het zicht op Afghanistan, zo kort bij …
  • We genoten van het uitzonderlijk mooie en ruwe landschap in Kirgyzstan
  • We genoten van het platteland in India, thee drinken langs de weg en eten aan een kraampje langs de weg
  • We genoten van de vele leuke ontmoetingen onderweg
  • Bedankt aan alle mensen die ons dag in dag uit volgden via de website of whats app

 

Een beetje cijfermateriaal :

  • Totaal aantal kilometers gefietst : 11.522 km
  • Aantal landen doorkruist : 15 landen
  • Tijd onderweg : 222 dagen = exact 7 maanden
  • Aantal regendagen : 19, waarvan 4 in Duitsland en 12 in Turkije aantal sneeuwdagen : 2
  • Langste verblijf : 50 dagen in Turkije en 50 dagen in Iran
  • Kortste verblijf : 5 dagen in Turkmenistan
  • Totaal aantal hoogtemeters : 81.107 hms
  • Laagste punt : – 3,40 m tussen Qa’em Shahr en Bandar-e-Gaz (Iran)(langs de Kaspische Zee)
  • Hoogste punt : 4.655 m de Ak-Baital-pas op de Pamir Highway
  • Gemiddeld aantal kilometers per dagetappe : 72,01 km / dag over 160 fietsdagen
  • Aantal dagetappes van méér dan 100 km ==> 21
  • Langste beklimmingen : 57,25 km van Trabzon (20 m) naar de Zigana-pass (1.812 m) in Turkije en 57,72 km van Teheran (1307 m) naar de top van de Eman Zadeh Hasham Pass (2698 m)
  • Langste afdaling : 65 spectaculaire kms, vanaf de tunnel op de Too-Ashuu Pass op 3.180 m naar Kara-Balta op 780 m (totaal 2.400 meters gedaald)
  • Hoogste snelheid : 74,03 km/u in de rit van Bayburt naar Askale (afdaling pas 2.409 m)
  • Hoogste grensovergang : 4.336 meter op de Kyzyl-Art pas, de grens tussen Tadzjikistan en Kirgizië
  • Hoogste gelegen overnachting : Mamazair op 3.989 m, naast Neizatash Pass (4.040 m) op Pamir Highway (Tadjikistan)
  • Hoogste gelegen stad op onze weg : Murghab op 3.650 m (Tadjikistan) … hebben er ook geslapen !
  • Aantal ongevallen : 2 (zonder veel schade)
  • Aantal platte banden : Agnes = 2 (in Turkije en in India) Guido = 0
  • Fietsproblemen : geen !
  • Langste dagafstanden : marathonritten  van Zanjan naarTakestan, 132,50 km bij een temperatuur van 38° (Iran) en door de desert (woestijn) en een archi slechte weg van Uch-Adzhi  naar Turkmenabat over 135,07 km bij een temperatuur van 36° (Turkmenistan)
  • Kortste dagafstand : in India op 7 november, van Palwal naar Hodal =  34,11 km
  • Meeste hoogtemeters op één dag : in Turkije op 10 juni van Saraçakaya naar Nallahan : 1657 hms over 79 km !!!
  • Snelste daggemiddelde : in Iran op 25 augustus, rit van Quchan naar Chenaran, gemiddelde van 23,88 km/uur over 81,60 km
  • Laagste daggemiddelde : op 25 september, rit van Pastirog naar Kalai-Khum (Pamir highway), gemiddelde van 8,36 km/uur over 54,63 km met 1150 hms
  • Algemeen gemiddelde over totale afstand : 17,22 km / uur over 11.522 km
  • Steilste beklimming : 600 m à 22 % naar jeugdherberg van Passau (Duitsland)
  • Aantal ferry’s : 2 (Hongarije en Turkije)
  • Aantal taxi’s : 3 (Sary Tash – Osh (195 km) ; Kochkor Ata – Bishkek (568 km) en Guna – New Delhi (666 km))
  • Aantal vluchten : 2 (van Bishkek naar New Delhi – 3 u) en Delhi – Zaventem – 9,5 uren
  • genieten van goed bewegwijzerde fietsroutes in Duitsland

    genieten van goed bewegwijzerde fietsroutes in Duitsland

    profiel van een rit in Turkije

    profiel van een rit in Turkije

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015, wist je dat ... | 1 reactie

gezondheidsproblemen

De laatste week kreeg ik steeds meer pijn in de borststreek en werd het ook hinderlijk bij het fietsen.  Anderzijds was ik de laatste dagen ook niet echt meer te genieten : zenuwachtig, onzeker, ambetant, onredelijk, wantrouwig, ongerust, angstig … dus besloot ik in Guna, een vrij grote stad op onze weg, een dokter te raadplegen.  Ik vroeg aan de hoteldirectie een dokter die toch wat Engels kende en na enkele telefoontjes bracht de hotelmanager me bij één van de beste dokters van de stad.  Na een eerste onderzoek verwees hij me door naar een laboratorium om enkele testen af te nemen.  Hoewel het zondag was, zat de wachtzaal afgeladen vol en verdrongen de patiënten zich voor de balie om zo snel mogelijk geholpen te worden.  De hotelmanager kreeg het geregeld dat ik snel aan de beurt kwam, en na een bloedafname en een echografie kon ik naar het hotel terugkeren.
In de late namiddag moesten we terug  naar de dokter om de resultaten te bespreken.  Het was niet alarmerend, doch voor alle zekerheid stuurde hij mij door naar een groter ziekenhuis in Bhopal voor verdere onderzoeken.   Gezien de reputatie en de gebrekkige hygiëne in de Indische ziekenhuizen besliste Agnes dat we beter konden naar huis gaan.  Ze nam contact met Ethias-assistance, stuurde het medisch dossier door en nog geen uur later kregen we bericht dat ze ons gingen repatriëren.  Alles werd geregeld vanuit Shanghai, maar we zaten op bijna 600 km van Delhi en moesten zelf nog voor taxivervoer zorgen.  Volgens de hotelmanager was er in Guna een taxidriver die regelmatig naar de Mahatma Ghandi Airport in Delhi reed en dus bestelden we de taxirit voor dinsdag om 6 uur ’s morgens.

IMG_0746

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

glamour en glitter

Tussen Gwalior en Guna liggen bitter weinig hotelletjes die aan onze hygiënische vereisten voldoen … dan maar afstanden van 100 km en méér overbruggen in de hitte en de smog.  In Shivpuri  hadden we een mooi hotel op de website gevonden, vlakbij de ringweg.  Helaas moesten we vaststellen dat de foto’s op de websites vaak mooier ogen dan de werkelijkheid.  Bovendien werkte het hotel maar matig omdat men na 4 dagen nog steeds Diwali aan het vieren was.  Als je dan ’s morgens om 6.45 u een ontbijt besteld kan je misschien eten tegen achten en niet ontbijten is zeker geen optie als je z’n lange dagafstanden hebt.  De natuur rond Shivpuri was mooi en we reden er rakelings langs een nationaal natuurreservaat met Bengaalse tijgers. ’s Anderendaags een lange wat ééntonige rit naar Guna, vaak stoppen in een truckstop voor een frisdrankje, doch enkele kms voor het centrum van Guna zagen we een mooi hotel liggen met een lange oprit. Net wat we nodig hadden om een dagje rust te nemen. We dachten, dat is niets voor ons, doch de prijs was buiten alle verwachtingen en zeker betaalbaar voor het geboden comfort.  Het hotel heeft mooie grasvelden en die worden alle dagen benut voor één of ander feest.  Toen we er toekwamen werden we door een aantal meisjes uitgenodigd op een verjaardagsparty van een 18-jarige.  Alle jongens en meisjes kwamen uit de begoede burgerij en volgenden onderwijs in het Engels bij een broedergemeenschap, ze waren allen mooi gekleed. Tegen de vijven was de partij afgelopen en bouwde men volop voort aan het decor voor een baby-borrel ’s avonds, waar men 400 man verwachtte.  Mooi uitgedoste dames, verzorgde kinderkledij,  veel licht, veel eten … wat een verschil met de straatbeelden, maar ook dit is India.  Glamour en glitter op de vele feesten van de begoede burgerij.  ’s Anderendaags was er een “RING” feest, een beetje vergelijkbaar met een verlovingsfeest bij ons … zelfde scenario als de dag ervoor : mooie kleurige klederdracht, heren in een zijden maatpakje, veel kleurige versiering, veel bloemen, veel licht, veel vuurwerk, heel veel volk.  De hele ceremonie speelt zich af op een podium en alle geschenken worden daar naartoe gebracht en gezegend.   De derde dag van ons verblijf was er nog een klein “RING”-feest waar toch méér dan 250 mensen aanwezig waren.  Telkenmale werden we door één van de gastheren uitgenodigd om deel te nemen aan het feest en de dis.

Om persoonlijke redenen hebben we in Guna beslist om onze tocht hier voorlopig af te breken en naar België terug te keren.

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | 4 Reacties

bekeken als een vis in een bokaal

Het fietsen in India valt beter mee dan gedacht.  Sinds Agra volgden we eerst de AH2, de AH3 (Agra – Mumbai) en de AH47.  Waarom langs de plattelandsdorpen rijden als er op die AH-wegen zoveel te zien en te beleven valt ; anderzijds is de bevoorrading langs die AH-wegen optimaal.  Na 2 à 3 uur rijden is het tijd om een theetje te gaan drinken langs de weg.  We stoppen dan aan een klein standje, ze  maken de zitbank vrij en ze beginnen verse Indische thee te maken.  Intussen komen er wat meer geïnteresseerden en gapen ons aan alsof we van een andere planeet komen.  De fietsen worden deskundig gecontroleerd maar tot nu toe blijven ze er goed af.  Ook op straat worden we langs alle kanten aangegaapt.  Onderweg stopt er wel eens iemand met een wagen om een praatje te maken.   Met Diwali was dat niet anders en kregen we koekjes en gesuikerde rijstbolletjes aangeboden.  Maar ze blijven ons aangapen en begrijpen niet waarom we zover gefietst zijn !!!  Toen we in Gwalior de Ringweg verlieten kwamen we terecht op de AH3 / AH47, één grote doorlopende baanwerf van bijna 100 km, zonder dat je bouwmaterialen of -machines zag staan … alsof de werf als maanden of jaren stilligt.  Ze leggen een 6-lane weg aan, op vele plaatsen nu al in perfekt asfalt op één van de beide rijrichtingen, maar de kunstwerken zoals bruggen, viadukten, rioleringen en geluidsmuren blijven in de wapeningen staan.  De nieuwe weg loopt vaak door dorpen maar de onteigeningen zijn nog niet in orde dus wonen de mensen er in half afgebroken huizen.  Overal langs de weg zie je mensen zitten en als we er voorbijrijden gaapt men ons aan.  Voorbijrijdende brommers blijven ons zolang nagapen dat ze bijna verongelukken omdat ze de weg niet in het oog hebben.  Het leven langs de weg blijft alle dagen boeien … net alsof we door een levend museum rijden.

DSCN5765

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

van de sneeuw naar de zon

We hadden met het hotel afgesproken dat de taxi ons zou komen ophalen om 7 uur, maar om 7u30 was er nog steeds geen taxi te zien en werden we al ongerust.  Het had ’s nachts wel hevig gesneeuwd, het vroor lichtjes, maar de banen waren perfect berijdbaar.  In een wit en feeëriek landschap reden we naar de luchthaven Manas International.  Aan de incheckbalies een rommelig gedoe zonder echte rijen wachtende reizigers en met Kirgiziërs die voortdurend  voorstaken om toch maar sneller op het vliegtuig te kunnen zitten.  Opvallend hoe weinig Engels het luchthavenpersoneel kent.  De kostprijs voor het fietsenvervoer moest op de luchthaven cash betaalt worden aan de luchtvaartmanager waarvoor we een klein reçuutje kregen.  Met een ¾ uur vertraging gingen we dan toch de lucht in.  Drie uren verder toen we in New Delhi landden was het plots 30 graden warmer.  Zoals gebruikelijk staan de Indiërs te drummen om toch maar een stuk van uw bagage te mogen dragen en er de fooi van op te strijken, want ALLE DIENSTEN moeten hier betaald worden.  India mag dan wel goedkoop lijken, je betaald je blauw aan fooien.

De grote lanen van Delhi zijn wel erg veranderd, brede lanen, veel groen, goede signalisatie en vrij proper, veel rotondes die allen genummerd zijn, doch eens je in de zijstraten beland  zie je net dezelfde straatbeelden en vuiligheid als 20, 30 jaar geleden.  Daar is niets veranderd tegenover ons bezoek 20 jaar geleden.  Er zijn wel veel ATM-apparaten in de straten verschenen , maar  je kan maximaal 10.000 roepies  pinnen.  We verbleven er in het leuke  hotelletje SAI MIRACLE, pal in de volksbuurt  Chuna Mandi, een doolhof van straten en steegjes waar het hectisch druk was.  Overal werden we aangegaapt … wat komen die rare snuiters hier doen ?  We bezochten de voornaamste bezienswaardigheden : enkele opvallende tempels, het Qutab Minar- Complex, Indian Gate, het Indira Ghandi Museum en het Red Fort.  Ja, Delhi is zeker een bezoek waard, het gemakkelijkste met een taxi of met de metro die super proper en spotgoedkoop is.  De sites van het UNESCO – Werelderfgoed worden ook heel veel bezocht door de Indiërs zelf, die symbolisch slechts 10 roepies toegangsgeld moeten betalen, terwijl  buitenlanders 250 roepies moeten neerleggen.

Een heel aparte belevenis in India is het verkeer : van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat klinkt getoeter in de straten, getoeter dat alleen stopt aan de hospitalen.  Veel tuk-tuks en fietstaxi’s, waarmee alles, maar dan ook alles kan vervoerd worden.  Niets is te zwaar of te groot.  Eens we in de voorsteden kwamen verschenen  koeien en varkens  in het straatbeeld, doken de slums  en de vuilnisbelten op.  Heel aangrijpend als je de eerste keer in India komt, maar ook na meerdere  bezoeken laat het je niet onberoerd.

In Faridabad maakten we onze fietsen in orde in de binnentuin van het hotel en reden daarna onze eerste kms op Indiase bodem, op zoek naar col en roustinnekes.  Links rijden was geen probleem, rechts afslagen wel.

Het grootste probleem voor de Indische samenleving is de toenemende pollutie, de smog en de strijd tegen de dengue-mug die de Indische regering slapeloze nachten bezorgd.  Ook wij zijn daar bang voor en hebben ons alvast een maskertje gekocht om minder vuilen brol in te ademen tijdens het fietsen.

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

rusten in Bishkek

Anderhalve week verblijf in het Interhouse Hostel in Bishkek gaat snel voorbij.  Véél rusten, terug op krachten komen met goede en afwisselende voeding, en wat van de stad en zijn bewoners genieten. Veel is er in Bishkek niet te zien, nochtans waren onze dagen goed gevuld.  We fietsten hier slechts enkele kilometers, doch doorkruisten alle dagen de stad en liepen gemiddeld 6 à 10 km per dag. Hoewel Kirgizië een arm land is, is daar weinig van te merken in Bishkek : grote lanen die haaks op elkaar staan, mooie grote parken, grote bombastische gebouwen aan het Too Alu-plein, moderne banken, grote moderne en luxueuze  warenhuizen en shoppingscentra, veel restaurants met afwisselende gerechten, grote en moderne wagens,  veel universiteitsstudenten ….. Maar de voetpaden zijn veelal slecht, zelfs op grote boulevards.  Anderzijds hebben de autobestuurders hier wel veel respect voor de voetgangers en wordt er gestopt aan zebrapaden. Voldoende geld afhalen is wel een probleem, maar met de nodige inventiviteit slaag je er toch in om 500 $ of méér af te halen.  Bij de  bankautomaten kun je hier maximaal 8.000 Som of 100 $ tegelijk afhalen, wat genoeg zegt over de levensstandaard hier in Kirgizië. Nagenoeg alle grootwarenhuizen en banken worden  binnenin bewaakt door veiligheidsagenten en iedere bezoeker wordt gescand en moet zijn zakken deponeren in een kluisje alvorens de verkoopsruimte of de bankkantoren te betreden. De Osh-Bazaar is echt wel een bezoek waard : duizenden en duizenden verkoopstandjes in containers gegroepeerd per sector, groente en fruitstalletjes in overvloed met blinkende rode appels want die worden hier meestal opgepoetst , kleinhandel verkoop van de meest ondenkbare voorwerpen, een propere en hygiënische vleeshal, kapperszaken, schoenmakers, herstellers van naaimachines, kleding op karretjes gewoon op de straat, verkoop van kartonnen dozen, leurders met verkoop van GSM-kaarten  … teveel om allemaal op te noemen. Toen we onze intrek namen in het Interhouse Hostel zat het hier nog afgeladen vol met trekkers en kon je haast nooit koken voor 21 uur omdat de keuken constant gebruikt werd ; nu is het hier leeg, het trekseizoen is definitief voorbij. Toen we hier aankwamen was het slecht en koud weer, doch de laatste dagen konden we genieten van heerlijk na-zomerweer.  Maandag vliegen we naar New Delhi waar het 30 °C is en voorspellen ze hier sneeuw en temperaturen van -6 °C tot 1 °C.  Onze fietsen zijn reeds ingepakt en we hebben nog eens een wasje gedaan. 

De foto’s van Kirgizië (Kyrgyzstan) staan ook onder de rubriek van de “Stan”-landen.

 

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | 1 reactie

een moeilijke beslissing

Toen we zondag 18 oktober in Osj het Guesthouse uitreden hadden we er weer zin in.  De weg naar Bishkek lachte ons toe … 670 km zouden we overbruggen in 11 à 12 dagen, een héél mooi traject door de bergen met 2 passen boven de 3.000 m.  Maar na enkele kms kwam er een dikke mist opzetten en begon het te miezelen.  We vorderden goed,  doch na 20 km was de pret eraf toen het begon te regenen.  De kortste weg naar Bishkek loopt hier door Oezbekistan, maar omdat we geen Visum meer hebben voor dat land moesten we een hele omweg maken via het stadje Ozgön, waar we op de middag een lekkere warme soep gingen drinken om ons wat op te warmen.  Het landschap blijft mooi en het is zeer opvallend dat men in Kirgizië grote kuddes paarden op en langs de weg ziet.  Gezien het nog te vroeg was om te stoppen, besloten we door te rijden naar Jellal-Abad waar we in de late namiddag als echte waterkiekens  belandden in CBT-Guesthouse  Ibrahimov.  Het Guesthouse was OK, doch ondanks het koele en natte weer steken de Kyrgiezen nog geen kachels aan en was het dus moeilijk om onze kleren droog te krijgen.  ’s Anderendaags vertrokken we wat later toen minder hard regende, maar het was een maat voor niets want na amper 10 km gingen de hemelsluizen weer open.  We reden die dag amper 54 km tot in de buurt van Kochtor-Ata waar we in een hotelletje sliepen.  ’s Avonds namen we er een moeilijke maar achteraf gezien een rechtvaardige beslissing om met een taxi naar Bishkek te rijden.  Het begin van de rit verliep door licht heuvelend terrein, langs vele drukke stadjes waar het overal markt was,  en mens en dier liepen willekeurig heen en weer over de drukke M41.  Eens voorbij Tash-Kömür volgden we de mooie Naryn-rivier, langs een aantal stuwmeren en reden we  van de ene kloof in de andere … wondermooi, we hadden het zo graag gefietst, maar achteraf gezien is het toch een juiste beslissing geweest.  Na Kara-Köl werden de bergen steeds hoger en spectaculairder en na Toktogul kwamen we in het hooggebergte door een regio van haast 150 km zonder echte bewoning, geen voorzieningen en sprookjesachtig landschap met een dik sneeuwtapijt.  De weg naar de 3.586 m hoge “Too-Ashuu Pass”  was zéér steil met veel bochten, vrachtwagens  kropen als slakken naar boven.  Op 3.180 m hoogte ligt een zéér gevaarlijke tunnel met uiterst slecht wegdek.  Toen we er aankwamen was de tunnel tijdelijk gesloten omdat een grote kudde paarden door de tunnel  liep.  Na een ½ uurtje mocht het verkeer doorrijden en volgde er een spectaculaire afdaling van 65 km tot in Kara-Balta, waar we de weg opdraaiden naar Bishkek.  We namen onze intrek in het gezellige Interhouse, een hostel voor trekkers en bikers.  Tijd om aan ons Visum-dossier voor India  te werken. 

mooie landschappen onderweg

mooie landschappen onderweg

een dikke laag sneeuw naast het wegdek

een dikke laag sneeuw naast het wegdek

de kudde paarden heeft de tunnel juist verlaten, verkeer rijdt tussen de kudde

de kudde paarden heeft de tunnel juist verlaten, verkeer rijdt tussen de kudde

 

Op donderdag 22 oktober trokken we naar de Indische Ambassade, maar stonden voor een gesloten deur omdat het een Holyday was in India en alle officiële instanties gesloten zijn … d’as al den derde keer dat ze ons zoiets lappen.  Dan maar een uitstapje naar de luchthaven gemaakt om informatie in te winnen over vluchten en fietsvervoer.  Bij de terugkeer in de stad viel er sneeuwwater, maar tegen de avond lag er al een mooi  wit laagje op daken en bomen.

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

rusten in Osh – Kirgizië

Dagenlang rijden op een hoogvlakte van méér dan 4.000 m eist zijn tol.  De karige en weinig afwisselende voeding, minder zuurstof , zéér slechte wegen, véél stof, MAAR onvergetelijke landschappen !!!   We waren beiden leeggereden en waren aan rust toe.  Omdat er tussen Sary-Tash en Osj weinig overnachtingsmogelijkheden zijn hebben we onzen duim gebruikt om Osj te bereiken.  Een vriendelijke driver bracht ons 186 km verder naar Osj, waar we incheckten in het TES-Guesthouse, een ontmoetingsplaats van trekkers van over de hele wereld. Kirgizië is totaal anders dan Tajikistan : goed geasfalteerde wegen, méér verkeer, modernere auto’s, veel ingevoerde wagens uit Groot-Brittannië, véél paarden langs de wegen, grotere winkels met méér aanbod, goede gevarieerde  keuken, maar het blijft een onverstaanbare taal voor ons. Na Sary-Tash volgde een stevige beklimming naar de Taldyk Pass (3.655 m) met nadien een spetaculaire afdaling van méér dan 10 km

In het TES-guesthouse ontmoetten we het Australische koppel  Tim en Hetty die richting Pamir rijden, de Fransman  Jerôme  en de Engelsman Raj (van Indische origine) die na een wachttijd van bijna één maand hun visum van Pakistan ontvingen uit hun thuisland en nu samen fietsten naar China, richting Karakorum Highway (KKH).  We zagen er ook de  Hong Konger Li die op Koga-fiets (die hij via het internet kocht) naar Zwitserland rijdt, een Zwitser op weg naar de Pamir, de Nederlander Martijn op weg naar Bisjkek.  Enkele dagen geleden kwam Youri  hier aan, een dertigjarige fietsenmaker  uit Kluisbergen die in 12 dagen door het Pamirgebergte reed.   Kort voor ons vertrek kwam hier nog het Australische koppel  Paul en Lisette aangereden die hier komen uitrusten voor ze naar hun thuisland terugvliegen. Het is hier ’s avonds een gezellige sfeer als de meeste aan het kokkerellen zijn in de keuken van het Guesthouse … de meesten koken  vegetarisch, er wordt veel informatie uitgewisseld over de routes en de Australiërs zijn nieuwsgierig naar het levenspatroon in België.  Iedereen verteld over zijn belevenissen onderweg.  ’s Morgens is er een goed en gezellig ontbijt met verse producten en gerechten van eigen baksel.  De rest van de dag wordt er wat aan de fietsen gesleuteld of werkt men zijn dagboek of internetsite bij en wordt er gerust op het gezellige terras.

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

Leven op de Pamir

De Pamir-Highway M41 loopt door één van de ruigste gebergten ter wereld.  Het is tevens de tweede hoogste internationale berijdbare weg ter wereld.  Mooie maar ruwe berglandschappen.  Kleine dorpjes met weinig voorzieningen.  Mensen die leven in armmoedige omstandigheden : geen stromend water, vaak geen stroomvoorzieningen.  Ze behelpen zich met zonnepaneeltjes of een generator.  Er zijn weinig TV-toestellen en Internet is een zeldzaamheid.  In Murghab was één internetlocatie “American Space Act” maar toen wij er waren was het buiten gebruik. In de dorpen kleine winkeltjes met weinig artikelen : o.a.  producten voor basishygiëne,  snoep en héél véél koekjes, maar geen flessen met mineraal water, enkel spuitwater.  De meeste mensen bakken zelf hun brood en hebben een klein groentetuintje.  Vlees komen we maar sporadisch tegen.  Enkel in de steden en de grotere dorpen worden  fruit en groenten aangeboden. De woningen zijn niet geïsoleerd en een stoof is de keuken is vaak de enige warmtebron.  De kachels worden aangemaakt met gedroogde grasbundels en gestookt met gedroogde koe- of yak-uitwerpselen.  De mensen kleden zich wat warmer om aan de koude te weerstaan.  De huizen liggen vol met grote tapijten en de mensen slapen op de grond onder één of meerdere dikke dekens, gewoonlijk met hun kleren aan.  Een teken van rijkdom kan men zien als de mensen een grote kast hebben in hun living waarin al hun bezittingen staan tentoongesteld.  De toiletten anderzijds zijn steeds in een apart hokje, meestal z’n 20 m of méér van de woning met binnenin één gat in een houten plankenvloer (foto 4451)(geen plezier met diarree) en soms toiletpapier als schuurpapier. Het dagelijkse leven is héél hard en begint  bij zonsopgang.  Om 7 uur zie je al veel kinderen, na een sobere broodmaaltijd,  te voet naar school vertrekken in hun uniform, vaak vele kilometers ver door de bergen, om in de vroege namiddag die vele kilometers terug naar huis te lopen.  Langs de weg staan veel mensen te wachten, in de hoop opgepikt te worden door een wagen.  Anderen trekken met één of twee koeien of enkele geiten naar een graasland.   De meeste wegen zijn slecht, veel offroad met diepe putten en verbrokkeld asfalt.  Wegen kapotgereden door de zwaar beladen vrachtwagens die constant tussen Dushanbe en Kashgar rijden.  De weg M41 is van nationaal belang en wordt heel het jaar berijdbaar gehouden in het belang van de economie tussen beider landen.

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen

fietsen langs de Afghaanse grens

Vanuit Kalai-Khumb volgt de M41 ofte Pamir Highway de Panj.  Deze woeste rivier is de grens met Afghanistan en al die tijd konden we aan de overkant het Afghaanse leven gadeslaan, alsof we door dit verguisde land heenreden.   Armzalige lemen woningen, velen zonder glasramen, een lange aarden weg op en af, langs de Panj.  Quasi geen verkeer : af en toe een moto waar ze met 2 op zitten en sporadisch een auto ; op een afstand van méér 50 km komen er amper 3 auto’s voorbij.  Langs Tajiekse zijde gebroken asfalt met veel putten en keien, op en af, steeds kortbij de woeste Panj.  In de dorpjes waar we langskomen véél kinderen op straat die ons allen begroeten.  Opvallend veel Tajiekse vrachtwagens met grote containers en Chinese platte vrachtwagens die meestal in een konvooi van 3 of méér over de Pamir donderen, soms begeleid door militairen.  De slechte kwaliteit van het wegdek en het gebrek aan degelijk materiaal heeft tot gevolg dat er vaak defecte vrachtwagens langs de kant blijven staan.   In Korgovad hielden we het voor bekeken en sliepen in de Homestay van de eigenaar van een  plaatselijk restaurantje.  ’s Anderendaags legden we 68 km af naar Deh en hoewel we slechts 70 m hoger zaten dan de dag ervoor, klommen we toch 1064 m. We vernamen dat de Homestay gesloten was wegens het overlijden van de eigenaar.   De dorpsbewoners stuurden ons door naar een café  2 km verderop en daar mochten we slapen in de slaaphoek van Zamira en haar echtgenoot (zie leuke ontmoetingen (19)).  Toen we de volgende morgen ontbeten langs de kant van de weg zagen we aan de overkant hoe Afghanen met eenvoudig materiaal (schoppen en breekijzers) een pad willen herstellen over de rotsen, een titanenwerk.  Schoolkinderen kwamen in lange rijen de hoger gelegen berghelling af, op weg naar een school vele kilometers verder in een oase aan de rivier.  Wij fietsten verder en in Bakhrushan hadden we een aangenaam gesprek met een leraar Duits die eigenlijk Engels geeft in de dorpsschool.  (zie leuke ontmoetingen (19)).  Vanaf de kruising met de Bartang-vallei werd  de weg iets beter en kwamen er langere stukken hobbelig asfalt.  De Panj-rivier loopt hier door een brede vallei en met véél duinen en met talrijke meren.  In  Past-Khuf sliepen we in een Homestay die omgebouwd wordt naar een leuk en mooi hotelletje.  Geen water in huis, dus eventueel wassen in de ijskoude bergrivier in het dorp.  Zoals overal staan de toiletten hier buiten, enkele meters verderop.  Door het vele klimwerk en de slechte wegen van de laatste dagen krijgen we onze pedalen nog amper rond, en in Khorog zoeken we een hotelletje op waar we ons nog eens deftig kunnen wassen, een wasje doen en internetten.  Het leuke stadje ligt op 2100 m, aan de samenloop van 3 woeste rivieren : de Panj, de Ghund en de Shakhdara ; heeft een bekende universiteit, véél hostels en homestays en een leuke bazaar waar alle dagen wat te beleven valt … goed om op krachten te komen en na te genieten van het mooiste traject dat we tot nog toe fietsten !

Geplaatst in dagboek, Indiareis 2015 | Een reactie plaatsen